เสิ่นจินอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง:【ไม่เป็นไร ต่อให้เขามีเรื่องปิดบังจริง ๆ ฉันก็ไม่ได้เสียหายอะไร สิ่งที่ฉันต้องการคือรักษาโครงการของพี่ชายไว้ให้ได้】
【เธอคิดได้สบายใจดีนี่】
【ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไงล่ะ】
ก็แค่การแต่งงานที่ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการเท่านั้น ไม่ว่าฮั่วเฉินเฟิงจะมีเหตุผลที่พูดไม่ได้ หรือมีคนในใจอยู่แล้ว การเอาแต่คิดมากก็มีแต่จะเพิ่มความกลุ้มใจให้ตัวเองเปล่า ๆ
หลังตอบข้อความแล้ว เธอก็เก็บโทรศัพท์ ก่อนเดินทางไปยังอวิ๋นจิ่งอี้เฮ่าพร้อมบริษัทขนย้าย
แม้เธอจะบอกจางซินว่าไม่ต้องจัดคนมาช่วย แต่จางซินก็ยังส่งคนมาช่วยอยู่ดี พอเสิ่นจินอี้ก้าวเข้ามาในโครงการที่พัก ก็มีคนเดินเข้ามาต้อนรับทันที
บ้านของฮั่วเฉินเฟิงเป็นห้องชุดชั้นล่างแบบมีชั้นใต้ดิน ตรงกับที่เธอจินตนาการไว้แทบทุกอย่าง ตกแต่งด้วยโทนสีดำ ขาว และเทาแบบเรียบหรู ให้ความรู้สึกเย็นชาและไม่เปิดรับคนแปลกหน้า
ไม่ต่างจากความรู้สึกที่เขามอบให้เสิ่นจินอี้ในตอนแรกเลย
คนที่มาช่วยยกของไม่ได้คิดอะไร รีบยกเสื้อผ้าของเสิ่นจินอี้เข้าไปในห้องนอนใหญ่ เธอจึงรีบร้องห้าม “ไม่ใช่ห้องนั้นค่ะ ช่วยเอาของไปวางไว้ในห้องฝั่งตรงข้ามให้หน่อย”
พวกเขาชะงักไป ผู้ช่วยพิเศษจางไม่ได้บอกหรือว่านี่คือภรรยาของท่านประธาน?
หรือว่าทั้งคู่จะแยกกันอยู่?
แต่ไม่มีใครกล้าถามมากไปกว่านั้น “อ๋อ ได้ครับ คุณนาย”
เสิ่นจินอี้คิดว่า ถึงจะย้ายเข้ามาแล้วก็เถอะ แต่ถ้าฮั่วเฉินเฟิงมี “เหตุผลที่พูดไม่ได้” จริง ๆ ล่ะ? เธอจึงคิดว่าควรเว้นระยะให้กันไว้ก่อน อย่างน้อยตอนนี้ก็นอนห้องรับรองไปก่อนดีกว่า