โรงเรียนนานาชาติเซิ่งอิง โรงเรียนเอกชนที่แพงที่สุดในเมืองเอ แม้แต่แห่งเดียวก็ไม่มี
โรงเรียนตั้งอยู่บนไหล่เขาครึ่งลูก อาคารเรียนสามหลังเรียงรายจากเชิงเขาขึ้นไปจนถึงยอดเขา แบ่งแยกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน
ส่วนห้อง ม.6 ห้องเอ คือสถานที่ที่พิเศษที่สุดในเซิ่งอิง
ห้องเรียนตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของอาคารเอ มีทิวทัศน์ดีที่สุดในโรงเรียน เพียงยืนอยู่ตรงระเบียงก็สามารถมองเห็นแสงไฟของเมืองได้เกือบครึ่งเมือง
พื้นทั้งชั้นปูพรมขนแกะสีเทานำเข้าจากอิตาลี พอเหยียบลงไป แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ยังถูกกลืนหาย
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายหรูหราที่ก่อขึ้นจากกองเงินกองทอง
คนที่เดินเข้ามาในห้องเรียนได้ ล้วนมีทรัพย์สมบัติและอำนาจมหาศาลสืบทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่เป็นอย่างน้อย
แต่บรรยากาศในห้องเรียนวันนี้กลับต่างจากทุกวันอย่างสิ้นเชิง
“จริงหรือเปล่า พ่อของโจวเยี่ยนส่งผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายมาอยู่ห้องเราเหรอ?”
“แล้วคราวนี้บริจาคเงินไปเท่าไร ถึงทำให้คณะกรรมการโรงเรียนยอมกันล่ะ?”
“สองร้อยล้าน เงินแค่นี้จะพอทำอะไรได้?”
“เธอจะไปรู้อะไร ฉันได้ยินว่าคราวนี้ตระกูลโจวใช้กระแสสังคมกดดันจนคณะกรรมการจนมุม พ่อของโจวเยี่ยนเล่นแรงจริง ๆ เอามูลค่าหุ้นของเซิ่งอิงทั้งโรงเรียนมาเป็นเดิมพัน พวกตาแก่ในคณะกรรมการจะกล้าปฏิเสธได้ยังไง”
“แล้วทำไมต้องส่งมาอยู่ห้องเอของเราด้วย ไปห้องบีหรือห้องซีก็ไม่ได้หรือไง?”
“เธอโง่หรือไง โจวเยี่ยนอยู่ห้องเอ ถ้าผู้มีพระคุณของเขาไปอยู่ห้องบีหรือซี ก็เท่ากับประกาศให้ทุกคนรู้ไม่ใช่เหรอว่าตระกูลโจวจัดการเรื่องแค่นี้ยังไม่ได้?”
“ฉันก็ได้ยินว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวกับกระแสสังคมเหมือนกัน แต่ตระกูลโจวนี่อะไรกันเนี่ย คิดจะลากพวกเราลงเหวไปด้วยหรือไง”
“เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวโจวเยี่ยนก็มาแล้ว”
“เขามาแล้วฉันก็พูดอยู่ดี”
ในห้องเรียนคึกคักจอแจ
ปกติคุณชายคุณหนูทั้งหลายมักมาถึงเอาตอนเสียงกริ่งดัง วันนี้กลับเป็นครั้งแรกที่ทุกคนมากันก่อนเวลา แถมยังนั่งจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่
ฟางหยวนซึ่งเป็นหัวหน้าห้องถึงกับนั่งอยู่บนแท่นหน้าห้อง ขาสองข้างที่สวมรองเท้าส้นสูงรุ่นลิมิเต็ดแกว่งไปมา กิ๊บติดผมประดับเพชรบนศีรษะก็สะท้อนแสงวาบจ้าท่ามกลางแสงอรุณ
“นี่ห้องเราแน่เหรอ?”
ซูโหย่วซีชะโงกมองจากหน้าประตูห้องเรียน อดกระตุกมุมปากไม่ได้
นับว่าหาดูยากจริง ๆ เช้าวันจันทร์ทุกคนดูมีชีวิตชีวากันขนาดนี้
“โหย่วซี โหย่วซี”
ฟางหยวนตาไว พอเห็นเธอก็โดดลงจากโต๊ะ วิ่งตึกตักเข้ามาหาพร้อมรองเท้าส้นสูง ก่อนจะคล้องแขนเธอไว้
“รู้เรื่องนักเรียนใหม่หรือยัง?”
ซูโหย่วซีหันไปมองอีกฝ่าย แล้วดึงเก้าอี้มานั่งที่โต๊ะของตัวเอง
“เรื่องที่คุยกันในกลุ่มน่ะเหรอ? ฉันเห็นแล้ว เมื่อกี้พวกเธอกำลังคุยเรื่องเธออยู่หรือเปล่า?”
“ใช่ ๆ” พอพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของฟางหยวนก็เป็นประกาย เธอหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างซูโหย่วซี
“ฉันจะบอกให้ ฉัน...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว จู่ ๆ เธอก็ชะงัก ทำไมรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังขึ้นมานะ
ฟางหยวนหันกลับไปอย่างเกร็ง ๆ แล้วสบตากับลู่เส้าเช่อเข้าเต็ม ๆ
เขายืนอยู่ข้างหลังซูโหย่วซี ท่าทางสบาย ๆ มือข้างหนึ่งวางพาดพนักเก้าอี้ของเธอ ใบหน้าไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาดำสนิทคู่นั้นกลับแฝงแรงกดดันจาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
ช่วยด้วย! เธอดันไปนั่งที่ประจำของคุณชายใหญ่ตระกูลลู่เข้าแล้ว!
ตระกูลลู่เป็นหนึ่งในตระกูลทุนทรัพย์ที่ลึกลับที่สุดของเอเชีย อาณาจักรธุรกิจครอบคลุมทั้งสามวงการใหญ่ ได้แก่ การเงิน เทคโนโลยี และพลังงาน
ว่ากันว่าแค่กรรมการคนใดคนหนึ่งในบอร์ดบริหารของตระกูล ก็มีอิทธิพลต่อเส้นเลือดเศรษฐกิจของประเทศได้แล้ว
ส่วนลู่เส้าเช่อ ในฐานะทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของคนรุ่นนี้ ย่อมเป็นบุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดในเซิ่งอิงอย่างไม่ต้องสงสัย
“ฮ่า ๆ คุณชายลู่ ขอโทษนะคะ เชิญนั่งเลยค่ะ”
ฟางหยวนรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหลบไปอีกทาง ตกใจแทบตาย รู้สึกขาอ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว
นิสัยชอบสอดรู้สอดเห็นบ้าบอของเธอเกือบทำให้ตัวเองถึงตายแล้วไหมล่ะ
ซูโหย่วซีมองแล้วอดขำไม่ได้ ก่อนจะเอียงหน้ามองลู่เส้าเช่อ
คนคนนี้น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?
“มาแล้ว ๆ”
เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออก
ยังไม่เห็นตัว ก็ได้ยินเสียงมาก่อน
เด็กหนุ่มคนหนึ่งหัวฟูเหมือนรังนก ใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าสองวง แต่กลับดูฮึกเหิมสุด ๆ พรวดพราดเข้ามา
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าซูโหย่วซี หันกลับมาแล้วตบโต๊ะด้วยสองมือ
“คำตอบฉบับละเอียดมาแล้ว!”
“คำตอบอะไร?” ซูโหย่วซีถาม
กู้ยวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ จัดเนกไทตรงหน้าอกให้เข้าที่ ทำท่าราวกับกำลังจะประกาศความลับระดับชาติ “ฉันรู้เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับนักเรียนใหม่แล้ว”
กู้ยวี่คือเจ้าพ่อข่าววงในประจำห้องเอ
ตระกูลกู้แห่งเมืองเอเป็นตระกูลที่เริ่มต้นจากการลงทุน
แม้จะเทียบกับตระกูลลู่และตระกูลซูที่มีประวัติยาวนานนับร้อยปีไม่ได้ แต่พ่อของเขาก็เป็นคนรักการลงทุนอย่างยิ่ง
ในฐานะหนึ่งในสองคนของห้องเอที่มีพ่อเป็นกรรมการบอร์ดบริหารเซิ่งอิง เขาจึงมักได้ข่าววงในของโรงเรียนจากพ่ออยู่เสมอ
“รีบเล่าเร็ว ๆ!” ฟางหยวนกลับมาไม่กลัวคุณชายลู่แล้ว เธอขยับเข้ามาใกล้อีกครั้งไม่หยุด
กู้ยวี่กระแอมเบา ๆ “ตามที่พ่อฉันเล่า ตอนแรกคณะกรรมการไม่ยอมให้เด็กใหม่เข้ามาเรียนเลย ส่วนเงินบริจาคที่พูดกันในกลุ่มก็แค่สองร้อยล้าน สองร้อยล้านจะนับเป็นอะไร ในที่นี้บ้านใครไม่บริจาคให้โรงเรียนปีละหลายร้อยล้านบ้าง เงินแค่นี้ยังกล้าเอามาพูดอีก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองไปรอบห้อง แล้วลดเสียงลง
“แต่จิ้งจอกเฒ่าตระกูลโจวไม่ได้คิดจะพึ่งเงิน เขาให้สื่อปั่นข่าวเรื่องที่โจวเยี่ยนได้รับการช่วยชีวิตจนเป็นกระแสก่อน จากนั้นก็ให้เด็กผู้หญิงคนนั้นไปให้สัมภาษณ์กับสื่อ แล้วพูดออกมาตรง ๆ ว่าอยากมาเรียนที่เซิ่งอิง”
“ลองคิดดูสิ ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต แถมยังยากจนแต่เรียนเก่งและเป็นคนดี ความปรารถนาเดียวก็คือมาเรียนที่เซิ่งอิง ถ้าเซิ่งอิงปฏิเสธไปตรง ๆ กระแสสังคมจะพูดว่ายังไง?”
“โรงเรียนคุณหนูคุณชายอะไร นี่มันเศษซากจากยุคเก่าชัด ๆ โรงเรียนไม่ใช่สถานที่ให้ความรู้และอบรมคนหรอกเหรอ? เด็กคนนี้ช่วยชีวิตคนไว้ แต่โรงเรียนกลับไม่ยอมทำตามความปรารถนาแค่นี้ให้เธอ คนรวยนี่เลือดเย็นจริง ๆ”
กู้ยวี่จุปากสองที “ตอนนี้เรื่องในโลกออนไลน์บานปลายไปหมดแล้ว ถ้าปฏิเสธขึ้นมา บริษัทจดทะเบียนที่เกี่ยวข้องกับเซิ่งอิงจะถูกกระแสสังคมโจมตีไปตลอดสามเดือนข้างหน้า มูลค่าหุ้นเสียหายอย่างต่ำก็เกินหลักร้อยล้าน พวกตาแก่ในคณะกรรมการจะกล้าเอาหุ้นของตัวเองมาล้อเล่นได้ยังไง?”
“แล้วทำไมต้องมาอยู่ห้องเรา? เซิ่งอิงก็ไม่ได้มีห้องเรียนเดียวสักหน่อย” ฟางหยวนขมวดหน้าจนยับ นี่ไม่ใช่คิดจะลากคนทั้งห้องลงน้ำไปด้วยกันหรอกเหรอ
“เรื่องนี้คงหนีไม่พ้นเกี่ยวกับตระกูลโจวเหมือนกัน” ลู่เส้าเช่อเอ่ยขึ้นกะทันหัน
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ห้องเรียนก็เงียบสนิทในพริบตา ทุกคนหันไปมองเขา
ลู่เส้าเช่อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งเลื่อนดูแท็บเล็ตอย่างสบาย ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย “ถ้าส่งผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไปห้องบีหรือห้องซี ฉากตอบแทนบุญคุณที่ตระกูลโจวจัดขึ้นก็ไม่เสียเปล่าหรอกเหรอ?”
เขาเงยหน้าขึ้น กวาดตามองทุกคนแล้วหยักยิ้ม “อีกอย่าง ประธานโจวทุ่มเงินไปกว่าหนึ่งพันล้านถึงส่งโจวเยี่ยนเข้าห้องเอได้ เขาจะยอมให้ผู้มีพระคุณได้รับสิทธิ์ ‘นักเรียนโควตาพิเศษ’ แล้วถูกส่งไปห้องอื่นง่าย ๆ ได้ยังไง? แน่นอนว่าต้องเข้าห้องเอ ถึงจะทำให้เงินที่จ่ายไปดูคุ้มค่า”
ทุกคนในห้องเอ “...”
“ก็แค่อยากสร้างชื่อเสียงดี ๆ ให้ตระกูลโจวไม่ใช่หรือไง” ซูโหย่วซีหัวเราะเย็นชา
จิ้งจอกเฒ่าตระกูลโจวคิดคำนวณได้แยบยลจริง ๆ ทั้งตอบแทนบุญคุณ ทั้งได้ชื่อเสียง แถมยังเล่นงานโรงเรียนให้อับอายอีกด้วย
เพราะตอนนั้นนอกจากเงินกว่าหนึ่งพันล้านแล้ว เขายังบริจาคอาคารทดลองหนึ่งหลังกับห้องสมุดอีกหนึ่งแห่งด้วย
กู้ยวี่หัวเราะอย่างจนใจ ก่อนเอ่ยขึ้นเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ “แต่ไม่เป็นไรหรอก พ่อฉันบอกว่า หลังจากหลินเสี่ยวเข้ามาแล้ว จะมีช่วงประเมินผลหนึ่งภาคเรียน ถ้าเรียนตามบทเรียนไม่ทัน ก็ไล่ออกได้อย่างมีเหตุผลพอดี แบบนี้กระแสสังคมก็โทษโรงเรียนไม่ได้ หลักสูตรของห้องเรา...พวกเธอก็รู้กันอยู่แล้ว”
หลักสูตรของห้องเอ หรือจะพูดให้ถูกก็คือหลักสูตรของเซิ่งอิงทั้งโรงเรียน ไม่เหมือนโรงเรียนทั่วไป
นอกจากวิชาหลักอย่างคณิตศาสตร์ ภาษาจีน และภาษาอังกฤษแล้ว ยังมีวิชาพิเศษอย่างพื้นฐานการเงิน ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ภาษาที่สาม การขี่ม้า และฟันดาบ
ครูที่มาสอนล้วนเป็นครูระดับยอดเยี่ยมหรือไม่ก็ผู้เชี่ยวชาญตัวจริงในแวดวง
โดยเฉพาะการประเมินผลของห้องเอที่เข้มงวดเป็นพิเศษ ในแต่ละภาคเรียนต้องสอบใบรับรองตามจำนวนที่กำหนด รวมถึงคว้าถ้วยรางวัลและรางวัลต่าง ๆ ให้ได้ตามเกณฑ์ ผลการเรียนจึงจะผ่าน
พูดง่าย ๆ ก็คือ หลักสูตรเหล่านี้จัดทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อลูกชายลูกสาวของตระกูลทุนทรัพย์เหล่านี้โดยเฉพาะ
......
ขณะที่กำลังพูดคุยกัน เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้น
ประตูห้องเรียนเปิดออกอีกครั้ง ครูประจำชั้นหลี่เดินเข้ามา ด้านหลังยังมีอีกสองคนตามมาด้วย
คนหนึ่งคือโจวเยี่ยน เพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา
พูดแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องกับเขา พวกเขาก็ไม่ได้เจอหน้าอีกฝ่ายมาประมาณหนึ่งเดือนแล้ว
เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง ท่าทางยโสกวนประสาท มองแล้วทำให้คนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ส่วนอีกคนก็คือตัวเอกของวันนี้ หลินเสี่ยว
เธอสวมแว่นกรอบบาง ดวงตากลมโตหลังเลนส์ยกขึ้นเล็กน้อยตรงหางตา สวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินที่ซักจนสีซีด ตรงปลายแขนเสื้อยังมีรอยปะที่ไม่ค่อยเด่นชัดอยู่ด้วย
เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางชุดนักเรียนตัดเย็บพิเศษกับรองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ด เครื่องแบบเก่าซอมซ่อของเธอกลับสะดุดตาเป็นพิเศษ
แต่ตอนยืนอยู่หน้าประตู เธอกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดผ่านทุกคนในห้องอย่างสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีประหม่าในฐานะนักเรียนใหม่แม้แต่น้อย
ซูโหย่วซีหรี่ตาลง รู้สึกว่านักเรียนใหม่คนนี้ไม่เหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้เลย
“นักเรียนทุกคน” ครูหลี่กระแอมเบา ๆ “นี่คือนักเรียนโควตาพิเศษคนใหม่ของเรา หลินเสี่ยว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะมาเรียนห้อง ม.6 ห้องเอ ขอให้ทุกคนต้อนรับเธอด้วย”
เบื้องล่างเงียบกริบ ใบหน้าของทุกคนแทบจะเขียนคำว่า ‘ไม่ต้อนรับ’ เอาไว้แล้ว
แต่หลินเสี่ยวกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอโค้งตัวเล็กน้อยแล้วแนะนำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ
“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหลินเสี่ยว ต่อไปขอฝากตัวด้วยนะ”
น้ำเสียงของเธอใสกังวาน ไม่ถ่อมตนจนเกินไปและไม่เย่อหยิ่ง
แต่ในจังหวะที่เธอยืดตัวขึ้น หางตากลับเหลือบเห็นคนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างแถวหลังของห้องเรียนเข้าโดยบังเอิญ
คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็คือลู่เส้าเช่อ
แสงอรุณสาดผ่านหน้าต่างเข้ามา เคลือบร่างของเขาด้วยประกายสีทองเย็นชา เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ต เอียงหน้าเล็กน้อยพลางพูดกับคนข้าง ๆ ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายที่ทำให้คนแปลกหน้าไม่กล้าเข้าใกล้
หลินเสี่ยวเผลอมองจนตาค้าง
เธอไม่เคยพบเจอคนแบบนี้มาก่อน
เดิมทีเธอคิดว่าโจวเยี่ยนหน้าตาดีมากแล้ว แต่คนตรงหน้ากลับมีเครื่องหน้าที่ราวกับถูกผู้สร้างสรรค์บรรจงแกะสลัก ทุกส่วนล้วนพอดิบพอดี
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น แม้จะอยู่ห่างกันครึ่งห้องเรียน แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้า ก็ยังสัมผัสได้ถึงความสูงศักดิ์เย็นชาที่ผลักไสผู้คนออกไปไกลนับพันลี้
เธอมองจนเคลิบเคลิ้ม ไม่ทันสังเกตแม้แต่น้อยถึงสายตาอันตรายที่จับจ้องมายังเธอจากด้านข้าง