อวิ๋นซีสวมเสื้อตัวนอกตัวใหญ่เหาะกลับถ้ำพำนักของตนตลอดทาง จากนั้นจึงค้นเสื้อผ้าของตัวเองออกมาเปลี่ยน ถึงค่อยรู้สึกเหมือนได้กลับคืนสู่ร่างเดิมอย่างแท้จริง
ประสบการณ์หลายวันที่กลายเป็นแมวช่างผกผันพลิกผันเหลือเกิน หากไม่ได้พบอิงซู่เสวี่ยโดยบังเอิญ บางทีนางคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่หลังเขาแล้ว
แม้ไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีใดช่วยกดอาการบาดเจ็บของนางไว้ได้มากถึงเพียงนั้น แต่ดวงจิตของนางได้รับแรงกระทบกระเทือนมา อย่างไรเสียบาดแผลบนร่างก็ไม่อาจหายสนิทได้ในชั่วข้ามคืน
อวิ๋นซีอยู่ปรับลมปราณในถ้ำพำนักอย่างว่าง่ายอีกหลายวัน ในที่สุดความเจ็บปวดเลือนรางภายในร่างก็หายไปจนหมดสิ้น
นางทบทวนบทเรียนจากความเจ็บปวด แล้วได้ข้อสรุปสำคัญอย่างหนึ่ง—
เรื่องปั่นค่าความเกลียดชังอะไรนั่น ต่อไปทำลับ ๆ คนเดียวก็พอแล้ว ส่วนสถานที่อย่างห้องเรียน เหมาะกับการตั้งใจเรียนให้ดีมากกว่า
ดังนั้นเมื่ออวิ๋นซีปรากฏตัวที่แท่นถามกระบี่อีกครั้ง นางก็ได้รับสายตาประเมินจากทุกทิศทางนับไม่ถ้วนในทันที
นางเดินเข้าไปด้านในโดยสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน แม้จะถูกสายตาของทุกคนจับจ้อง แล้วก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย
「ศิษย์น้องอวิ๋น」
อวิ๋นซีหันไปมอง ซูเยวี่ยอิ๋นยืนอยู่ไม่ไกล เอ่ยถามเสียงเบาว่า「ข้ายังกังวลว่าบาดแผลของเจ้ายังไม่หายดี แต่ตอนนี้เห็นสีหน้าดีขึ้นมากแล้ว ข้าก็วางใจ」
อวิ๋นซีแย้มยิ้มแต่ไม่ยิ้ม「ขอบคุณศิษย์พี่ที่เป็นห่วง」
นางกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาของเซี่ยหลีเฉิน จึงแสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่า「ไม่รู้ว่าศิษย์น้องเซี่ยเป็นอย่างไรบ้าง」
ใบหน้าซูเยวี่ยอิ๋นแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมา「ข้าให้เขากินยาเรียกปราณคืนแล้ว ขอเพียงพักฟื้นอีกสักระยะก็ไม่น่ามีอันตรายใด」