เอ้อร์เหยาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น ตึกตักรัวเร็ว ลำคอตีบตันจนกลืนน้ำลายลงไปอย่างยากลำบาก หัวเข่าก็อ่อนแรงเล็กน้อย
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ แต่น่าเสียดายที่หัวใจดูเหมือนจะไม่ยอมอยู่ในบังคับ ความรู้สึกขนลุกซู่ยังคงตามติดเธอไม่ห่าง
มันดูเหมือนจะอดทนมาก หมอบนิ่งอยู่ในดงพุ่มไม้ มองเธอแสดงท่าทางราวกับกำลังดูตัวตลก
เอ้อร์เหยากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บ
เวลาผ่านไปหลายอึดใจอย่างเงียบงัน รอบข้างสงัดยิ่ง แม้แต่เสียงลมก็ไม่รู้ว่าหยุดพัดไปตั้งแต่เมื่อไร ในที่สุดหัวใจของเอ้อร์เหยาก็ค่อย ๆ สงบลง
เธอจ้องหมาป่าตัวนั้นในดงพุ่มไม้เขม็ง พบว่ามีเพียงตัวเดียวจริง ๆ ดูท่าคงพลัดจากฝูงมา
ไม่ได้การแล้ว เธอต้องรีบวิ่งกลับถ้ำก่อนที่ฝูงหมาป่าจะมาถึง
เมื่อนึกได้เช่นนั้น เอ้อร์เหยาก็ลองก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทันใดนั้นมันก็ขยับเช่นกัน
หมาป่าทั้งตัวดีดผึงขึ้นจากท่าหมอบ ขาทั้งสี่ถีบพื้น ร่างสีเทาอมเขียวเหยียดยาวกลางอากาศเป็นเส้นโค้งตึงเขม็ง มันอ้าปากพุ่งเข้าใส่ เผยเขี้ยวขาววาวสองแถว
สมองของเอ้อร์เหยาระเบิดตูมขึ้นมา
แต่ร่างกายกลับตอบสนองเร็วกว่าสมอง ขณะที่หมาป่าพุ่งเข้ามา เธอก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างฉับพลัน ร่างเอนเอียงไปทางขวา ในจังหวะเดียวกันนั้น เธอใช้จิตสำนึกควานเข้าไปในมิติแล้วขว้างก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งออกมา