สำหรับข้อเสนอของฮั่วเฉินเฟิง คุณปู่เสิ่นไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธทันควันเช่นกัน
การมาเยือนตระกูลเสิ่นครั้งแรกของฮั่วเฉินเฟิงเรียกได้ว่าไม่ราบรื่นนัก
เสิ่นจินอี้เดินไปส่งเขาที่หน้าประตู ตอนนั้นเองเธอถึงเพิ่งสังเกตว่าฮั่วเฉินเฟิงจับมือเธอไว้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว
เสิ่นจินอี้ค่อย ๆ ดึงมือกลับมาอย่างเงียบงัน ท่าทางอึดอัดเล็กน้อย “เอ่อ… เรื่องเมื่อกี้ ขอบคุณนะคะ”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เมื่อครู่คุณปู่อาจตอบตกลงตามคำขอของอารองไปแล้วจริง ๆ
ฮั่วเฉินเฟิงรู้สึกถึงฝ่ามือที่ว่างเปล่า ความว่างเปล่านั้นช่างโหวงเหวง
“ไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นเงื่อนไขในการแต่งงานของเรา อีกอย่างเมื่อกี้คุณก็ไหวพริบดีมาก”
ผู้ช่วยเดินเข้ามาในจังหวะนั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “คุณฮั่ว ได้เวลาแล้วครับ”
ฮั่วเฉินเฟิงขานรับเบา ๆ
เสิ่นจินอี้รู้ว่าเขาต้องไปแล้ว จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้น เธอหยิบออกมาดู เห็นฮั่วเฉินเฟิงส่งตัวเลขสองชุดมาให้
ฮั่วเฉินเฟิงบอกว่า “ชุดแรกเป็นเบอร์โทรศัพท์ผู้ช่วยของผม ช่วงที่ผมเดินทางไปทำงาน ถ้ามีธุระแล้วติดต่อผมไม่ได้ โทรหาเขาได้เลย”
เสิ่นจินอี้มองไปด้านหลังฮั่วเฉินเฟิง ชายหนุ่มหน้าตาสุภาพเรียบร้อยเอ่ยเสียงเบาว่า “สวัสดีครับคุณนาย ผมชื่อจางซิน”
“สวัสดีค่ะ” เสิ่นจินอี้พยักหน้า
ฮั่วเฉินเฟิงพูดต่อ “ชุดที่สองเป็นรหัสบ้านของผม อยู่ที่อวิ๋นจิ่งอี้เฮ่า ถ้าคุณว่างเมื่อไรก็ย้ายไปอยู่ได้ ถ้ารู้สึกว่ายุ่งยาก จะให้จางซินจัดการขนย้ายให้ก็ได้”
เสิ่นจินอี้ชะงักไป
ให้ย้ายไปอยู่บ้านของฮั่วเฉินเฟิงหรือ?
แต่พอลองคิดดู พวกเธอจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ก็เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ช้าก็เร็วต้องย้ายไปอยู่ด้วยกันอยู่ดี