ฟางหยวนหัวเราะจนแทบตัวงอ
ให้ตายเถอะ เรื่องขำขันที่เกิดขึ้นเช้านี้แทบจะมากพอ ๆ กับที่เจอมาทั้งปีแล้ว
บรรยากาศในห้องเรียนคึกคัก แต่ก็แฝงความตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะกันได้ทุกเมื่อ
โชคดีที่ตอนนั้นเหล่ารปภ.ซึ่งขนโต๊ะเก้าอี้มาด้วยกันก็มาถึงหน้าห้องเรียนเสียที
ทันทีที่เห็นพวกเขาปรากฏตัว ครูหลี่ก็รู้สึกราวกับเทพสวรรค์ลงมาช่วย
เขารีบเปิดประตูห้องเรียน แล้วให้รปภ.นำโต๊ะเก้าอี้ไปวางไว้ข้างแท่นสอน
โต๊ะเก้าอี้ที่พวกเขาขนมานั้นเป็นของเก่าที่ห้องเรียนบีเลิกใช้ไปนานแล้ว มุมโต๊ะยังมีตราห้องเรียนบีที่ลอกออกไม่หมด ตัดกับโต๊ะหินอ่อนสั่งทำพิเศษและเก้าอี้นั่งเรียนที่ออกแบบตามหลักสรีรศาสตร์ในห้องเรียนเออย่างเห็นได้ชัด
“นักเรียนหลิน นั่งตรงนี้นะ”
ครูหลี่ยิ้มเจื่อน ๆ พลางกดหลินเสี่ยวให้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีไป
“ที่นั่งในห้องเรียนจัดไว้หมดแล้ว แทรกเข้าไปนั่งตรงอื่นไม่สะดวก อีกอย่าง แถวหลังบางทีก็เล่นกันเสียงดัง อาจรบกวนการเรียนของเธอ นั่งตรงนี้กำลังดี ครูจะได้ดูแลเธอได้มากขึ้นด้วย”
“คุณครู หนู...”
เห็นได้ชัดว่าหลินเสี่ยวยังอยากพูดอะไรต่อ เธอมองข้ามไหล่ครูหลี่ไปยังที่นั่งริมหน้าต่างแถวหลัง ก่อนเม้มริมฝีปาก
ตรงนั้นเป็นจุดที่ได้รับแสงแดดดีที่สุดและมองเห็นวิวได้กว้างที่สุดในห้องเรียน แต่คนที่นั่งอยู่ในตอนนี้กลับเอียงหน้าไปคุยกับนักเรียนหญิงข้างกาย ไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นทางนี้
“เอาละ ๆ” ครูหลี่กลัวว่าเธอจะพูดอะไรน่าตกใจออกมาอีก จึงรีบขัดขึ้น “ทุกคนเงียบก่อน เริ่มเรียนกันได้แล้ว เอกสารประกอบการสอนส่งไว้ในกลุ่มห้องเรียนแล้ว หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดเอกสารได้เลย”
แท็บเล็ตงั้นหรือ?
มือที่กำลังค้นกระเป๋าของหลินเสี่ยวชะงักไป
ก่อนหน้านี้โจวเยี่ยนเคยบอกเธออยู่เหมือนกันว่าเวลาเรียน พวกเขาใช้แท็บเล็ตกันทั้งหมด
แต่...เธอลองค้นเอกสารที่คุณครูเพิ่งให้มาอย่างละเอียดอีกครั้งแล้ว ก็มั่นใจว่าไม่มีแท็บเล็ตอยู่ในนั้น
แท็บเล็ตไม่ได้เป็นของที่โรงเรียนจัดให้หรือ?
แท็บเล็ตเป็นของที่เซิ่งอิงจัดให้จริง ทั้งยังสั่งทำเป็นพิเศษ ด้านหลังแท็บเล็ตทุกเครื่องสลักชื่อของนักเรียนเจ้าของเครื่องไว้
แต่ในฐานะนักเรียนโควตาพิเศษของโรงเรียน หลินเสี่ยวไม่ได้รับอนุมัติงบประมาณส่วนนี้จากคณะกรรมการโรงเรียน เพราะตามระเบียบแล้ว ของใช้ทุกอย่างของนักเรียนโควตาพิเศษต้องจัดหาเอง
ส่วนตระกูลโจวย่อมไม่คิดถึงเรื่อง “เล็กน้อย” แบบนี้อยู่แล้ว
“คุณครู หนูไม่มีแท็บเล็ตค่ะ” หลินเสี่ยวยกมือขึ้น ข้อดีของการได้นั่งข้างแท่นสอนก็แสดงให้เห็นในตอนนี้เอง
“อ้าว ไม่มีแท็บเล็ตหรือ?” ครูหลี่เองก็นึกไม่ถึงว่าตระกูลโจวจะไม่ได้จัดหาแท็บเล็ตให้นักเรียนโควตาพิเศษคนนี้ด้วย
เขาชะงักไป ก่อนตัดสินใจเปิดกระดานอัจฉริยะด้านหลัง “งั้นครูจะฉายเอกสารขึ้นจอแล้วกัน”
การเรียนเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
แต่เห็นได้ชัดว่าความคิดของทุกคนไม่ได้อยู่กับบทเรียนเลย
กู้ยวี่ตั้งกลุ่มห้องเรียนขึ้นมาโดยเฉพาะ ไม่มีโจวเยี่ยนอยู่ในกลุ่ม แล้วระบายความอัดอั้นในนั้นเสียยกใหญ่
【กู้ยวี่: เมื่อกี้พวกนายเห็นไหม? สีหน้าของโจวเยี่ยนน่ะ ขำจะตาย ไป๋ นายประชดคนเก่งชะมัด ไปเรียนมาจากไหน สอนฉันบ้างสิ】
【ฟางหยวน: เห็นแล้ว ๆ ขำจนหยุดไม่ได้เลย นางเอกดอกบัวขาวจากนิยายมาแล้ว ตอนนี้พวกเรากลายเป็นตัวประกอบชายหญิงฝ่ายร้ายไปแล้ว】
【หลิงอันอัน: นั่นสิ ว่าแต่ @ฟางหยวน ขอแนวนิยายคล้าย ๆ กันหน่อย ฉันจะอ่านให้เต็มที่ พวกเธอคอยดูนะ ต่อไปคุณหนูคนนี้จะได้โชว์ฝีมือบ้าง】
【ฟางหยวน: ได้เลย ๆ ทักแชตส่วนตัวมาสิ เดี๋ยวส่งให้】
【ไป๋สุยเยี่ยน: กลอกตา·jpg】
【ไป๋สุยเยี่ยน: ยังคิดจะให้เธอมานั่งข้างหน้าอีก ทั้งขวางหูขวางตา ทั้งขวางทาง โจวเยี่ยนฝันไปเถอะ】
【ไป๋สุยเยี่ยน: แล้วก็อย่าเรียกฉันว่าเสี่ยวไป๋ คุณชายคนนี้มีพรสวรรค์แต่กำเนิด เข้าใจไหม? ไม่ต้องเรียนจากใครหรอก】
【เกามู่หวย: นั่นสิ โจรปล้นคนนั่นปล้นสมองเขาไปด้วยหรือไง? พอมีคนคะแนนรั้งท้ายเข้ามา ก็คิดว่าตัวเองจะได้ยืนสูงเท่าเราแล้วหรือ】
【ยังคิดว่า...คงคิดว่าพ่อของตัวเองเก่งมากจริง ๆ สินะ】
จู่ ๆ ก็มีเสียง “พรืด” ดังขึ้นในห้องเรียนอีกครั้ง
【ฟางหยวน: พวกนายสองคนต้องชดใช้ค่านมชานะ!】
【ไป๋สุยเยี่ยน: ได้ ๆ ก็แค่นมชาแก้วเดียวเอง วันนี้ฉันเลี้ยงนมชาทุกคนในห้อง】
【ฟางหยวน: คุณชายไป๋ใจกว้างจริง ๆ】
【กู้ยวี่: คุณชายไป๋ใจกว้างจริง ๆ】
【หลิงอันอัน: คุณชายไป๋ใจกว้างจริง ๆ】
......
ส่วนลู่เส้าเช่อ ตอนนี้ยิ่งไม่มีแก่ใจจะเรียน เพราะเขามีภารกิจสำคัญกว่านั้น
เขาลากเก้าอี้มาข้างโต๊ะของซูโหย่วซี หน้าด้านเบียดนั่งโต๊ะเดียวกับเธอ ก่อนจับมือเธอมาจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปาก
“ที่รัก”
“อะไร” ซูโหย่วซีชักมือกลับทันที แล้วผลักเขาสองทีพร้อมลดเสียงลง “รีบกลับไปเลย ฉันจะเรียนแล้ว”
พูดจบก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมา ทำท่าราวกับไม่อยากสนใจเขา
“คุณโกรธอยู่หรือเปล่า?” ลู่เส้าเช่อคอยสังเกตสีหน้าของเธออย่างระมัดระวัง
เขาช่างน่าสงสารเหลือเกิน เมื่อคืนกว่าจะได้กินมื้อค่ำอย่างอิ่มเอมใจ แต่เช้านี้ยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ภรรยาก็โกรธเขาเสียแล้ว แถมยังเป็นเพราะนักเรียนโควตาพิเศษที่เพิ่งย้ายมาใหม่อีก!
“ที่รัก” เมื่อเห็นซูโหย่วซีไม่สนใจ ลู่เส้าเช่อก็วางศีรษะลงบนแขนเธอ แล้วถูไถเบา ๆ ก่อนจูบข้อมือของเธออีกครั้ง
“โธ่เอ๊ย” ซูโหย่วซีขยับแขนหนี ลดเสียงลง แต่ปลายหูเริ่มแดงระเรื่อ “ทำอะไรน่ะ! กำลังเรียนนะ คนตั้งเยอะ”
“มีใครมองเราที่ไหนกัน?”
ลู่เส้าเช่อกวาดตามองไปรอบห้อง
ตอนนี้ทุกคนกำลังถือโทรศัพท์พิมพ์ระบายกันอย่างเมามันในกลุ่มใหม่ วิจารณ์โจวเยี่ยนกับนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ที่เขาพาเข้ามา ใครจะมาสนใจพวกเขากัน?
แน่นอนว่าเว้นแต่กู้ยวี่ที่นั่งอยู่ข้างหน้า เพื่อนร่วมชั้นอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ และครูหลี่บนแท่นสอนที่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
“แค่ก ๆ”
กู้ยวี่หันกลับมา เห็นทั้งสองคนอวดความหวานกันอย่างไม่สนใจใคร จึงกระแอมสองครั้ง
“พวกคุณสองคน ที่นี่ไม่ใช่เขตปลอดคนอื่นนะ”
“ชิ” ลู่เส้าเช่อปรายตามองเขาอย่างเย็นชา สีหน้ารำคาญเต็มที “ไปคุยกับคนอื่นไป”
“โธ่เอ๊ย!” กู้ยวี่โมโหอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจฮึดฮัดสองที “อุตส่าห์หวังดีมาถามว่าจะดื่มอะไรกัน!”
“อะไร นายเลี้ยงหรือ?” ซูโหย่วซีถาม
“ฉันไม่มีเงินหรอก ค่าครองชีพก็โดนพี่สาวหักจนแทบเกลี้ยงแล้ว ไป๋สุยเยี่ยนเลี้ยง รีบบอกเร็ว เหลือแค่พวกคุณสองคนแล้ว”
“งั้นก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ชิ” ซูโหย่วซีตบมือคนก่อกวนออกไป
“คุณชายลู่ แล้วคุณล่ะ?”
“เอาเหมือนภรรยาผม”
พูดจบก็จับมือซูโหย่วซีขึ้นมาอีกครั้ง แล้วปลอบเธอเสียงเบา
ท่าทางนั้นทำเอากู้ยวี่แทบดูต่อไม่ไหว
พวกที่ข้างนอกยกย่องเขาจนเหมือนเป็นเทพบุตรผู้เย็นชา ควรจะมาดูสภาพเขาตอนนี้เสียให้เห็นกับตา
ทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรตระกูลลู่หรือ? คุณชายสายตรงจากตระกูลเก่าแก่ร้อยปีหรือ? พออยู่ต่อหน้าซูโหย่วซี เขาก็ไม่ต่างอะไรกับหมาตัวใหญ่ที่กระดิกหางประจบเธอเลยไม่ใช่หรือไง?
กู้ยวี่เบ้ปาก ก่อนหันกลับไปหยิบโทรศัพท์แล้วพิมพ์ต่ออย่างรวดเร็ว
ฮึ╯^╰ ฉันอุตส่าห์คิดว่าพวกเขาเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันแท้ ๆ สุดท้ายพออยู่ต่อหน้าภรรยา พี่น้องก็ไร้ความหมายไปหมด