คุณหนูไฮโซ ขอเฉิดฉายหน่อย!

ตอนที่ 5 โรงเรียนไฮโซ คุณหนูคนนี้ขอเฉิดฉาย

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในที่สุดเสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้น

ครูหลี่ที่แสดงเดี่ยวอยู่ตลอดทั้งคาบราวกับได้รับการปลดปล่อย รีบคว้าเอกสารประกอบการสอนแล้วพุ่งออกไปนอกห้อง พอถึงประตู เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปกวักมือเรียกหลินเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างแท่นสอน “นักเรียนหลิน ครูจะพาไปเอาชุดนักเรียนนะ”

“ได้ค่ะ” หลินเสี่ยวพยักหน้า แล้วเดินตามเขาออกไป

พอเธอออกไปแล้ว ทุกคนในห้องยกเว้นโจวเยี่ยนต่างก็ถอนหายใจยาว รู้สึกเหมือนแม้แต่อากาศยังสดชื่นขึ้นมา

“เสี่ยวซีซี—” ฟางหยวนเป็นคนแรกที่กระโดดลุกจากที่นั่ง ราวกับผีเสื้อแสนสวยโผเข้ามาข้างซูโหย่วซี “ไปเป็นเพื่อนฉันเข้าห้องน้ำหน่อย”

“นี่พวกผู้หญิงเป็นอะไรกันนักหนา เข้าห้องน้ำยังต้องมีเพื่อนด้วย” กู้ยวี่ที่นั่งอยู่แถวหน้าหันมา สีหน้ารังเกียจเต็มที

“เรื่องของนางฟ้า นายอย่ามายุ่ง” ฟางหยวนปรายตามองเขา ก่อนจะลากซูโหย่วซีเดินออกไป

“หา? อย่างเธอเนี่ยนะนางฟ้า?” กู้ยวี่มองแผ่นหลังของทั้งคู่ด้วยความโมโห แล้วหันไปบ่นกับลู่เส้าเช่อ “คุณชายลู่ ดูสิ เธอลากว่าที่ภรรยาของนายไปแล้ว”

ลู่เส้าเช่อไม่สบอารมณ์อยู่แล้วที่ว่าที่เจ้าสาวตัวน้อยซึ่งเพิ่งง้อจนหายงอนถูกลากไปทันทีที่เลิกเรียน แต่กู้ยวี่ยังไม่รู้จักดูสถานการณ์ ดันพูดตอกย้ำขึ้นมาอีก

เขาเลิกเปลือกตาขึ้น มองกู้ยวี่อย่างเย็นชา ก่อนจะล้วงไฟแช็กหายากรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันจากกระเป๋า แล้วลุกขึ้นเดินออกไป

“เฮ้ นายจะไปไหนน่ะ?” กู้ยวี่รีบตามออกไป “จะสูบบุหรี่ใช่ไหม ไปด้วยสิ”

ลู่เส้าเช่อไม่สนใจเขา เดินตรงไปยังเขตสูบบุหรี่ตรงสุดทางเดิน

เขาพิงหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องสูบบุหรี่ แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน

แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นมาถึงท่อนแขน กระดุมคอเสื้อปลดออกสองเม็ด เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเย็นตากับเส้นสายคมชัดเล็กน้อย ควันบุหรี่ลอยเอื่อยขึ้นในแสงแดดยามเช้า บดบังใบหน้าหล่อเหลาจนเกินไปของเขาให้พร่าเลือน

กู้ยวี่มองใบหน้าหล่อเหลาเสียจนคนทั้งคนและเทพยังต้องอับอายของเขา แล้วถอนหายใจ ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกมวน พิงกำแพงข้าง ๆ แล้วพ่นควันเป็นวง “นายว่าตระกูลโจวคิดอะไรอยู่ ถึงได้ส่งคนอย่างหลินเสี่ยวเข้ามาในห้องเรา หรือคิดว่าที่บ้านมีเงินเหลือเฟือกันนะ ดูท่าทางวุ่นวายของเธอวันนี้สิ หุ้นโรงเรียนต้องตกแน่ ฉันต้องรีบบอกพ่อให้ขายหุ้นโรงเรียนทิ้งให้หมดแล้ว”

ลู่เส้าเช่อไม่ได้ตอบ เพียงมองออกไปนอกหน้าต่าง ปลายนิ้วคีบบุหรี่ไว้ เถ้าบุหรี่พอกยาวขึ้นมานิดหนึ่ง แต่เขาก็คร้านจะดีดทิ้ง ปล่อยให้มันห้อยอยู่อย่างนั้น

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่รู้ว่าตระกูลโจวคิดอะไร แต่หลินเสี่ยวคงอยู่ได้ไม่นานหรอก”

“หา? นายรู้ได้ยังไง?”

ลู่เส้าเช่อหันข้างมามองเขา สายตาราวกับกำลังมองคนโง่

ถามอะไรไม่เข้าท่าเลย

หลินเสี่ยวทำให้ว่าที่ภรรยาของเขาโกรธตั้งแต่วันแรกที่มา ถ้าปล่อยให้อยู่ต่ออีกสักพัก ชีวิตน้อย ๆ ของเขาจะยังเหลือไหมล่ะ?

กู้ยวี่ถูกมองจนงุนงง เขาเกาหัว แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี

อีกฟากหนึ่งของทางเดิน ฟางหยวนลากซูโหย่วซีมายืนหน้ากระจกด้านนอกห้องน้ำ พลางเติมลิปสติกไปด้วย “เสี่ยวซี ฉันบอกเลยนะ คนมาใหม่นั่นต้องชอบคุณชายลู่ของเธอแน่ ๆ เห็นสายตาที่เธอมองคุณชายลู่ของเธอก่อนนั่งลงหรือเปล่า นั่นมันเปิดเผยสุด ๆ เลยนะ”

ซูโหย่วซีพิงเคาน์เตอร์ มองเธอ “ไม่เป็นไรหรอก เห็นผู้ชายหล่อก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น”

“แล้วเธอจะปล่อยไปแบบนี้เหรอ?”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?” ซูโหย่วซียักไหล่ “ฉันคงไม่เดินไปบอกเธอหรอกว่านี่ว่าที่สามีฉัน ฉันไม่อนุญาตให้เธอชอบเขา”

“แบบนั้นก็ดู… โง่ไปหน่อยไหม? แทบไม่ต่างจากหลินเสี่ยวเลย”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ” ฟางหยวนหัวเราะจนเกือบเขียนลิปสติกเบี้ยว “พูดแบบนั้นก็จริงแฮะ”

เธอเก็บลิปสติกแล้วหันมาพิงเคาน์เตอร์ กอดอก น้ำเสียงพลันจริงจังขึ้น “แต่ฉันไม่ชอบหน้าเธอเลย รู้สึกเหมือนโดนใครใช้ประโยชน์ยังไงไม่รู้ อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าเธอเป็นฝ่ายอยากมาโรงเรียนเราหรอกเหรอ? ตอนนี้ยังมาก่อเรื่องแบบนี้อีก เกลียดคนรวยหรือไง?”

“เกลียดคนรวยเหรอ?” ซูโหย่วซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาจจะเกลียดทุกคนที่ใช้ชีวิตดีกว่าเธอก็ได้”

“แต่ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอต้องย้ายโรงเรียนด้วย นี่ก็ ม.หกแล้ว ไม่กลัวตามคนอื่นไม่ทันหรือไง”

“ใครจะไปรู้ล่ะ?” ซูโหย่วซีแบมือ ก่อนจะเอียงหน้ามองเธอ “จริงสิ สุดสัปดาห์ก่อนเธอได้เจอคู่หมั้นที่บ้านจัดให้หรือเปล่า?”

“อย่าพูดถึงเลย” สีหน้าฟางหยวนหม่นลงทันที “แม่ฉันอุตส่าห์ให้เคลียร์ตารางเวลาไปเจอเขาแล้วแท้ ๆ สุดท้ายกลับโดนเบี้ยวนัดซะงั้น”

“เขาไม่มาเหรอ?”

“ใช่น่ะสิ ไม่ใช่แค่ไม่มา แต่หนีไปต่างประเทศเลยด้วย”

คู่หมั้นของฟางหยวนอายุมากกว่าเธอเต็ม ๆ ห้าปี อายุพอ ๆ กับพี่ชายของเธอเลย บ้านเขาเหมือนจะเริ่มต้นจากการทำธุรกิจโรงแรมระดับหรู การแต่งงานของทั้งคู่ก็เพิ่งได้รับการตกลงจากผู้ใหญ่ของทั้งสองบ้านเมื่อต้นปี แต่ลากยาวมาจนถึงตอนนี้ ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้เจอหน้ากันสักครั้ง

“พอแล้ว ๆ ไม่พูดถึงเขาแล้ว หมดสนุกจริง ๆ” ฟางหยวนโบกมือ น้ำเสียงฟังดูไม่ใส่ใจ ก่อนจะจูงมือซูโหย่วซีเดินกลับไป

แต่เดินไปได้สักพัก เธอก็ยิ่งคิดยิ่งโมโห จึงกระทืบเท้าแล้วหยุดยืนอยู่กับที่ ไม่ยอมเดินต่อ “เธอว่าฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงกับต้องหนีฉันไปไกลถึงต่างประเทศ?”

“หรือเขามีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่า?” ซูโหย่วซีถามอย่างหยั่งเชิง

“ใครจะไปรู้ พ่อแม่เขายังอุตส่าห์มาขอโทษถึงบ้านฉันด้วยตัวเอง แต่ตัวเขากลับไม่ส่งข่าวมาสักคำจนถึงตอนนี้” ฟางหยวนพูดยิ่งโมโหขึ้นเรื่อย ๆ “ช่างเถอะ จะทำอะไรก็ทำไป ฉันไม่เห็นจะอยากได้เขานักหรอก”

ซูโหย่วซีมองสีหน้าไม่แยแสของฟางหยวน แต่พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าฟางหยวนเป็นคนแบบไหน ยิ่งปากพูดว่าไม่สนใจมากเท่าไร ในใจก็ยิ่งใส่ใจมากเท่านั้น

ช่างเถอะ ไว้วันไหนมีเวลากลับไปถามพี่ชายของฟางหยวนดู พวกเขาอายุไล่เลี่ยกัน เรื่องคู่หมั้นของฟางหยวน พี่ชายเธอน่าจะพอรู้อยู่บ้าง

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ” ฟางหยวนคล้องแขนเธออีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มร่าเริงไม่ทุกข์ร้อนเหมือนเดิม “ถ้าไม่รีบกลับไป คุณชายลู่ของเธอคงตามมาหาแล้ว”

แต่ไม่ต้องรอให้เขามาหาหรอก เพราะระหว่างทางกลับ พอเดินผ่านห้องสูบบุหรี่ ซูโหย่วซีก็มองเห็นคนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้นแต่ไกล

ลู่เส้าเช่อพิงหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นมาถึงท่อนแขน ปลายนิ้วคีบบุหรี่ไว้

แสงแดดสาดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง วาดเส้นขอบสีทองเย็นตาลงบนร่างของเขา

เขาเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันหน้ามา แล้วสบตากับซูโหย่วซีที่ยืนจ้องเขาเขม็งอยู่นอกหน้าต่างกระจกพอดี

เขาหันหน้าแล้วกระแอมหนึ่งที รีบดับบุหรี่ทันที ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกมา

ตอนนั้นฟางหยวนก็รู้จักกาลเทศะอย่างยิ่ง รีบปล่อยแขนซูโหย่วซี แล้วขยิบตาให้ “ฉันกลับก่อนนะ”

พูดจบเธอก็เผ่นหนีไปเลย

ลู่เส้าเช่อเดินมาหยุดตรงหน้าซูโหย่วซี กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ยังติดอยู่บนตัวเขา

ซูโหย่วซีถอยหลังไปสองสามก้าว ยกมือปิดจมูกแล้วเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงจริงจัง “สูบไปกี่มวน?”

“ก็… มวนเดียว”

“โกหก!”

“สองมวน” เขาก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้ารู้สึกผิด “เป็นเพราะกู้ยวี่ทั้งนั้น พูดมากเกินไป”

“ฮึ!” ซูโหย่วซีขมวดคิ้ว แล้วยื่นมือไปหาเขา “เอาบุหรี่มาให้ฉัน!”

ลู่เส้าเช่อล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า วางลงบนฝ่ามือเธอ

ซูโหย่วซีเหลือบมอง เห็นว่ายังเหลือเกินครึ่ง เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง หันไปเดินยังถังขยะข้าง ๆ แล้วโยนบุหรี่ลงไป

ลู่เส้าเช่อมองท่าทางของเธอ อดหยักยิ้มบาง ๆ ไม่ได้

“ยังจะยิ้มอีก” ซูโหย่วซีหันกลับมาก็เห็นสีหน้าทะเล้นของเขา

“ไม่ได้ยิ้ม” ลู่เส้าเช่อรีบหุบยิ้ม สีหน้าจริงจังเป็นอย่างมาก “ที่รัก วางใจได้เลย ต่อไปผมจะไม่สูบแล้วแน่นอน”

“ครั้งก่อนคุณก็พูดแบบนี้”

“คราวนี้พูดจริงนะ” ลู่เส้าเช่อยกมือขึ้นสาบาน

ซูโหย่วซีมองท่าทางหนักแน่นของเขาแล้วถอนหายใจแรง ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนจะหันหลังเดินกลับห้องเรียน

ลู่เส้าเช่อติดบุหรี่ไม่มากนัก แค่สูบบ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้น

แต่เธอเกลียดกลิ่นบุหรี่มากจริง ๆ เพราะฉะนั้นในฐานะคู่หมั้นของเธอ ลู่เส้าเช่อต้องเลิกบุหรี่ให้ได้

ลู่เส้าเช่อเดินตามหลัง คอยสังเกตเธออย่างละเอียด พอแน่ใจว่าซูโหย่วซีดูไม่ค่อยโกรธแล้ว เขาจึงก้าวยาว ๆ เข้าไปคว้ามือเธอไว้

ซูโหย่วซีเหลือบมองเขา แต่ก็ไม่ได้สะบัดมือหนี

ทั้งคู่จูงมือกัน เดินเคียงข้างกลับห้องเรียนไปอย่างนั้น

แสงแดดทอดยาวมาจากสุดทางเดิน เงาของทั้งคู่จึงยืดยาวตามไปด้วย

ลู่เส้าเช่อเอียงหน้ามองเธอ แล้วหัวเราะเสียงต่ำ

“ว่าที่ภรรยาตัวน้อยของผมเข้มงวดจริง ๆ”

ซูโหย่วซีเม้มริมฝีปาก “หุบปาก”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป