หลัวหลินฮึดสู้ รัวธนูสองดอกติดกันจากระยะประชิด!
เวลานี้คลื่นปีศาจอยู่ห่างจากทุกคนไม่ถึงหลายสิบเมตร
จ้าวเว่ยกั๋วกับซูจี้เยว่ร่วมมือกับสามเจ้าหมาแพ้กับหมีสตรอว์เบอร์รี เข้าปะทะกับปีศาจตัวหน้าสุดแล้ว
แม้พวกเขาจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจระดับแปด จนแทบสร้างความเสียหายได้ไม่มากนัก
แต่เมื่อต้องรับมือกับสิ่งประหลาดระดับเก้าทั่วไป กลับดุดันอย่างยิ่ง ฟันดาบลงไปครั้งเดียวก็โค่นปีศาจโคลนเหลวได้หนึ่งตัว
ส่วนแมวปีศาจกับหมาปีศาจธรรมดายิ่งรับมือได้สบาย
ซูจี้เยว่จับสุนัขปีศาจตัวหนึ่งบิดอย่างแรง ทนความเจ็บปวดและไม่สนใจสุนัขปีศาจอีกตัวที่กำลังกัดฉีก ก่อนจะระเบิดหัวของมันจนแหลก
ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขายังพอได้เปรียบอยู่
แต่ปีศาจมีมากเกินไป มองคร่าว ๆ ยังเห็นว่ามีอีกฝูงใหญ่กำลังเข้ามาจากด้านหลัง
พวกเขาสู้ไปถอยไป
แม้สถานการณ์จะอันตราย แต่ยังไม่ถึงขั้นเสี่ยงตาย
ทางด้านหมูปีศาจกลับย่ำแย่แล้ว
หลังโดนธนูสองดอก ร่างของหมูปีศาจก็ถูกระเบิดจนแหลกไปเกินครึ่ง
ร่างมหึมาราวภูเขาลูกย่อมล้มลงเสียที
เมื่อเห็นร่างครึ่งหนึ่งของหมูปีศาจยังสั่นกระตุก หลัวหลินแทบอยากเรียกมันว่าหมูยอดมนุษย์ มันยังคิดจะลุกขึ้นสู้ต่ออีกแน่ะ
โชคดีที่ท้ายที่สุดหมูปีศาจก็ตายจนได้
ร่างของมันสลายเป็นไอสีดำ
【สังหารหมูปีศาจคลุ้มคลั่ง ได้รับแต้มลี้ลับ 7000 แต้ม】
“รีบหนี!”
หลัวหลินตะโกน ก่อนจะหยิบหัวใจยักษ์ที่ยังเต้นตุบ ๆ ซึ่งหมูปีศาจทำตกไว้ ยัดใส่กระเป๋าเป้ทันที
กะขนาดด้วยสายตาแล้ว อย่างน้อยก็สูงครึ่งเมตร!
นอกจากนี้ยังมีเขี้ยวยาวอีกสองซี่
หลัวหลินไม่มีเวลายัดใส่กระเป๋า จึงแบกเขี้ยววิ่งหนีไป
เมื่อได้ยินดังนั้น คนอื่น ๆ ก็ทิ้งการต่อสู้กับปีศาจแล้วหันหลังถอยหนีทันที
พอกลับขึ้นรถบัส คนขับก็เหยียบคันเร่งมิด พารถพุ่งหนีราวกับหนีตายโดยไม่หันกลับมามองอีก
“เฮ้อ... น่าหวาดเสียวจริง ๆ”
หลัวหลินผ่อนลมหายใจยาว มองคลื่นปีศาจที่ยังไล่ตามไม่เลิกผ่านกระจกมองหลัง คิ้วขมวดแน่น
นี่เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ที่มีประชากรมากที่สุดก็แค่หลายหมื่นคนเท่านั้น แต่กลับมีปีศาจระดับแปดโผล่มาถึงสองตัวแล้ว
ด้านหลังยังมีปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าซ่อนตัวอยู่ในคลื่นปีศาจ ดูเหมือนกำลังเข้ามาใกล้