จ้วงจ้วงอัดปั่งเกิง ส่วนคุณลุงหวังซัดคุณป้า สนามรบทั้งสองฝั่งแบ่งแยกกันชัดเจนราวกับคนละโลก
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
แต่ไม่นานพวกเขาก็เริ่มมุงดูเรื่องสนุกกันอย่างบ้าคลั่ง
หลัวหลินมองอยู่ครู่หนึ่ง เห็นคุณลุงหวังกับจ้วงจ้วงเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างชัดเจน จึงค่อยวางใจ
เมื่อได้ยินเสียงจากวิทยุสื่อสารอีกครั้ง หลัวหลินก็ลงจากรถไปสมทบกับหลี่อู๋หยาและคนอื่น ๆ
หลี่อู๋หยากับพวกพ้องได้ยินเสียงทะเลาะกันบนรถบัสเช่นกัน จึงถามด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
หลัวหลินเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างขอไปที
หลี่อู๋หยากับคนอื่น ๆ ขมวดคิ้วทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่คิดปิดบัง
“ไม่คิดเลยว่าป่านนี้แล้ว ในหมู่บ้านยังมีคนโง่แบบนี้อีก!”
“เดี๋ยวหาโอกาสไล่พวกเขาออกจากขบวนรถ ให้ไปเอาตัวรอดกันเอง”
หลี่อู๋หยาตัดสินชะตาของยายกับหลานคู่นี้อย่างง่ายดาย
ทั้งจ้าวเว่ยกั๋วและซูจี้เยว่ต่างก็ไม่คัดค้าน
จางเหมิงเหมิงเองก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะเกลียดคนแบบคุณป้ามาก คล้ายเคยมีความทรงจำไม่ดีอยู่บ้าง
ส่วนฟางเจาเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ กลับไม่ใส่ใจอะไร ยังคงส่องกระจกเติมหน้าให้ตัวเอง
จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงคุณลุงหวังกับจ้วงจ้วงที่ราวกับมีเทพสงครามเข้าสิง
จ้าวเว่ยกั๋วพยักหน้าชื่นชมอย่างอดไม่ได้ “ต่อยได้ดี! ฟังแล้วผมยังอยากเข้าไปเตะสักสองสามทีเลย!”
หลัวหลินเหลือบมองกล้ามเนื้อที่ปูดขึ้นของจ้าวเว่ยกั๋ว พลางสงสัยว่าแค่เตะทีเดียวคงทำให้คุณป้าเจ็บหนักจนแทบเอาชีวิตไม่รอด
พอนึกถึงว่าอีกฝ่ายอายุถึง 75 ปีแล้ว เขาก็ได้แต่พูดไม่ออก
ให้ตายสิ ก่อนราตรีผีสิงจะมา ผู้สูงอายุอย่างคุณนี่แทบไร้เทียมทานเลยนะ!
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมสีหน้าพวกคุณดูไม่ค่อยดี?”
หลัวหลินกวาดตามองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง เบื้องหน้าคือพื้นที่ขรุขระ มองเห็นเนินเขาเล็ก ๆ เป็นระยะจนบดบังทัศนวิสัย