ทั้งสามเพิ่งเข้าไปก็ทำให้แมงมุมปีศาจหน้าคนตกใจ คู่เฒ่าคู่แก่ถูกสังหารอย่างอนาถ
หลัวหลินกับพวกไม่รู้จะวิจารณ์เหตุการณ์ที่ทั้งสามประสบมาอย่างไร จึงปล่อยให้ตาเฒ่าหวังพร่ำพูดขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พวกเขาไม่มีใจจะไปแยกแยะว่าใครผิดใครถูก เพราะเสียงกรีดร้องกับเสียงระเบิดทำให้เมืองเล็กอันเงียบสงบแตกตื่น
ปีศาจที่อยู่ด้านหลังเริ่มตามเสียงและกลิ่นอายของผู้คนมาแล้ว
มีทั้งแมวทั้งหมา ปีศาจโคลนเหลวก็มีไม่น้อย นอกจากนี้ยังมีตัวประหลาดอีกหลายชนิดที่เรียกชื่อไม่ถูก
ให้ตายเถอะ ในเมืองเล็ก ๆ ซ่อนปีศาจไว้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร
พวกมันถูกความเคลื่อนไหวตรงนี้ดึงดูดมา คงอยากกินบุฟเฟต์กันแล้ว
โชคดีที่ไม่มีแมวปีศาจภูตลวงกับหมาปีศาจเงา ไม่อย่างนั้นทั้งสี่คนคงต้องกำจัดพวกมันก่อนถึงจะหนีได้
ทั้งสี่ถูกฝูงปีศาจไล่ตามมาตลอดสองช่วงถนน พอใกล้จะออกจากเมืองเล็ก ก็เห็นศพขาดวิ่นหลายศพนอนกองอยู่ตรงปากทาง
บ้านชั้นเดียวเตี้ย ๆ เรียงเป็นแถวพังถล่ม อิฐหินกระจายเต็มพื้น มีหลุมเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมากมายราวกับถูกอะไรสักอย่างดุนขึ้นมา
ไม่ไกลนัก หลี่อู๋หยากำลังต่อสู้กับหมูปีศาจตัวหนึ่งที่ดำสนิททั้งตัว มีเขี้ยวยาวถึงหนึ่งเมตร
พูดให้ถูกคือ เขากำลังถูกหมูปีศาจไล่ล่า
หลี่อู๋หยาทำท่าคำนวณดวงด้วยมือซ้าย สมองหมุนเร็วจี๋ มือขวาถือมีดใหญ่ไว้ข่มขวัญ จากนั้น...
ก็ถูกหมูปีศาจไล่ขวิดจนต้องหลบไปทั่ว
หมูปีศาจตัวใหญ่กว่าแมงมุมปีศาจหน้าคนเมื่อครู่เสียอีก ใหญ่พอ ๆ กับรถบรรทุกคันหนึ่ง
ทุกครั้งที่มันวิ่ง พื้นดินก็สั่นสะเทือนเบา ๆ แค่ขวิดเบา ๆ ก็ชนต้นไม้ใหญ่หักได้
ยากจะจินตนาการว่าเจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้ หากวิ่งพรวดพราดด้วยความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ใครจะรับมือไหว
ต่อให้รถรบทหารราบมาก็ต้องพลิกคว่ำแน่!
จ้าวเว่ยกั๋วมองแวบหนึ่งแล้วถอนใจ “เจ้านี่ดูแข็งแรงไม่เบา บางทีจะเป็นอัศวินหมูป่าก็ไม่เลวนะ?”
พูดจบ จ้าวเว่ยกั๋วก็เร่งเครื่องหนีสุดกำลัง
“ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดพวกคุณก็มาแล้ว รีบช่วยกันฆ่ามันที!”