ซูโหย่วซีหันกลับไปถลึงตาใส่ผู้ชายข้างกายที่ชอบโปรยเสน่ห์ไปทั่วอย่างดุเดือด
ลู่เส้าเช่อถูกเธอจ้องจนงุนงง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยถามว่าเป็นอะไรไป
แต่ซูโหย่วซีก็หันกลับไปแล้ว สายตาจับจ้องหลินเสี่ยวที่ยังยืนเหม่ออยู่บนแท่นบรรยายอีกครั้ง
เธอกอดอกด้วยสองมือ เอนพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน นาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ รุ่นเซเลสเชียล ทูร์บิญงบนข้อมือวาบประกายรับแสงยามเช้า “เป็นยังไงบ้าง? สามีฉันหล่อใช่ไหมล่ะ ถึงกับมองจนตาค้างเลย”
เสียงของซูโหย่วซีไม่ดังนัก แต่ก็ดังพอให้ทั้งห้องได้ยิน
บรรยากาศพลันแข็งค้าง
สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องหลินเสี่ยวทันที
ส่วนลู่เส้าเช่อที่เมื่อครู่ยังงุนงงอยู่ ในที่สุดก็หันไปมองหญิงสาวบนแท่นบรรยายเป็นครั้งแรกของวันนี้อย่างจริงจัง
จากนั้นเขาก็เบนสายตากลับมามองใบหน้าด้านข้างของซูโหย่วซีที่เจือแววขุ่นเคืองเล็กน้อย มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น
ใบหน้าของหลินเสี่ยวแดงซ่านขึ้นมาทันที
เธอยืนอยู่บนแท่นบรรยาย มือกำชายเสื้อนักเรียนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เมื่อครู่เธอเหม่อมองเขาจริง ๆ แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะมีคนพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้
“ฉัน... ฉันเปล่านะ” เธออ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ “ฉันแค่... แค่กำลังจำหน้าคนอยู่”
“จำหน้า?” ซูโหย่วซีเอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้น “นักเรียนหลินเสี่ยว เธอรู้หรือว่าใครเป็นใคร ถึงได้เริ่มจำหน้าแล้ว? พวกเรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยไม่ใช่หรือ?”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นสองสามครั้งในห้องเรียน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
ฟางหยวนที่นั่งแถวหน้าไม่คิดจะเก็บอาการ หัวเราะออกมาเต็มเสียง ไหล่สั่นจนกิ๊บติดผมประดับเพชรบนศีรษะสะท้อนแสงหลากสีในแสงยามเช้า
เธอหัวเราะไม่หยุด จนกระทั่งกู้ยวี่ที่นั่งอยู่ข้างหลังเตะขาเก้าอี้เข้าให้ ถึงพอจะกลั้นเสียงหัวเราะลงได้
“พวกคุณ...”
หลินเสี่ยวมองคนที่นั่งอยู่ข้างล่าง ขอบตาเริ่มแดง เธอขึ้นเสียงพลางชี้นิ้วไปยังคนเหล่านั้น ปลายนิ้วสั่นระริกด้วยความโกรธ
“พวกคุณคิดว่ามีเงินแล้วจะยิ่งใหญ่หรือไง? มีเงินแล้วจะรังแกคนอื่นแบบนี้ได้หรือ? ฉันแค่มองเขามากไปหน่อย พวกคุณมีสิทธิ์อะไรหัวเราะเยาะฉัน? ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย...”
“ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเหมือนกันนี่ นักเรียนหลินเสี่ยว” ซูโหย่วซีพูดขัด น้ำเสียงไร้เดียงสายิ่งกว่าอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ เธอยังเอียงศีรษะเล็กน้อย ทำหน้าซื่อใส
“ฉันแค่ถามเธอคำถามเดียวเอง เธอจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?”
“เธอ... ฉัน...”
หลินเสี่ยวถูกคำพูดเป็นชุดของเธอเล่นงานจนมึนงง น้ำตาร้อน ๆ ไหลจากหางตาด้วยความร้อนใจ
“ซูโหย่วซี เธอทำเกินไปแล้วนะ”
โจวเยี่ยนอดลุกขึ้นยืนไม่ได้
เขาผลักเก้าอี้ออก ขาเก้าอี้ครูดกับพื้นส่งเสียงแหลมบาดหู
เขามองหลินเสี่ยวที่ยืนร้องไห้เงียบ ๆ บนแท่นบรรยาย ความสงสารในใจแทบกดเอาไว้ไม่อยู่
“เสี่ยวเสี่ยวเพิ่งย้ายมาเป็นนักเรียนใหม่ จะมองดูเพื่อจำหน้าคนก็เป็นเรื่องปกติ มองแค่ครั้งเดียวผิดกฎหมายหรือไง? อย่าคิดว่าทุกคนจะชอบคนอย่างลู่เส้าเช่อสิ เสน่ห์ของเขาไม่ได้มากขนาดนั้น อย่าสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลยได้ไหม? อีกอย่าง เสี่ยวเสี่ยวเป็นคนแบบไหน? เธอช่วยคนอื่นโดยไม่เห็นแก่ชีวิตตัวเองด้วยซ้ำ เธอจะไปสนใจคนอย่างเธอ...”
“โจวเยี่ยน”
เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งขัดจังหวะเขา
ลู่เส้าเช่อเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องโจวเยี่ยน อุณหภูมิทั่วทั้งห้องราวกับลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง
“พูดอีกครั้งสิ”
ทั้งห้องเงียบสนิท
บนแท่นบรรยาย ครูหลี่พยายามเบียดตัวเข้าไปอยู่มุมห้องแทบแย่ อยากหายตัวไปเสียตรงนั้น
เขาสอนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้มาหลายปี รู้ดีเกินไปว่าคุณชายคุณหนูพวกนี้นิสัยเป็นอย่างไร ครูประจำชั้นตัวเล็ก ๆ อย่างเขาไม่มีปัญญาไปมีเรื่องกับใครทั้งนั้น
โจวเยี่ยนอ้าปากค้าง ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่จางหาย
แต่ในวินาทีนั้น เหตุผลก็เอาชนะความโกรธได้
เขาจ้องลู่เส้าเช่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกำหมัดแน่น
ตระกูลลู่เป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดกันมานับร้อยปี ไม่ว่าจะเป็นอำนาจหรือทรัพย์สินก็ลึกล้ำเกินหยั่งถึง ในลำดับชั้นของเซิ่งอิง ตระกูลลู่ยืนหนึ่งอย่างไม่มีใครโต้แย้งได้
แม้ตระกูลโจวของพวกเขาจะร่ำรวย แต่เมื่อเทียบรากฐานกับคนกลุ่มนี้แล้ว ก็ยังสู้ไม่ได้จริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เขาหันไปมองซูโหย่วซีที่กำลังจ้องเขาอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มเต็มใบหน้า ฟันก็กัดแน่นขึ้นกว่าเดิม
ไม่ว่าจะตระกูลลู่หรือตระกูลซู ตระกูลโจวของพวกเขาก็ไม่มีทางไปหาเรื่องได้ทั้งนั้น
เดิมทีที่พาหลินเสี่ยวเข้ามาเรียนที่เซิ่งอิง ก็เพื่อยกระดับชื่อเสียงของตระกูลโจว
พ่อของเขาทุ่มเงินไป 200 ล้าน ทั้งยังอาศัยเส้นสายในคณะกรรมการบริหาร กว่าจะจัดการเรื่องนี้สำเร็จได้ไม่ใช่ง่าย ๆ
หากตอนนี้เขาวู่วามจนไปทำให้ทั้งสองคนไม่พอใจ กลับบ้านไปพ่อคงหักขาเขาแน่
โจวเยี่ยนเม้มปาก สุดท้ายก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้
หลินเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างแท่นบรรยายเห็นภาพนั้นแล้วตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง เธอไม่คิดเลยว่าโจวเยี่ยนจะถูกขู่จนถอยไปด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว
ในความคิดของเธอ โจวเยี่ยนเป็นคนที่เก่งที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมาแล้ว เวลาออกไปไหนก็มีรถรับส่ง มีคนคอยดูแลเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ เจอปัญหาอะไรก็แค่โทรศัพท์ครั้งเดียวก็จัดการได้
แต่ตอนนี้ “คนที่เก่งที่สุด” กลับไม่กล้าแม้แต่จะพูดโต้แย้งสักคำ
“คนรวยอย่างพวกคุณก็เป็นแต่รังแกประชาชนธรรมดาอย่างพวกเรา” เสียงสะอื้นของเธอดังขึ้นอีกครั้ง น้ำตาไหลพรากกว่าเดิม หยดลงบนเสื้อนักเรียนสีซีดที่ผ่านการซักมาจนเก่า
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาเรียนโรงเรียนที่มีแต่คนรวยสิ” กู้ยวี่แทบฟังไม่ไหว “ถ้าเธอไม่พยายามทุกวิถีทางจนทำเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ พวกเราคงไม่มีโอกาสได้เจอเธอไปทั้งชีวิตด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าเธอหาเรื่องใส่ตัวเองหรอกหรือ?”
“นั่นสิ” ฟางหยวนไขว่ห้าง พูดเลียนแบบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “คนรวยก็เอาแต่รังแกประชาชนธรรมดาอย่างพวกคุณ คิดว่าพวกเราว่างมากหรือไง?”
เธอกลอกตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระอา
คนที่เกิดในตระกูลใหญ่แบบพวกเขาให้ความสำคัญกับชื่อเสียงที่สุด
ใครจะจงใจไปหาเรื่อง “คนดังยอดนิยม” ที่สื่อจับตาอย่างเธอกัน? นั่นไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเองหรือ? ถ้าสื่อเอาไปเติมแต่งจนเป็นข่าวแพร่สะพัด ราคาหุ้นจะตกไปมากแค่ไหนก็ไม่รู้
“คุณครู!” หลินเสี่ยวมองครูหลี่ที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงมุมห้องด้วยดวงตาพร่ามัวเพราะน้ำตา “ฉัน... ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นจริง ๆ แต่เหมือนเพื่อน ๆ จะเข้าใจผิด...”
“แค่ก ๆ ๆ—”
ครูหลี่สะดุ้งเมื่อถูกเรียกชื่อกะทันหัน เขายกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ก่อนฝืนใจออกมายุติสถานการณ์
“เอ่อ นักเรียนหลิน คาบเรียนก็ผ่านไปสักพักแล้ว เธอแนะนำตัวเสร็จแล้วด้วย ถ้าอย่างนั้นเธอก็...”
เสียงของเขาแผ่วเบา สายตากวาดมองทั่วห้องเรียน
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้องเอมีนักเรียนทั้งหมด 9 คน นั่งเต็มสามแถวสามคอลัมน์พอดี ไม่มีที่ว่างเลยสักที่
ครูหลี่รู้สึกว่าเหงื่อของตัวเองยิ่งไหลมากขึ้นเรื่อย ๆ
“เอ่อ... นักเรียนหลิน รอสักครู่นะ เดี๋ยวครูให้ยามช่วยยกโต๊ะกับเก้าอี้ขึ้นมา แล้วเธอก็นั่ง...”
เขามองลู่เส้าเช่อกับซูโหย่วซีที่นั่งอยู่แถวหลังสุด ก่อนเปลี่ยนคำพูดกลางคัน “นั่งแถวหน้าสุดเถอะ จะได้มองกระดานดำสะดวก”
ครูหลี่ยิ้มเจื่อน ๆ ที่จริงชั้นเรียนของพวกเขาใช้แท็บเล็ตสอนกันหมดแล้ว แทบไม่ได้ใช้กระดานดำ
แต่ตอนนี้ นี่เป็นข้ออ้างเดียวที่เขานึกออก
“แถวหน้าสุดหรือ?”
หลินเสี่ยวมองผังห้องเรียน แถวหน้าสุดก็อยู่ข้างโต๊ะครูไม่ใช่หรือ? ปกติที่ตรงนั้นไม่ใช่ที่นั่งของนักเรียนเกเรหรอกหรือ?
“คุณครู ให้ฉันนั่งแถวหลังสุดไม่ได้หรือคะ?” เธอมองครูหลี่ด้วยแววตาจริงใจ น้ำเสียงแฝงคำขอร้องเล็กน้อย
ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ไม่ยอมนั่งข้างโต๊ะครูเด็ดขาด น่าอับอายเกินไปแล้ว
“เอ่อ นี่...”
ครูหลี่มองซูโหย่วซีที่นั่งแถวหลัง กำลังกลอกตาขึ้นฟ้าแทบจะอยู่แล้ว อีกทั้งลู่เส้าเช่อก็จ้องเขาอย่างเย็นชา ราวกับถ้าเขากล้าพยักหน้าเมื่อไร อีกฝ่ายจะทำให้หัวหลุดจากบ่าเมื่อนั้น เขาจึงไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย
“เสี่ยวเสี่ยว มานั่งข้างฉันไหม?” โจวเยี่ยนมองหลินเสี่ยวที่ยืนทำอะไรไม่ถูกบนแท่นบรรยาย ใจอ่อนลง แล้วชี้ไปยังทางเดินข้างตัวพลางเอ่ยปาก
“ไม่ได้”
คราวนี้เพื่อนร่วมชั้นที่นั่งอยู่ข้างหน้าและข้างหลังเขาไม่เห็นด้วย
“ตรงนั้นเป็นทางเดิน ถ้าเธอมานั่งตรงนี้ แล้วคุณชายอย่างฉันจะเดินไปทางไหน?” ไป๋สุยเยี่ยนที่นั่งอยู่ข้างหลังเขาเป็นคนแรกที่พูดขึ้น
“ผ่อนผันให้หน่อยไม่ได้หรือไง? เสี่ยวเสี่ยวจะกินที่สักแค่ไหนกัน?” โจวเยี่ยนขมวดคิ้ว หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา
“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้”
ไป๋สุยเยี่ยนไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย เขาไขว่ห้างแหงนหน้าขึ้น สีหน้าเฉื่อยชาเหมือนกำลังบอกว่า “แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”
“คุณชายอย่างฉันเดินกร่างไปตามขวางได้อยู่แล้ว ทำไมต้องเดินเอียงข้างเพราะเธอด้วย?”
“นั่นสิ เธอไม่ได้เป็นคนที่บ้านนายพยายามพาเข้ามาหรอกหรือ?” เกามู่หวยที่นั่งอยู่ข้างหน้าโจวเยี่ยนพูดขึ้น น้ำเสียงเย้ยหยันอย่างชัดเจน
“ทำไมนายไม่ยกที่นั่งให้เธอล่ะ? ยังจะมายึดทางเดินสาธารณะอีก”
“พวกนาย...!” โจวเยี่ยนโกรธจนหน้าแดงก่ำ เสียงสั่นระริก “เชื่อไหมว่าฉันจะ...”
“นายจะทำอะไร?” ไป๋สุยเยี่ยนกลอกตาใส่ แล้วส่งยิ้มท้าทาย “พวกเราก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ได้รังแกแค่ประชาชนธรรมดา คุณชายที่มีเงินพวกเราก็รังแกเหมือนกัน!”
“พรวด—”
“แค่ก ๆ ๆ—โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ขำจนจะตาย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”
ฟางหยวนหัวเราะจนแทบไถลตกจากเก้าอี้ ซูโหย่วซีก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาเช่นกัน
เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วห้องเอ
แต่ไม่มีใครรู้สึกว่าการทำแบบนี้เป็นเรื่องผิด เพราะในโลกของพวกเขา ผู้แข็งแกร่งย่อมอยู่รอด และลำดับชั้นอันเข้มงวดต่างหากคือสัจธรรม
ก็แค่นักเรียนโควตาพิเศษที่อาศัยกระแสสังคมกับเงินบริจาคเข้ามาเท่านั้น ไม่มีค่าพอให้พวกเขาต้องสละผลประโยชน์ของตัวเองเพื่อเอาใจเธอ