เธอขมวดคิ้ว “ลู่ฉือเหย่ ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณป้าจูถึงพูดกับคุณแบบนั้น แต่ฉันไม่ได้หลอกคุณนะ!”
ลู่ฉือเหย่หงุดหงิดมาก คิ้วเข้มที่เดิมหล่อเหลาเป็นทุนเดิมขมวดเข้าหากัน “จินอี้ ความอดทนของฉันก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน อย่าท้าทายความอดทนของฉันอีก!”
เสิ่นจินอี้หัวเราะเย็นชา ดูท่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์
“บังเอิญเลย ฉันก็เหมือนกัน” เธอคว้าช่อดอกไม้โยนคืนให้ลู่ฉือเหย่ “ในเมื่อทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนอีก เอาของของคุณแล้วออกไปจากบ้านฉัน!”
กุหลาบแดงถูกเหวี่ยงจนการ์ดที่คีบอยู่ตรงกลางปลิวออกมา ตัวอักษรสีแดงลายมือประณีตเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า: มอบให้คุณถังที่รัก
เสิ่นจินอี้ชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา “ที่แท้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉันอยู่แล้ว แบบนี้ก็ถือว่าได้คืนเจ้าของเดิม”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย สีหน้าของลู่ฉือเหย่ซีดลงหลายส่วน
ผู้ช่วยนี่มันยังไงกัน ถึงกับผิดพลาดเรื่องแบบนี้ได้ด้วย!
ลู่ฉือเหย่อยากอธิบาย แต่ท่าทีไม่แยแสของเสิ่นจินอี้กลับทิ่มแทงหัวใจเขา
ไม่!
เธอต้องแกล้งทำแน่ เธอรักเขาขนาดนั้น จะไม่สนใจได้ยังไง!
แววตาหล่อเหลาของลู่ฉือเหย่เผยความดูแคลนอยู่หลายส่วน “ได้ นี่เธอพูดเองนะ ฉัน ลู่ฉือเหย่ ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว จินอี้ ถ้าเธอจะเลิกกับฉัน ก็อย่ามาเสียใจทีหลัง!”
เขาทำหน้าบึ้ง หันหลังถือช่อดอกไม้เดินไปหาถังจือที่อยู่ด้านหลังจริง ๆ
“จือจือ ตอนนี้ฉันโสดแล้ว เธอยอมกลับมาเป็นแฟนฉันอีกครั้งไหม?”
เดิมทีถังจือกำลังดูเรื่องสนุกอยู่ พอได้ยินก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ฉือเหย่...คุณจะกลับมาคบกับฉันจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่ เธอยอมไหม?”
ถังจือรีบรับช่อดอกไม้มา กลัวว่าลู่ฉือเหย่จะเปลี่ยนใจ “ฉันยอมสิ แน่นอนว่าฉันยอม”