หลินเวยหนิงเอ่ยอย่างมีนัย “เพราะงั้นทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย เธอก็ยังกล้าแต่งงาน เธอคิดดีแล้วจริง ๆ เหรอ?”
เสิ่นจินอี้เงียบไปครู่หนึ่ง “แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าวันนี้ไม่ใช่เขา อารองก็จะไล่ฉันออกจากบริษัท โครงการที่พี่ชายฉันเตรียมการมาสองปีก็ต้องพังไปด้วย การอยู่กับเขาเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว อย่างน้อยฉันก็จะได้สิ่งที่ต้องการ”
“ก็จริงนะ จินอี้ อย่ามองโลกในแง่ร้ายเลย พี่ชายเสิ่นต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน!”
พูดไปแล้ว หลินเวยหนิงก็แค่เป็นห่วงเสิ่นจินอี้เท่านั้น
แต่งงานกับยมทูตแบบนี้ ไม่รู้เลยว่าต่อไปจะต้องเจออะไรบ้าง!
เสิ่นจินอี้พูดว่า “จริง ๆ แล้วฮั่วเฉินเฟิงก็ไม่ได้แย่นะ เราต่างก็ได้สิ่งที่ต้องการจากการแต่งงานครั้งนี้ อีกอย่างเขารับปากแล้วว่าอีกสามปีเราจะยุติความสัมพันธ์กัน แค่สามปีเอง เขาคงไม่ทำอะไรฉันหรอก!”
“ก็จริง!”
หลินเวยหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหรี่ตาพูดว่า “แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่ามันแปลก ๆ จินอี้ เธอว่าฮั่วเฉินเฟิงรีบร้อนลากเธอไปจดทะเบียนขนาดนั้น พอจดเสร็จก็เดินทางไปทำงานต่างเมือง หรือว่าเขาจะมีปัญหาจริง ๆ เลยตั้งใจแต่งเธอกลับไปเป็นไม้บังหน้า?”
เธอเป็นผู้กำกับ เรื่องลับ ๆ ในตระกูลร่ำรวยแบบนี้ย่อมเคยได้ยินมาบ้าง
พอได้ยินเช่นนั้น เสิ่นจินอี้ก็นึกถึงคำว่า “ตรวจสินค้าได้” ของฮั่วเฉินเฟิง ใบหูเธอแดงระเรื่อ ก่อนก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน แสร้งทำเป็นกินกับข้าว
“คง...ไม่หรอกมั้ง”
“อะไรคือคงไม่หรอกมั้ง? เธอมั่นใจได้ยังไง?”
เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี หลินเวยหนิงจึงสังเกตเห็นความผิดปกติของเสิ่นจินอี้ได้ทันที
“เสิ่นจินอี้ เธอแปลก ๆ นะ รีบสารภาพมาเลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่?”
เสิ่นจินอี้ถูกตื๊อจนหมดทางเลือก จึงยอมแพ้ “ไม่มีอะไรหรอก ฉันคิดว่าครั้งนี้ฮั่วเฉินเฟิงคงมีธุระด่วนจริง ๆ เพราะตอนเขาไป เขาบอกว่า...บอกให้ฉันรอเขากลับมา”