เดิมทีหลัวหลินสร้างของวิเศษเทียมไว้สองชิ้น สภาพจิตใจจึงไม่อยู่ในจุดสูงสุด เหลือเพียงราวหนึ่งในสี่ของช่วงที่สมบูรณ์ที่สุด
เมื่อถูกโจมตีอย่างกะทันหันเช่นนี้ เขากลับเป็นคนสุดท้ายที่ได้สติ
จางเหมิงเหมิงเป็นนักเชิดหุ่น ควบคุมหุ่นเชิดมีชีวิตหลายตัวได้พร้อมกัน พลังจิตของเธอแข็งแกร่ง จึงแทบไม่ได้รับผลกระทบ
เพียงแต่หุ่นเชิดทุกตัวหยุดชะงักไปสองวินาที ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
ซูจี้เยว่ขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอาศัยพลังฟื้นฟูอันแข็งแกร่งกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว
ส่วนจ้าวเว่ยกั๋วกลับมีพิรุธที่สุด
ในฐานะอัศวิน เขาน่าจะเป็นอาชีพต่อสู้ระยะประชิด พลังจิตไม่น่าจะแข็งแกร่งนัก
แต่กลับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย!
จ้าวเว่ยกั๋วมีบางอย่างแปลก ๆ!
หลัวหลินไม่มีเวลาคิดมาก เขาขมวดคิ้วพลางสังเกตสนามรบอย่างละเอียด
แมงมุมปีศาจหน้าคนกำลังต่อสู้กับจ้าวเว่ยกั๋ว ซูจี้เยว่ สุนัขหุ่นเชิดสามตัว และหมีสตรอว์เบอร์รีปะชุน
มือเท้าหลายคู่ฟาดวาดไปมา ก่อเกิดเป็นเงาพร่าเลือนนับไม่ถ้วน จนแทบไม่มีช่องโหว่ให้แทรก!
ชั่วขณะนั้น หมีหนึ่งตัวกับสุนัขสองตัวกลับถูกแมงมุมปีศาจหน้าคนกดดัน
ถ้าเข้าใกล้เมื่อไร ก็จะถูกฝ่ามือหนักหน่วงนับสิบฟาดใส่ หรือไม่ก็โดนเตะเข้าให้ กลิ่นอายชวนขนลุกสุด ๆ
สุนัขหุ่นเชิดทั้งสามตัวถูกซัดกระเด็นออกไปตั้งแต่ปะทะกันครั้งแรก
ซูจี้เยว่ทำหน้าเจ็บปวดแล้วพุ่งเข้าไป
แต่สองหมัดยากจะสู้สี่มือ ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าสิ่งนี้ยังมีมือเท้ามากกว่าสี่ข้างเสียอีก!
เธอเข้าใกล้ไม่ได้เลย จึงทำได้เพียงถอดประตูรถมาใช้เป็นโล่
แม้จะเจ็บจนสองตาคลอไปด้วยน้ำตา แต่เธอก็ยังกัดฟันพุ่งเข้าใส่
จ้าวเว่ยกั๋วถือดาบพู่แดง คอยฟันเข้าใส่เป็นครั้งคราว พยายามถ่วงมันไว้อย่างเต็มกำลัง