ภายในถ้ำมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไร เอ้อร์เหยานั่งพิงก้อนหินใหญ่ แผ่นหลังแนบกับผนังหินเย็นเฉียบ เรี่ยวแรงทั่วร่างราวกับถูกสูบหายไปจนหมด เหลือเพียงความอ่อนระโหย
มือทั้งสองข้างห้อยอยู่ข้างตัว ปลายนิ้วยังสั่นน้อย ๆ
เลือดบนมือขวาจับตัวเป็นก้อนเกือบหมดแล้ว แต่ยังปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง เมื่อรู้สึกว่าไม่มีเลือดไหลออกมาอีก เอ้อร์เหยาก็ไม่คิดจะสนใจมัน ตอนนี้นางแค่อยากอยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็มีเสียง “โครกคราก” ดังขึ้นสองครั้งจากความมืด
เอ้อร์เหยาสะดุ้งระวังตัวขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้รู้ว่าเสียงดังมาจากท้องของตัวเอง จึงอดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้
ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเวลาใดแล้ว คิดดูแล้วแป้งย่างที่กินตอนบ่ายคงย่อยหมดไปแล้ว หิวก็เป็นเรื่องปกติ
ดีที่ตอนบ่ายนางย่างแป้งไว้ห้าแผ่น กินไปสามแผ่น ยังเหลืออีกสองแผ่นเก็บไว้ในมิติพิเศษพอดี เอาออกมากินเป็นมื้อเย็น หรือจะเรียกว่ามื้อดึกก็ได้
คิดได้ดังนั้น นางก็หยิบแป้งย่างต้นหอมที่ยังอุ่น ๆ ออกจากมิติพิเศษ แล้วค่อย ๆ กินอยู่ในความมืด
เพราะเวลาในมิติพิเศษหยุดนิ่ง ของที่ใส่เข้าไปมีสภาพอย่างไร ตอนนำออกมาก็ยังเป็นเช่นนั้น
กลิ่นหอมของแป้งย่างต้นหอมลอยอบอวลไปทั่วถ้ำ กลิ่นต้นหอมป่าผสานกับกลิ่นข้าวสาลีและน้ำมัน ชวนให้อิ่มเอมใจอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะสำหรับเอ้อร์เหยาที่หิวมาครึ่งค่อนวัน มันยิ่งเป็นอาหารเลิศรสที่หาใดเปรียบในโลกมนุษย์