คุณหนูไฮโซ ขอเฉิดฉายหน่อย!

ตอนที่ 1 โรงเรียนไฮโซ คุณหนูคนนี้ขอเฉิดฉาย

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยามเช้าตรู่

แสงอรุณส่องผ่านหน้าต่างกระจกสูงสามชั้น ก่อนแตกกระจายเป็นประกายสีทองเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน ทอดลงบนเตียงคิงไซซ์อย่างเกียจคร้าน

ในอากาศยังหลงเหลือกลิ่นหวานมึนเมาจากงานเลี้ยงเมื่อคืน ผสมกับกลิ่นสะอาดสดชื่นหลังอาบน้ำจาง ๆ

ซูโหย่วซีขยับตัว รู้สึกราวกับกระดูกถูกถอดแยกออกจากกันแล้วนำมาต่อกลับอย่างลวก ๆ จนปวดเมื่อยไปหมด ร่างกายแทบไม่เหมือนของตัวเอง

โดยเฉพาะเอวที่ปวดเมื่อยเป็นพิเศษ ส่วนโคนขาก็...แค่ก

แขนข้างหนึ่งโอบมาจากด้านหลัง กล้ามเนื้อได้รูปและเปี่ยมแรง รั้งเธอกลับไปอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ จนเธอชนเข้ากับอ้อมกอดอุ่นแน่น

“อรุณสวัสดิ์”

เสียงผู้ชายดังแนบอยู่ตรงท้ายทอย ลมหายใจร้อนผ่าวปนเสียงแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นพ่นลงบนผิวจนรู้สึกจั๊กจี้

ซูโหย่วซีไม่ได้หันกลับไป เพียงยกมือคลำศีรษะเขาไปด้านหลังทั้งที่ยังหลับตา แล้วพึมพำว่า “กี่โมงแล้ว”

ลู่เส้าเช่อเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียง แสงจากหน้าจอที่สว่างขึ้นทอดเงาจาง ๆ บนใบหน้าเขา “หกโมงสามสิบสาม”

เขาวางโทรศัพท์กลับที่เดิม แล้วซบคางลงตรงซอกคอของเธอ ถูไถเบา ๆ “นอนต่ออีกหน่อยก็ได้”

“ปวดหัว” ซูโหย่วซีลูบศีรษะตัวเอง ขมับเต้นตุบ ๆ

เมื่อคืนเธอเผลอสนุกจนเกินไป แชมเปญ วิสกี้ แล้วยังเครื่องดื่มผสมมั่วซั่วอีก ตอนนี้เหมือนทั้งหมดกำลังจัดปาร์ตี้อยู่ในหัวเธอ

“ปวดเอว ปวดไปทั้งตัวเลย”

“ที่รัก” น้ำเสียงของลู่เส้าเช่อเจือรอยยิ้ม ริมฝีปากแนบแตะผิวตรงหัวไหล่เธอแผ่วเบา “เมื่อคืนคุณเป็นฝ่ายเร่าร้อนเองนี่ จะมาโทษผมไม่ได้หรอก”

ซูโหย่วซี “...หุบปากไปเลย!”

ลู่เส้าเช่อหัวเราะเสียงต่ำ แรงสั่นสะเทือนจากเสียงหัวเราะแนบอยู่กับแผ่นหลังของซูโหย่วซี

ครู่ต่อมา เขาพยุงตัวลุกขึ้น แล้วนวดขมับให้เธอเบา ๆ

“คราวหน้าอย่าดื่มเยอะขนาดนี้อีกนะ ก่อนกลับยังดึงดันจะเอาระเบิดน้ำลึกอีกแก้ว คุณคิดว่าตัวเองดื่มยังไงก็ไม่เมาจริง ๆ หรือไง”

ซูโหย่วซีส่งเสียงฮึในลำคออย่างไม่ใส่ใจ พลิกตัวเอาหน้าซุกหมอน แสงแดดสว่างจ้าเกินไปหน่อย

ลู่เส้าเช่อมองท่าทางของเธอ ยกมุมปากขึ้นแล้วจูบไหล่เปลือยที่โผล่พ้นผ้าห่มสองครั้ง ก่อนลุกจากเตียง

ซูโหย่วซีหรี่ตา แอบมองเขาผ่านช่องระหว่างหมอน

ร่างเปลือยเปล่า มีเพียงกางเกงนอนตัวเดียวบนกาย เส้นกล้ามเนื้อบนแผ่นหลังได้รูป แข็งแรง และทอดยาวลงไปถึงเอว กล้ามเนื้อทุกส่วนพอดิบพอดีกับรสนิยมของเธอ

เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกแล้วกดปุ่ม ม่านทึบแสงค่อย ๆ ปิดลง ห้องจึงกลับมามืดสลัวเหมาะแก่การหลับใหลอีกครั้ง

เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานก็มีเสียงน้ำดังซ่า ๆ ลอดออกมา

ซูโหย่วซีหลับตาลง ตั้งใจอาศัยเสียงกล่อมนี้งีบต่ออีกสักพัก

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สติของเธอก็ค่อย ๆ กลับมา แต่ความรู้สึกกลับเริ่มพังทลายลงอีกหน

เพราะวันนี้คือวันจันทร์ที่น่าหงุดหงิด สิ้นหวัง และน่ารังเกียจ

มิน่าล่ะ เช้านี้เธอถึงตื่นเช้าขนาดนี้

ซูโหย่วซีพลิกตัว จ้องเพดาน รู้สึกว่าปวดหัวหนักกว่าเดิม

ช่างเถอะ ลุกก็ลุก

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ตอนลู่เส้าเช่อออกมาจากห้องน้ำ ซูโหย่วซีก็ยังนั่งอยู่ข้างเตียง ก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์อย่างเมามัน

เขามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนเดินไปที่ประตู หยิบชุดนักเรียนสองชุดที่ให้ผู้ช่วยเอามาส่งล่วงหน้าเข้ามา แล้วฉวยโทรศัพท์ของเธอไปด้วย

“ดูอะไรอยู่ ตั้งใจเชียว”

“โธ่เอ๊ย” ซูโหย่วซียื่นมือไปตีเขาเบา ๆ แล้วแย่งโทรศัพท์กลับมา เลื่อนหน้าจอสองสามที ก่อนยื่นไปตรงหน้าเขา “ดูเองสิ กลุ่มห้องแทบแตกแล้ว”

บนหน้าจอ ข้อความในกลุ่มห้องมัธยมปลายปีสาม ห้องเอ เลื่อนขึ้นมาไม่ขาดสาย

ลู่เส้าเช่ออ่านข้อความอยู่สองวินาที คิ้วขมวดเล็กน้อย “นักเรียนใหม่อะไร”

ซูโหย่วซีดึงโทรศัพท์กลับมา ใช้สองมือยันเตียงแล้วเงยหน้ามองเขา “ผู้หญิงที่ช่วยโจวเยี่ยนไว้ก่อนหน้านี้ไง ได้ยินว่าโจวเยี่ยนอ้อนวอนพ่ออยู่ตั้งนาน ถึงได้พาเธอมาอยู่ห้องเราได้”

“พ่อของโจวเยี่ยนน่ะเหรอ” ลู่เส้าเช่อหัวเราะเย็นชา “คนอื่นในคณะกรรมการบริหารก็เห็นด้วยหรือไง”

“ไม่รู้สิ” ซูโหย่วซีไหวไหล่ “ยังไม่มีใครบอกเลย”

คนส่วนใหญ่ในห้องเรียนไปงานเลี้ยงเมื่อคืน คาดว่าคงเพิ่งรู้ข่าวกันตอนเช้าเหมือนกัน ข้อความส่วนใหญ่ในกลุ่มจึงเป็นคำถาม

“ไปถึงห้องเรียนเดี๋ยวก็รู้เอง” ซูโหย่วซีหยิบชุดนักเรียนแล้วเดินไปทางห้องน้ำ ก่อนปิดประตู เธอโผล่หน้าออกมาแล้วถลึงตาใส่เขา “ห้ามแอบดูนะ”

ลู่เส้าเช่อมองเธอแวบหนึ่ง แล้วถอดชุดนอนออกเอง เผยท่อนบนเปลือยเปล่าอีกครั้ง “ผมต้องแอบดูด้วยหรือไง”

“คนลามก” ประตูห้องน้ำปิดดัง “ปัง”

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันและกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งคู่ก็นั่งลิฟต์ตรงไปยังลานจอดรถใต้ดิน

คนขับจอดรถรออยู่หน้าประตูลิฟต์เรียบร้อยแล้ว รถมายบัคสีดำจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น

พอขึ้นรถ ซูโหย่วซีก็ทิ้งตัวลงบนเบาะหลัง อาการตกค้างจากการดื่มหนักยังเล่นงานเธอ ขมับเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด

ลู่เส้าเช่อมองร่างอ่อนปวกเปียกของเธอ วางกระเป๋านักเรียนของทั้งคู่ไว้ข้าง ๆ แล้วยื่นน้ำอุ่นกับยาแก้เมาค้างให้

“กินซะ”

ซูโหย่วซีมองยาเม็ดสีดำคล้ำแล้วขมวดคิ้วทันที หันหน้าหนี “ไม่กิน ขม”

“งั้นก็ปวดต่อไปแล้วกัน”

พอได้ยินอย่างนั้น ซูโหย่วซีก็หันกลับมาถลึงตาใส่เขาทันที

จริง ๆ เลย ไม่รู้จักปลอบเธอบ้างหรือไง

แต่ฝืนปฏิเสธได้ไม่นาน เธอก็แย่งยาจากมือเขามากลืนลงไปอย่างว่าง่าย

อย่างไรเสีย ความทรมานทางกายจากยาแสนขมนั่นก็เทียบไม่ได้กับความทรมานทางใจที่มาพร้อมอาการปวดหัว

รถแล่นออกจากลานจอด เมืองยามเช้าเพิ่งเริ่มตื่น แสงสีทองเย็นสะท้อนอยู่บนผนังกระจกของอาคาร

ซูโหย่วซีเอนศีรษะพิงไหล่ลู่เส้าเช่อ แล้วไถอ่านข้อความในกลุ่มต่อ

ตอนนี้ทุกคนทยอยโผล่มากันครบแล้ว ข้อมูลของนักเรียนใหม่ก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ถึงขั้นมีคนไม่รู้ไปหาภาพถ่ายติดบัตรของเธอมาจากไหน

ซูโหย่วซีแตะเปิดภาพแล้วมองอย่างละเอียด

เด็กสาวในภาพมีใบหน้าสะอาดสะอ้าน แม้สวมแว่นก็ยังบดบังดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นไม่ได้ สันจมูกโด่ง ดูแล้วเหมือนนักเรียนดีเด่นเสียจริง

“ดูสิ รูปนักเรียนใหม่” เธอยกโทรศัพท์ไปตรงหน้าลู่เส้าเช่อ

ลู่เส้าเช่อเหลือบมองภาพ แล้วกอดคนในอ้อมแขนแน่นขึ้น วางคางลงบนกระหม่อมของเธอ

เมื่อคืนเขาก็ดื่มไปไม่น้อย แม้จะไม่ถึงกับปวดหัว แต่ร่างกายก็ยังรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง

เขาเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “ไม่สวยเท่าคุณหรอก”

“แน่นอนอยู่แล้ว” ซูโหย่วซีตอบอย่างไม่ถ่อมตัวแม้แต่น้อย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป