【ท่านเจ้าของร้าน ผักกาดเขียวของท่านยังมีไหม?】
หยวนเมิ่งฉีได้รับข้อความตอนเพิ่งตื่นนอน
เธอขยี้ตาแล้วรีบตอบกลับ
【มีครับ คุณต้องการเท่าไร?】
【เหมือนครั้งก่อนได้ไหม?】
【ได้ครับ ถ้าคุณต้องการ เราก็นัดเจอกันที่ตลาดสดเหมือนเดิม ผมจะไปถึงในราวหนึ่งชั่วโมง】
【นานขนาดนั้นเลยหรือ! เจ้าของร้านอยู่ที่ไหนล่ะ ผมไปรับเองได้】
【ผมอยู่ชานเมือง ต้องนั่งรถประจำทางไป ใช้เวลานานจริง ๆ】
【ตกลง เจ้าของร้าน งั้นเราตกลงกันแล้ว ผักกาดเขียว 40 จิน ตอนนี้ผมโอนเงินให้】
ไม่นาน หยวนเมิ่งฉีก็ได้รับข้อความแจ้งโอนเงิน 400 หยวนจากหลินหยวน
แต่เธอยังไม่กดรับเงินทันที รีบล้างหน้าแปรงฟันให้เสร็จ แล้วสวมหมวกกันน็อกเพื่อทำผักกาดเขียว 200 หัวให้เป็นรูปธรรม
พอลากถุงผักหนัก 40 จินขึ้นรถเมล์ได้ หยวนเมิ่งฉีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก มองออกไปนอกหน้าต่างพลางคิดเรื่องของตัวเอง
หลังปรับตัวอยู่หลายวัน หยวนเมิ่งฉีก็จัดสรรเวลาเล่นเกม ตั้งแผงขายผัก และพักผ่อนได้ลงตัวแล้ว แต่ปัญหาก็เริ่มตามมา
ตอนนี้เธอพักอยู่บนชั้นลอยของบ้านที่เจ้าของสร้างเองในเขตชานเมือง พื้นที่คับแคบ ขึ้นลงไม่สะดวก แถมยังอยู่ไกลจากตลาดกลางเมือง
ทำให้หยวนเมิ่งขยายแผงขายของไม่ได้
พูดตามตรง เธอกำลังคิดเรื่องย้ายบ้านอยู่
ไม่ใช่ว่าเพิ่งหาเงินได้สองวันแล้วจะเหลิง เธอคิดเรื่องนี้อย่างรอบคอบแล้ว
อย่างแรก เธอต้องไปตลาดเช้ากับตลาดเย็น วันละสองรอบ แบกถุงกระสอบหนัก ๆ ลงมาจากชั้นลอย จนผู้เช่าคนอื่นเริ่มสงสัยว่าเธอทำอะไร