หลังดูบ้านเสร็จ คุณยายก็พาหยวนเมิ่งฉีเตรียมตัวกลับ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า
“อ้อ คุณยายคะ หนูทำธุรกิจขายผักค่ะ ก่อนหน้านี้ตั้งแผงขายที่ตลาดสด ช่วงนี้กำลังคิดจะเปิดร้านออนไลน์”
“ทำธุรกิจขายผักเหรอ?” คุณยายถามอย่างครุ่นคิด “แล้วปลูกผักเป็นไหมล่ะ?”
“เป็นค่ะ!” หยวนเมิ่งฉีพยักหน้า “เมื่อก่อนอยู่บ้านเกิด หนูช่วยพ่อแม่ลงแปลงปลูกผัก ตอนนี้ย้ายมาเมืองอวิ๋นเฉิงแล้วปลูกไม่ได้ ก็เลยรับผักมาขายส่งค่ะ”
“อย่างนี้นี่เอง” จู่ ๆ คุณยายก็ชี้ไปยังไร่นาด้านนอก “งั้นเอาที่พวกนี้ไปปลูกสิ”
หยวนเมิ่งฉี: “???”
หยวนเมิ่งฉีมองไร่นาผืนใหญ่ที่อยู่ด้านนอกบ้าน แล้วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง
“คุณยายคะ เมื่อกี้คุณยายว่าอะไรนะคะ? ที่ดินพวกนี้เป็นของคุณยายทั้งหมดเลยเหรอคะ?”
“ใช่จ้ะ”
“เมื่อกี้หนูเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ? โกดังใหญ่ตรงสวนหลังบ้านของเรา เมื่อก่อนใช้เก็บเสบียงน่ะ”
“ตอนนี้ฉันแก่แล้ว ปลูกไร่ไม่ไหว ก็เลยให้คนอื่นเช่าที่ผืนนี้ไปปลูก”
“แต่ปีนี้ครอบครัวที่เช่าอยู่ไม่เช่าต่อแล้ว ฉันยังหาคนมารับช่วงต่อไม่ได้เลย”
“ถ้าหนูยินดี ก็เอาไปปลูกฟรีได้เลย รวมอยู่ในค่าเช่าบ้านแล้ว หนูว่าไง?”
หยวนเมิ่งฉีพยักหน้ารัว ๆ “หนูเอาค่ะ!”
ล้อเล่นหรือไง!
สวัสดิการดีขนาดนี้ ถ้าไม่รับไว้แล้วมีคนรู้เข้า คงโดนตามด่าจนถึงบ้านแน่!
หลังแลกช่องทางติดต่อกับคุณยายและนัดวันเซ็นสัญญากันเรียบร้อย หยวนเมิ่งฉีก็กลับบ้านอย่างอารมณ์ดี