ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 16 ไปตระกูลจาง

6 นาที· 1.4K คำ

ภายในถ้ำมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไร เอ้อร์เหยานั่งพิงก้อนหินใหญ่ แผ่นหลังแนบกับผนังหินเย็นเฉียบ เรี่ยวแรงทั่วร่างราวกับถูกสูบหายไปจนหมด เหลือเพียงความอ่อนระโหย

มือทั้งสองข้างห้อยอยู่ข้างตัว ปลายนิ้วยังสั่นน้อย ๆ

เลือดบนมือขวาจับตัวเป็นก้อนเกือบหมดแล้ว แต่ยังปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง เมื่อรู้สึกว่าไม่มีเลือดไหลออกมาอีก เอ้อร์เหยาก็ไม่คิดจะสนใจมัน ตอนนี้นางแค่อยากอยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็มีเสียง “โครกคราก” ดังขึ้นสองครั้งจากความมืด

เอ้อร์เหยาสะดุ้งระวังตัวขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้รู้ว่าเสียงดังมาจากท้องของตัวเอง จึงอดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้

ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเวลาใดแล้ว คิดดูแล้วแป้งย่างที่กินตอนบ่ายคงย่อยหมดไปแล้ว หิวก็เป็นเรื่องปกติ

ดีที่ตอนบ่ายนางย่างแป้งไว้ห้าแผ่น กินไปสามแผ่น ยังเหลืออีกสองแผ่นเก็บไว้ในมิติพิเศษพอดี เอาออกมากินเป็นมื้อเย็น หรือจะเรียกว่ามื้อดึกก็ได้

คิดได้ดังนั้น นางก็หยิบแป้งย่างต้นหอมที่ยังอุ่น ๆ ออกจากมิติพิเศษ แล้วค่อย ๆ กินอยู่ในความมืด

เพราะเวลาในมิติพิเศษหยุดนิ่ง ของที่ใส่เข้าไปมีสภาพอย่างไร ตอนนำออกมาก็ยังเป็นเช่นนั้น

กลิ่นหอมของแป้งย่างต้นหอมลอยอบอวลไปทั่วถ้ำ กลิ่นต้นหอมป่าผสานกับกลิ่นข้าวสาลีและน้ำมัน ชวนให้อิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะสำหรับเอ้อร์เหยาที่หิวมาครึ่งค่อนวัน มันยิ่งเป็นอาหารเลิศรสที่หาใดเปรียบในโลกมนุษย์

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป