พอได้ยินเสียง หญิงชราก็มองหยวนเมิ่งฉีพลางพินิจตั้งแต่หัวจรดเท้า
“จะเช่าบ้านเหรอ อยู่กันกี่คนล่ะ?”
“อยู่คนเดียวค่ะ”
“อยู่คนเดียวเหรอ?” หญิงชรามีสีหน้าสงสัย “บ้านฉันหลังใหญ่มาก แถมให้เช่าทั้งหลังด้วย หนูยังสาวคนเดียว คงเช่าไม่ไหวหรอก”
“ค่าเช่าแพงมากไหมคะ?”
“เดือนละ 2,000 หยวน สัญญาเช่าขั้นต่ำ 1 ปี วางเงินประกัน 2,000 หยวน จ่ายค่าเช่ารายเดือน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอินเทอร์เน็ตกับค่าแก๊สจ่ายเอง”
หยวนเมิ่งฉีได้ยินหญิงชราพูดแล้วก็เริ่มสนใจขึ้นมา
“คุณยาย หนูขอดูบ้านได้ไหมคะ?”
หญิงชรามองหยวนเมิ่งฉี ก่อนจะหันหลังเดินนำไป
“ตามฉันมา”
หยวนเมิ่งฉีเดินตามหญิงชราไปไม่ไกลนัก ทั้งคู่เดินไปจนสุดถนนจึงหยุด
ตรงนี้มีบ้านสามชั้นอยู่เพียงหลังเดียว ทางเข้าเป็นเนินลาดเล็กน้อย
ทุกครั้งที่หยวนเมิ่งฉีกลับบ้านจากป้ายรถเมล์ เธอมักจะสังเกตเห็นบ้านหลังนี้
เพราะบ้านอยู่ใกล้ถนนใหญ่ ด้านหน้าเป็นไร่นากว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่มีอะไรมาบดบัง ตัวบ้านก็สวยมาก หลังคาสีแดงทั้งผืน มีสายล่อฟ้าตั้งอยู่ด้านบน
เธอพักอยู่ละแวกนี้มาปีหนึ่งแล้ว แต่ไม่เคยเห็นใครเข้าออกบ้านหลังนี้เลย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นบ้านของหญิงชราตรงหน้า
หญิงชราเดินขึ้นเนินลาดไปหยิบกุญแจมาไขประตู
พอประตูเปิด ลานกว้างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
พื้นปูนเรียบสะอาดเอี่ยม ไม่มีข้าวของวางระเกะระกะ ตรงสุดลานชิดกำแพงมีอ่างล้างมืออยู่หนึ่งอ่าง
พอเดินเข้าไปในลาน ก็เห็นห้องสองห้องที่อยู่ติดกัน ห้องหนึ่งใหญ่ อีกห้องเล็ก