เมื่อหมาป่าเขี้ยวโลหิตเนตรชาดถูกจูงเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายดุร้ายเหี้ยมเกรียมก็แผ่กดดันเข้ามาด้วย เหล่าศิษย์ที่มีระดับบำเพ็ญต่ำหน่อยต่างอดถอยหลังไปหลายก้าวไม่ได้ แม้แต่ความกล้าจะสบตากับมันก็ยังไม่มี
โม่หยวนเห็นปฏิกิริยาของทุกคนอยู่ในสายตา ก่อนเอ่ยถามว่า “มีใครดูออกหรือไม่ว่าเหตุใดมันจึงพยายามโจมตีคนที่เข้าใกล้อยู่ตลอด?”
ไม่นาน เสียงคำตอบหลากหลายก็ดังขึ้นต่อเนื่องกัน
“มันเพิ่งทำร้ายคนมา บางทีมันอาจได้ลิ้มรสเลือดมนุษย์แล้ว พอเห็นคนจึงอยากโจมตี”
“อาจเป็นเพราะมันเคียดแค้นหลังถูกผู้อาวุโสจับตัวกลับมาก็ได้”
ศิษย์คนหนึ่งกล่าวอย่างมั่นใจยิ่งว่า “ปีศาจอสูรมีนิสัยกระหายเลือดอยู่แล้ว จะต้องมีเหตุผลอะไรอีก?”
โม่หยวนไม่แสดงความเห็น เพียงยืนเอามือไพล่หลังอยู่กับที่ รับฟังอย่างเงียบงัน
ครู่หนึ่ง เสียงอ่อนโยนพลันดังขึ้นจากในฝูงชน “หรือว่ามัน...กำลังหวาดกลัว?”
ผู้พูดคือซูเยวี่ยอิ๋น นางมองหมาป่าเขี้ยวโลหิตเนตรชาดที่ยังคงคำรามต่ำไม่หยุด แววตาไม่มีความระแวดระวังมากนัก กลับแฝงความเวทนาอยู่ราง ๆ
โม่หยวนไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ “เจ้าบอกว่ามันกลัว แล้วคิดว่าควรทำเช่นไร?”
ซูเยวี่ยอิ๋นพินิจดูอย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่ลำคอของหมาป่าเขี้ยวโลหิตเนตรชาด
โซ่ผนึกวิญญาณกดทับอยู่บนบาดแผลของมัน ทุกครั้งที่หมาป่าหายใจหรือดิ้นรน โซ่เส้นหนาหนักก็จะเสียดสีกับแผลเก่าไม่หยุด
ซูเยวี่ยอิ๋นขมวดคิ้ว “ในเมื่อมันแค่หวาดกลัว เหตุใดยังต้องใช้โซ่ผนึกวิญญาณพันธนาการมันต่อไป?”
“ย่อมเพื่อป้องกันมิให้มันทำร้ายคนอีก”