ภายในห้องพักของโรงแรม หลี่ปินมองเหรียญดวงดาวในบัญชีแล้วครุ่นคิดถึงอนาคต
โรงแรมที่ซาลาตัวเลือกมีราคาค่อนข้างสูง ต้องจ่ายสัปดาห์ละ 1 เหรียญดวงดาว ซึ่งแน่นอนว่าเบิกจากบัญชีกลาง หลี่ปินทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายเดินเรือให้บริษัทขนส่งหมินเซิง เงินเดือนปีละ 32 เหรียญดวงดาวเท่านั้น ถึงอย่างนั้นก็ยังมากกว่าลูกเรือทั่วไปถึง 4 เท่า
นอกจากค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแล้ว เงินที่เหลือทั้งหมดของเขาถูกทุ่มลงไปกับกิจกรรมลักลอบขนของ เพราะตำแหน่งที่รับผิดชอบมีความสำคัญมาก จึงได้ส่วนแบ่งสูง ตลอด 8 ปีที่ผ่านมา เขาได้รับส่วนแบ่งรวมกันแค่ 1,392 เหรียญดวงดาว
เงินจำนวนนี้ไม่ว่าจะอยู่บนดาวดวงไหน ก็เพียงพอให้คนธรรมดาซื้อบ้านซื้อที่ดิน แล้วใช้ชีวิตแบบชนชั้นกลางได้แล้ว เหรียญดวงดาวเป็นสกุลเงินทางการในยุคอาณาจักรมนุษย์ แม้ประตูดวงดาวจะพังทลายไปแล้ว แต่โรงงานอัตโนมัติที่หลงเหลืออยู่ในทางช้างเผือกหลายแห่งยังคงทำงาน ผลิตผลงานเทคโนโลยีที่เขตดาวเพอร์ซิอุสสูญเสียไปอย่างต่อเนื่อง
แต่ขอแค่มีเหรียญดวงดาว ก็สามารถไปรับสินค้าได้ทุกเมื่อจากโรงงาน และได้ครอบครองผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมระดับสูงสุดก่อนมหาวิกฤต ด้วยเหตุนี้เหรียญดวงดาวจึงยังถูกใช้อย่างแพร่หลาย
ทว่าเมื่ออาณาจักรมนุษย์ขาดการติดต่อกับเขตดาวเพอร์ซิอุส ก็ไม่มีใครรู้วิธีผลิตเหรียญดวงดาวอีกต่อไป เจ้าเหรียญสวย ๆ เหล่านี้จึงร่อยหรอลงทุกที จากเงินตราทั่วไปกลายเป็นสิ่งที่ใช้เทียบมูลค่า และใช้กันเฉพาะในการค้าระหว่างดวงดาวเท่านั้น
ส่วนคนทั่วไปใช้เงินที่หน่วยงานปกครองของแต่ละดาวออกเอง ชื่อสกุลเงินก็มีมากมาย มูลค่าก็ยุ่งเหยิง แถมยังผูกค่าไว้กับเหรียญดวงดาวอีกที พ่อค้าและบริษัททั้งเล็กใหญ่จึงมักชำระเงินด้วยเหรียญดวงดาวเช่นกัน อาณาจักรมนุษย์ขาดการติดต่อจนไม่ออกเงินตราใหม่ ขณะที่เขตดาวเพอร์ซิอุสผ่านช่วงการค้าเฟื่องฟูมา 206 ปี มูลค่าของเหรียญดวงดาวจึงยิ่งพุ่งสูงขึ้น
แม้จะถูกบริษัทเลิกจ้าง แต่ความคิดที่อยากเป็นผู้บัญชาการกองยานของหลี่ปินก็ไม่เคยเปลี่ยน
ก่อนข้ามมิติเขาเคยฝันถึงทะเลดวงดาว ตอนนี้ก็ใช้ชีวิตอยู่ในอวกาศมา 8 ปีแล้ว มองยานอวกาศไป ๆ มา ๆ ทุกวัน จะให้กลับไปใช้ชีวิตสงบ ๆ ทำไร่บนพื้นดาว หรือไปทำงานในโรงงาน เขาทำใจไม่ได้จริง ๆ
“น่าเสียดายที่เงินทุนยังน้อยไปหน่อย… ไม่รู้ว่าที่บ้านเป็นยังไงบ้าง พ่อแม่เฮงซวยนั่นคงหวังอะไรไม่ได้ แต่ที่บ้านยังมีน้องสาวแสนว่าง่ายอยู่อีกคน… ช่างเถอะ ยังไงลูกสะใภ้ขี้เหร่ก็ต้องเจอหน้าพ่อแม่สามี ตอนนั้นโรงงานติดหนี้ไว้ไม่น้อย แม้แต่ฉันก็ถูกส่งไปใช้หนี้ด้วย เตรียมใจไว้ก่อนดีกว่าว่าโรงงานคงเจ๊งไปแล้ว”
ขอแค่น้องสาวยังอยู่ก็พอ หลี่ปินปลอบใจตัวเอง หากพวกนั้นถึงขั้นเอาน้องสาวไปใช้หนี้ด้วย เขาจะไม่มีวันปล่อยตาแก่สองคนนั้นไปแน่
ด้วยการปรับแต่งพันธุกรรม หลี่ปินสูง 1.8 เมตรตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ตอนนี้อายุ 16 แล้ว ส่วนสูงก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก เพียงแต่ร่างกายกำยำขึ้น จนแขนเสื้อกับช่วงไหล่ตึงเปรี๊ยะ
ถ้าซัดหมัดที่พองแน่นนี่เข้าไปสักที ตาแก่คงร้องไห้ไปอีกนานสินะ? อย่างไรเสียชาติก่อนหลี่ปินก็เคยผ่านการฝึกทหารมา จึงพอรู้วิชาหมัดต่อสู้ทางทหารอยู่บ้าง
ถ้าตาแก่ตายไป ก็ทำตามเรื่องของอู๋จื่อซวี่แล้วกัน
เมื่อตัดสินใจได้ เขาก็ออกจากโรงแรม เรียกรถแท็กซี่ไปยังเขตอุตสาหกรรมที่บ้านตัวเองตั้งอยู่
สถานีอวกาศเอลด์เฟลล์เป็นแบบที่อาณาจักรมนุษย์ออกแบบไว้ในยุคแรก เพราะดาวแม่แร้นแค้น ตลอด 200 ปีจึงไม่มีการต่อเติมส่วนใหม่ สถานียังคงรูปร่างเรียบง่ายเหมือนสกรู เส้นผ่านศูนย์กลางหัวสกรู 6 กิโลเมตร ส่วนแกนสกรูมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2.6 กิโลเมตร และสูง 9 กิโลเมตร
ภาพด้านข้างของสถานีอวกาศเอลด์เฟลล์ สถานีนี้เป็นสถานีอวกาศระดับ 1 อีกทั้งท้องถิ่นยังยากจน จึงมีขนาดเล็กมาก
ถึงอย่างนั้น สถานีอวกาศก็เป็นโครงสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้น แม้จะดูไม่ใหญ่ แต่ขนาดจริงก็ไม่ต่างจากเมืองหนึ่งเลย เอลด์เฟลล์มีประชากร 1 ล้านคน กว่า 800,000 คนอาศัยอยู่ในสถานีอวกาศ ส่วนอีก 200,000 คนทำงานเหมืองอยู่บนพื้นผิวดาวลาวา
สถานีอวกาศจึงเหมือนเมืองที่ประกอบขึ้นจากส่วนต่าง ๆ และเมื่อเวลาผ่านไปหลายร้อยปี แต่ละสถานีก็มีผังภายในเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง หากไม่ขึ้นรถ หลี่ปินคงเดินหลงอยู่ในนั้นเข้าสักวัน
เขตอุตสาหกรรมตั้งอยู่ตรงส่วนแกนสกรูของสถานี ใกล้กับเครื่องยนต์ด้านล่าง ต่างจากบริเวณหัวสกรูที่อาศัยการหมุนสร้างแรงโน้มถ่วง ที่นี่ได้รับแรงขับจากเครื่องยนต์อย่างชัดเจน ทิศทางของอาคารจึงต่างจากส่วนที่พักอาศัยโดยสิ้นเชิง
เมื่อเทียบกับส่วนที่พักอาศัยซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนและโฆษณาจนทั่วฟ้า เขตอุตสาหกรรมดูทรุดโทรมอย่างยิ่ง ไม่มีไฟถนน ไม่มีคนเดินเล่น คนงานที่ผ่านไปมาต่างสวมหน้ากากกรองฝุ่น ผนังเหล็กเต็มไปด้วยภาพขีดเขียนและคำด่าทอที่วาดด้วยสีเรืองแสง ทับรอยเลือดเก่า ๆ
เมื่อลงจากรถหน้าประตูโรงงานของตัวเอง หลี่ปินก้าวไปบนพื้นซึ่งมีแรงโน้มถ่วงอ่อน ๆ แล้วก็ชะงักด้วยความประหลาดใจ
โรงงานตรงหน้าเพิ่งได้รับการปรับปรุงใหม่อย่างเห็นได้ชัด ผิดกับโรงงานรอบข้างที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกฝังแน่น ยืนอยู่นอกโรงงานก็ยังได้ยินเสียงเตาหลอมทำงาน
“โห การถลุงแร่ทำกำไรดีขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง?”
หลี่ปินมองโรงงานที่ดูใหม่เอี่ยมด้วยความตกตะลึง
เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ คิดว่าใบหน้าตัวเองคงไม่เปลี่ยนไปในช่วง 8 ปีที่ผ่านมา แล้วเดินไปทางโรงงาน
พื้นแผ่นเหล็กตรงประตูโรงงานพลันเปิดออก เผยให้เห็นปืนกลสองกระบอก
“คำเตือน คุณได้เข้าสู่พื้นที่ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของสมาคมนิคมอุตสาหกรรม คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพื้นที่ กรุณาออกไปทันที”
“หา?”
หลี่ปินงงไปหมด ธุรกิจของบ้านตัวเองใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ ถึงกับเข้าไปอยู่ในสมาคมแล้ว?
ชั่วขณะหนึ่ง หลี่ปินสงสัยว่าของพิเศษที่ติดตัวมาชาตินี้ไม่ใช่ความทรงจำเหนือมนุษย์ แต่เป็นความร่ำรวย ทว่าพอเห็นปากกระบอกปืนที่เล็งมาทางเขาโดยไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ก็รีบล้มเลิกความคิดนั้นอย่างฉลาด แล้วหันหลังเดินจากไปทันที
ซวยแล้ว โรงงานคงเจ๊งและถูกซื้อไปแน่ ทำยังไงดี? เมื่อก่อนกินอยู่ในโรงงานตลอด หลี่ปินไม่รู้เลยว่าพ่อแม่เฮงซวยในชาตินี้พักอยู่ที่ไหน
เขาลองใช้รหัสประจำตัวของพ่อแม่ติดต่อไป แต่พี่สาวเอไอหน้าตาสวยในหน้าบริการแจ้งว่า ทั้งสองคนหยุดใช้บริการสื่อสารตั้งแต่ 5 ปีก่อนแล้ว
เดินวนไปวนมาอยู่นานก็ไม่ได้ข่าวอะไรกลับมา แถมยังโดนอากาศเป็นพิษในเขตอุตสาหกรรมจนตาแดงและจามไม่หยุด เขาปิดจมูกวิ่งวนอยู่รอบหนึ่ง ในที่สุดก็เลี้ยวเข้าไปในทางตันที่คุ้นเคย
ทางตันนี้เป็นที่ที่ชาวบ้านตั้งแผงขายของกันเอง เพราะกำลังซื้อมีจำกัด แผงจึงมีไม่กี่เจ้า ลูกค้าก็มีประปราย ยิ่งตอนนี้ยังไม่เลิกงาน คนที่พอจะซื้อของได้ก็ยังติดอยู่ในโรงงานกันหมด
ทันทีที่หลี่ปินเดินเข้ามา ทุกคนก็มองเขาอย่างระแวดระวัง เสื้อผ้าของเขาไม่ได้ต่างจากคนอื่น แค่สะอาดมาก สะอาดเกินไป มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนท้องถิ่น นอกจากช่วงเทศกาล คนท้องถิ่นไม่มีทางซักเสื้อผ้าจนสะอาดขนาดนี้หรอก ออกไปข้างนอกแค่วันเดียวก็กลับมาสกปรกอีกแล้ว
คนสองคนสวมหน้ากากปากหมูแบบหยาบ ๆ คลุมร่างด้วยเสื้อคลุมเดินเข้ามาขวางทางหลี่ปิน แม้จะมองผ่านเลนส์สีหม่น เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตร
เขตอุตสาหกรรมถูกเจ้าของโรงงานแต่ละแห่งควบคุมอยู่แล้ว หน่วยบังคับใช้กฎหมายก็ขี้เกียจลงมาดูแล ความยากจนก่อให้เกิดความวุ่นวาย และความวุ่นวายก็สร้างระเบียบขึ้นมาเอง สถานที่ซื้อขายในซอกมุมแบบนี้ย่อมเป็นแหล่งกบดานชั้นดีของพวกนักเลง
หลี่ปินชี้จมูกที่แดงก่ำของตัวเอง น้ำเสียงอู้อี้ “ไม่ได้มีเจตนาอะไร แค่อยากซื้อหน้ากากสักอัน”
เขาไม่ได้เปิดเผยว่าตัวเองเป็นคนท้องถิ่น ประชากรในสถานีอวกาศเอลด์เฟลล์มีไม่มาก คนในเขตอุตสาหกรรมยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ มีคนอาศัยประจำไม่ถึง 50,000 คน ใครในบ้านมีคนเป็นลูกเรือย่อมปิดข่าวไม่มิด เงินเดือนปีละ 8 เหรียญดวงดาวของเขาต้องทำให้พวกนักเลงคิดอยากมาขอยืมเงินแน่
แม้การอ้างว่าเป็นคนนอกจะทำให้กลมกลืนกับคนแถวนี้ไม่ได้ แต่พวกนักเลงมักไม่หาเรื่องคนที่ยังไม่รู้ที่มาที่ไป อย่างไรเสียลูกหลานไม่ได้เรื่องของผู้บริหารโรงงานไหน ๆ ก็มีอยู่ไม่น้อย หากไปทำร้ายคนที่ไม่ควรแตะ หน่วยบังคับใช้กฎหมายอาจไม่มา แต่พวกเจ้าของโรงงานกล้าพลิกเขตอุตสาหกรรมคว่ำแน่
นักเลงสองคนหลีกทางให้จริง ๆ หลี่ปินกวาดตามองแผงต่าง ๆ แล้วเดินเร็ว ๆ ไปยังแผงที่วางหน้ากากไว้สิบกว่าอัน “ขอซื้อหน้ากากสักอัน เลือกขนาดให้หน่อย”
หลี่ปินพูดพลางเอามือออก เพื่อให้เจ้าของแผงเห็นความกว้างของใบหน้าแล้วเลือกหน้ากากให้
เจ้าของแผงมองเขาเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
“เร็วหน่อยสิพี่ ฉันกำลังแย่อยู่” หลี่ปินคัดจมูกจนหายใจลำบาก เขากะพริบตาปริบ ๆ แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีก
เจ้าของแผงก้มหน้าสั่น ๆ นิ้วมือขวาปัดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดเท่าฝ่ามือที่ข้อมือซ้ายอยู่สองสามที มันดูเหมือนเจ้าหนูบี๊บ จากนั้นก็ฉวยข้อมือหลี่ปินไว้ทันที
“พี่? พี่!”
“เดี๋ยวก่อน คุณเป็นใคร?”
เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำชัดเจนของเจ้าของแผง หลี่ปินก็อึ้งเป็นครั้งที่สามของวันนี้ เขาไม่เคยมีน้องชายมาก่อน
“พี่คือหลี่ปินใช่ไหม? ชื่อนี้พี่เป็นคนเลือกเองตอนเด็ก ๆ ใช่หรือเปล่า?” ชายคนนั้นกลับตื่นเต้นขึ้นมา พูดต่อเนื่องไม่หยุด ทั้งยังบอกชื่อพ่อแม่ของเขาและชื่อโรงงานด้วย
ถูกหมดทุกอย่าง
หลี่ปินเงียบไป
ชายคนนั้นกระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าแดงก่ำที่ดูคล้ายหลี่ปินอยู่หลายส่วน “ผมชื่อหลี่ฉางเจิ้น เกิดหลังจากพี่ไปเป็นลูกเรือได้ไม่นาน พี่สาวเล่าให้ผมฟังตั้งแต่เด็กว่าพี่ฉลาดที่สุด พูดได้ตั้งแต่อายุ 5 เดือน… ในหน่วยประมวลผลของผมยังมีรูปกับวิดีโอของพี่อยู่ด้วย”
หลี่ฉางเจิ้นพูดจ้อไม่หยุด ก่อนยกอุปกรณ์เจ้าหนูบี๊บที่ข้อมือให้ดู ข้างในมีรูปถ่ายของหลี่ปินกับครอบครัวก่อนเขาออกจากบ้าน
เห็นหลี่ปินยังคงเงียบ หลี่ฉางเจิ้นก็เริ่มร้อนใจ เขาอยากเปิดวิดีโอให้ดูด้วย แต่หลี่ปินคว้ามือเขาไว้เสียก่อน
มองน้องชายคนนี้แล้ว ช่วงที่เขาออกจากบ้านเมื่อกว่า 8 ปีก่อน น้องชายก็เพิ่งเกิด… หมายความว่าเจ้าหมอนี่ที่ยืนตัวตรงแล้วสูงกว่าตัวเองหนึ่งหัว สูงเกิน 1.9 เมตร โครงร่างใหญ่โต ดูยังไงก็เหมาะจะเป็นคนงานใช้แรง ตอนนี้อายุอย่างมากก็แค่ 8 ขวบ
ดูท่าต่อให้การปรับแต่งพันธุกรรมเร่งให้ร่างกายโตเร็วแค่ไหน ความคิดก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี แถมยังทึ่มกว่าคนวัยเดียวกันอีก คงเป็นเพราะสารอาหารถูกกล้ามเนื้อกับโครงกระดูกแย่งไปหมด
พอคิดว่าน้องชายคนนี้อายุแค่ 8 ขวบ อยู่ในวัยไร้เดียงสา แถมยังสนิทกับเขาขนาดนี้ ก็แปลว่าน้องสาวคงเล่าเรื่องดี ๆ ของเขาให้ฟังทุกวัน
ประมาณว่าพี่ชายกลับมาแล้ว ฟ้าก็สว่างแล้ว พี่ชายกลับมาแล้ว บ้านก็สงบสุขอะไรทำนองนั้น อย่างไรเสียเมื่อมีพ่อแม่เฮงซวยแบบนั้น เขาก็คงเป็นความหวังเดียวจริง ๆ
“นี่ น้องชาย” หลี่ปินถอนหายใจ พอคิดถึงอายุของหลี่ฉางเจิ้น แถมอีกฝ่ายยังเรียกพี่ชายอย่างกระตือรือร้น ต่อให้เห็นแก่น้องสาว เขาก็โกรธไม่ลงจริง ๆ “อย่างแรก ฉันรู้ว่าชื่อนี้คงมีความหมายบางอย่าง แต่ต้องบอกว่าชื่อนายเชยมาก อย่างที่สอง…”
เขายกมือโบกสองสามครั้ง หลี่ฉางเจิ้นก็เข้าใจแล้วนั่งยอง ๆ ชายร่างโตปล่อยให้หลี่ปินขยี้หัวตามใจ “นายตะโกนเสียงดังขนาดนี้ ไม่ได้เปิดเผยทรัพย์สินของพี่หมดเลยหรือไง? ยังตะโกนเรื่องที่พี่เป็นลูกเรือออกมาด้วย แบบนี้คนอื่นก็ไม่ต้องลำบากสืบข่าวเองแล้วสิ”
ขยี้หัวเสร็จ หลี่ปินก็หันกลับไป แล้วก็เห็นนักเลงสองคนเดินเข้ามาใกล้จริง ๆ ไม่ใช่แค่พวกนั้น ตรงมุมอับของแผงขายของยังมีคนโผล่ออกมาอีกหลายคน
พวกมันชักอาวุธทำเองออกมา ปิดทางหนีไว้หมด
“ว้าว กลยุทธ์ฉลาดมาก” หลี่ปินเหลือบมองอาวุธหยาบ ๆ ในมือพวกนักเลง แล้วพูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ เขาหยิบหน้ากากอันหนึ่งมาสวมส่ง ๆ ก่อนเอ่ยเสียงอู้อี้