เมื่อกลับมายังถ้ำพำนักอันคุ้นเคยพร้อมเซียวหลินจือ สิ่งแรกที่อวิ๋นซีทำย่อมเป็นการฟ้องร้อง
นางเล่าเรื่องทั้งหมดที่เซี่ยหลีเฉินทำกับนางออกมา เซียวหลินจือฟังจบ สีหน้ายังคงเรียบเฉยไร้ระลอก ทว่าดวงตากลับหม่นลงเล็กน้อย
เขาไม่พูดอะไร จู่ ๆ ก็ยื่นมือมาหิ้วนางขึ้น
“เดี๋ยวสิ ศิษย์พี่รองจะพาข้าไปไหนหรือ?”
เซียวหลินจือยังคงเงียบงัน ทว่าความเร็วในการเหินกระบี่กลับน่าตกตะลึง
ตอนแรกนางยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่เมื่อเห็นยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปดูคุ้นตา จึงพลันนึกขึ้นได้——
เซียวหลินจือพานางมาหาเซี่ยหลีเฉินโดยตรงจริง ๆ!
เมื่อทั้งสองอยู่ห่างจากถ้ำพำนักไม่ไกล คนข้างในก็รับรู้ได้อย่างเห็นได้ชัด
ข้อห้ามคลายออกเอง เซี่ยหลีเฉินเดินออกมาจากถ้ำพำนัก
เขามองคนทั้งสองที่มาเยือนถึงหน้าประตู ก่อนถามด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้มว่า “ลมอะไรพัดศิษย์พี่รองมาถึงที่นี่ได้หรือ?”
เห็นได้ชัดว่าเซียวหลินจือไม่มีอารมณ์จะอ้อมค้อมกับเขา “ศิษย์น้องเซี่ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามาทำไม?”
แววสงสัยวาบผ่านดวงตาของเซี่ยหลีเฉิน “คำพูดของศิษย์พี่รอง ข้าฟังไม่เข้าใจเสียแล้ว ท่านเป็นฝ่ายมาหาข้าถึงที่ กลับถามข้าถึงเหตุผลหรือ?”
อวิ๋นซีได้ยินแล้วจะทนได้อย่างไร? นางไม่รอให้เซียวหลินจือตอบ ก็เอ่ยเยาะเย้ยขึ้นก่อน “เซี่ยหลีเฉิน ในเมื่อเจ้ากล้าใช้ของพวกนั้นจัดการข้า แล้วตอนนี้เหตุใดถึงไม่กล้ายอมรับเล่า?”
“วันนี้ข้าอยู่ในถ้ำพำนักมาตลอด ไม่รู้ว่าเจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร” เซี่ยหลีเฉินกล่าวจบก็หันไปมองเซียวหลินจือ “ศิษย์พี่รองคงพบปราณของข้าที่ใดสักแห่ง จึงเข้าใจผิดกระมัง?”
เซียวหลินจือไม่ได้ตอบในทันที
นี่เองคือจุดที่เขารู้สึกประหลาดใจ
หลังจากอวิ๋นซีหายตัวไปอย่างไร้สาเหตุจากถ้ำพำนักของเขา เขาก็ตามรอยปราณที่นางทิ้งไว้ไปตลอดทาง ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยสัมผัสได้ว่ามีบุคคลที่สองปรากฏตัวขึ้น