ฉากหลังของเรื่องนี้คือโลกอวกาศที่เทคโนโลยีสูญหายไปเป็นจำนวนมาก เทคโนโลยีล้ำสมัยสุดขั้วหลายอย่างเลือนหายไปแล้ว มนุษย์ทำได้เพียงใช้เครื่องจักรที่ตกทอดมาเพื่อผลิตสิ่งของมากมาย โดยไม่รู้หลักการทางเทคโนโลยี จึงไม่มีทางพัฒนาต่อยอดได้ ขอให้นักอ่านทุกท่านจดจำเงื่อนไขสำคัญข้อนี้ไว้ให้ดี ความขัดแย้งไร้สาระมากมายในเรื่องนี้เกิดจากนักอ่านบางท่านที่อ่านข้าม ไม่สนใจแนวคิดเรื่อง【มหาวิกฤต】ซึ่งบรรยายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วคิดไปเองว่าโลกอวกาศต้องล้ำสมัยสุดขีดเสมอ
หากรู้สึกว่าเทคโนโลยีตรงไหนชวนเหลือเชื่อ ก็ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือสิ่งที่สูญหายไป ความล้ำสมัยกับความล้าหลังอยู่ร่วมกัน นี่คือสิ่งที่เรื่องนี้ต้องการถ่ายทอด
ขอขอบคุณทุกท่านมา ณ ที่นี้ อีกอย่าง ในนิยายมีภาพประกอบจำนวนมาก ก่อนอ่านโปรดเปิดโหมดภาพประกอบใน【การตั้งค่า-การตั้งค่าเพิ่มเติม】สุดท้ายนี้ ม็อดเกมของนิยายเสร็จเรียบร้อยแล้ว หาเล่นได้ในเว็บบอร์ด ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเล่น
【ที่ฝากสมอง】=o(*^▽^*)┛
แรงสั่นสะเทือนตอนยานอวกาศเชื่อมต่อกับท่าเรือปลุกหลี่ปินจากการงีบหลับ
แรงโคลงเคลงเบา ๆ ระหว่างการเดินทางในอวกาศ ประกอบกับแสงไฟสลัวในห้องปิดทึบและอากาศอับทึบที่หมุนเวียนซ้ำไปมานับร้อยรอบ ทำให้ร่างกายผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว ฤทธิ์กล่อมประสาทแทบไม่ต่างจากการมีคาบคณิตศาสตร์เป็นคาบแรกในบ่ายวันต้นฤดูร้อน
หลี่ปินกะพริบตาปริบ ๆ มองผู้คนที่กำลังวุ่นวายอยู่บนสะพานเดินเรือ เขาเพิ่งตื่น จึงยังมึนงงอยู่บ้าง
ภาพตรงหน้าคล้ายจริงคล้ายฝัน เมื่อครู่เขายังฝันว่าครูคณิตศาสตร์กำลังอธิบายเรขาคณิตสามมิติด้วยสำเนียงท้องถิ่น ส่วนหางตาก็เหลือบมองเงาร่างสูงบ้างต่ำบ้างของเหล่าเด็กสาวบนสนามกีฬา
เพียงกะพริบตา สิ่งมีชีวิตชีวาในวัยเยาว์เหล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยเหล็กกล้า เครื่องจักร ปุ่มกด สวิตช์ไฟ และชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่ส่งกลิ่นเหงื่อเปรี้ยว
หากไม่มีความฝันในโรงเรียนที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลี่ปินคงเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นคนข้ามโลก ไม่ใช่คนพื้นเมือง
นับตั้งแต่รถบรรทุกหัวสี่ล้อท้ายแปดล้อชนเขาจากประเทศจีนอันรุ่งเรืองและสงบสุขมายังโลกนี้ ก็ผ่านมานานถึง 16 ปีแล้ว
ไม่เพียงกาลเวลาเปลี่ยนไป เทคโนโลยีของมนุษย์ยังพัฒนาไปถึงขั้นเชื่อมต่อระหว่างดวงดาวได้ แม้แต่สถานที่ก็เปลี่ยนไปด้วย
เดิมทีโลกอยู่ในแขนกาแล็กซีนายพราน แต่ตอนนี้หลี่ปินอยู่ในเขตดาวเพอร์ซิอุสใต้แขนกาแล็กซีเพอร์ซิอุส ระยะห่างระหว่างสองที่นั้นไกลเกินกว่าจะวัดด้วยระยะทางแค่หมื่นแปดพันลี้
เดิมทีเขาคิดว่าจะเก็บเงินให้พอแล้วกลับไปดูโลก เพื่อรำลึกถึงศตวรรษที่ 21
แต่แล้วก็พบว่าประตูดวงดาวซึ่งใช้เชื่อมต่อเขตดาวต่าง ๆ พังทลายลงอย่างไร้สาเหตุตั้งแต่ 200 ปีก่อน อย่าว่าแต่หลี่ปินเลย มนุษย์ทั่วทั้งเขตดาวเพอร์ซิอุสล้วนขาดการติดต่อกับระบบสุริยะ
ประตูดวงดาวที่ยังใช้งานได้
ซากประตูดวงดาวที่ใช้การไม่ได้
เมื่อสูญเสียการควบคุมจากดาวแม่ มนุษย์ในเขตดาวเพอร์ซิอุสก็ประสบกับความเสื่อมถอยและสูญหายของเทคโนโลยีอย่างหนักตลอด 200 กว่าปีที่ผ่านมา จนแตกแยกออกเป็นขุมอำนาจนับไม่ถ้วน พวกเขามัวแต่ต่อสู้กัน ไม่มีความสนใจแม้แต่น้อยที่จะเปิดประตูดวงดาวขึ้นใหม่ (ป.ล. การกำหนดให้เทคโนโลยีเสื่อมถอยและสูญหายเป็นเรื่องสำคัญมาก เป็นฉากหลังดั้งเดิมของเกม นักอ่านหลายท่านลืมประเด็นนี้จึงก่อให้เกิดการถกเถียงไร้สาระ)
ความปรารถนาที่จะกลับบ้านเกิดไปไว้อาลัยให้กับวัยเยาว์จึงพังทลายลงไปด้วย
“หัวหน้าฝ่ายธุรการเรือ คนจากสำนักงานท่าเรือมาถึงแล้วครับ” ลูกน้องเตือน
“เดี๋ยวไป”
หลี่ปินตบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจากมุมที่แอบอู้งานมาตลอดหลายปี เขาทำใจได้แล้ว ในเมื่อกลับไปไม่ได้ ก็ใช้ชีวิตให้ดี
มีคนตั้งเท่าไรใฝ่ฝันอยากขับยานอวกาศ ตอนนี้เขาไม่ได้นั่งมันอยู่ทุกวันหรือไง? แถมตำแหน่งของเขาถึงจะเหนื่อยไปหน่อย แต่ก็มีโอกาสเลื่อนขั้นสูง
อนาคตยังอีกยาวไกล นับว่าเคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นดี
หลี่ปินผู้มีจิตใจแบบไซอ๋องรีบเดินผ่านทางเชื่อมต่อยาน ในระหว่างที่วาล์วระบายอากาศส่งเสียงฟู่ ๆ ราวกับกำลังหอบ เขาก็เรียกพนักงานธุรการใต้บังคับบัญชามารวมตัวแล้วเริ่มทำงาน
งานธุรการเรือไม่ซับซ้อน แต่จุกจิกมาก ต้นเรือหรือรองต้นเรือของเรือลำไหนก็ทำได้ อาชีพนี้จึงหาคนมาทดแทนได้ง่าย
หลี่ปินที่ข้ามโลกมาทำงานธุรการเรือได้ ก็เพราะเคยเรียนวิชาการเขียนเอกสารราชการที่สอนโดยศาสตราจารย์คณะอักษรศาสตร์ในชาติก่อน จึงพอมีทักษะการเขียนเอกสารอยู่บ้าง ใช้จัดการเอกสารแบบฟอร์มอย่างการสำแดงสินค้าผ่านศุลกากรและการลงทะเบียนได้
ส่วนเหตุผลที่เขาทำงานไต่เต้าจนเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการเรือเพียงคนเดียวบนเรือ และเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการเรือคนเดียวของกองเรือ ก็เพราะความจำเหนือมนุษย์ที่ได้มาหลังเกิดใหม่
นอกเหนือจากงานจิปาถะประจำวันของฝ่ายธุรการเรือแล้ว เขายังจดจำข้อมูลราคาสินค้า อุปสงค์และอุปทานของดาวเคราะห์ต่าง ๆ รวมถึงข้อมูลของบุคคลสำคัญมากมายได้อย่างแม่นยำในเวลาอันสั้น และเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ ยิ่งไปกว่านั้นยังช่วยให้คนในกองเรือมีช่องทางสร้างรายได้—การลักลอบขนสินค้า
ส่วนเหตุผลที่ทั้งที่บนเรือมีปัญญาประดิษฐ์อยู่แล้ว กัปตันยังเจาะจงจัดให้เขามาทำตำแหน่งนี้นั้นง่ายมาก ถ้าไม่มีหลี่ปิน พอเกิดเรื่องขึ้นกัปตันจะถูกสอบสวน แต่ถ้ามีหลี่ปิน พอเกิดเรื่องขึ้นก็จะกลายเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการเรือที่ปิดบังผู้บังคับบัญชา
พูดง่าย ๆ คือ นอกจากเป็นสมุดบัญชีลับของการลักลอบขนสินค้าแล้ว หลี่ปินยังเป็นแพะรับบาปสำรองที่เตรียมตัวเข้าเรือนจำด้วย
หลังจากหลี่ปินประจบประแจงรับมือเจ้าหน้าที่จากสำนักงานท่าเรือเสร็จ และตามไปพบกัปตันที่โรงแรม ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
ทันทีที่เขาเดินเข้าโรงแรม เหล่ากำลังหลักของเรือแต่ละลำในโถงใหญ่ก็ผิวปาก ปรบมือ และตบโต๊ะ ระหว่างที่ทุกคนส่งเสียงทักทาย หลี่ปินเดินขึ้นบันไดไปพลางชูนิ้วโป้งให้รู้ว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว เสียงโห่ร้องยินดีดังไล่หลังมาอย่างครึกครื้น
ภายในห้อง กัปตันซาลาตัวเปลือยท่อนบนเอนพิงหัวเตียง พอเห็นหลี่ปินก็ยกแก้วเหล้าขึ้นส่งสัญญาณด้วยท่าทีพึงพอใจและเกียจคร้าน
คนรักของกัปตันยื่นแก้วเหล้าให้หลี่ปินด้วย ก่อนจะเดินปิดประตูออกไปอย่างรู้กาลเทศะด้วยท่วงท่าเย้ายวน
หลี่ปินยื่นเครื่องปลายทางที่บรรจุเอกสารทั้งหมดให้กัปตันตรวจสอบ พร้อมรายงานว่า
“สินค้าของบริษัทผ่านศุลกากรหมดแล้วครับ ฝ่ายขายกับฝ่ายการเงินกำลังจัดการอยู่ ส่วนสินค้าของเราเอง ผมส่งฝ่ายขายมือหนึ่งไปติดต่อกับตลาดมืดแล้ว”
ซาลาตัวกระดกเหล้าอึกหนึ่ง “ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะขายของหมด? เรือของกองเรือต้องไปซ่อมที่ดาวอีกดวง”
หลี่ปินรู้ว่ากัปตันไม่ได้สนใจธุรกิจของบริษัท เขาตอบอย่างชำนาญว่า “ถ้าเร็วก็ประมาณ 3 ชั่วโมง ถ้าช้าก็ 5 ชั่วโมงครับ”
กัปตันแสดงสีหน้าประหลาดใจ “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หลี่ปินยิ้ม “ดาวเอลด์เฟลล์ถูกปกคลุมด้วยลาวา เป็นโลกมรณะอย่างแท้จริง พวกเราลักลอบขนอาหารไปขาย ที่เอลด์เฟลล์มีปากท้องให้เลี้ยงดูมากกว่าหนึ่งล้านคน ไม่ต้องกลัวว่าจะขายราคาสูงไม่ได้ 5 ชั่วโมงที่ว่าคือเผื่อเวลาให้ฝ่ายขายถ่วงรอการประมูลแล้วครับ”
“กำไรเท่าไร?”
“อย่างน้อย 8,000 เหรียญดวงดาวครับ”
ซาลาตัวผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา เขายืดตัวขึ้นชนแก้วกับหลี่ปิน ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มออกมา
บริษัทขนส่งหมินเซิงเป็นบริษัทเล็ก ๆ ในเขตดาวเพอร์ซิอุส เมื่อเทียบกับบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเทคโนโลยีทาคิออนแล้ว ก็เป็นเพียงหิ่งห้อยบนกองหญ้าแห้ง ถึงอย่างนั้นก็ยังมีกองคาราวานอวกาศหลายกองที่มีเรือลาดตระเวนเป็นแกนหลัก
ซาลาตัวเป็นผู้บัญชาการกองเรือหนึ่งในนั้น และไต่เต้าจนได้เป็นหุ้นส่วน เงินปันผลที่ได้รับในแต่ละปียังมีแค่กว่าหนึ่งพันเหรียญดวงดาว แต่หลี่ปินเอ่ยปากว่ากำไร 8,000 เหรียญดวงดาว ซึ่งมากกว่าเงินปันผลทั้งปีของเขาเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เงินก้อนนี้เป็นของลูกเรือทุกคน
ตั้งแต่หลี่ปินมาเป็นพนักงานธุรการเรือ เขาก็พบว่าเงินเดือนของลูกเรือน้อยจนน่าสงสาร ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่บริษัทขนส่งหมินเซิง แม้แต่เงินเดือนของลูกเรือทั้งหมดในเขตดาวเพอร์ซิอุสก็ต่ำมาก—ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่ผู้คนมากมายซึ่งติดอยู่บนดาวเคราะห์ได้แต่มองตาปริบ ๆ ไม่มีวันเอื้อมถึง
เขาจึงใช้เวลาศึกษาอยู่ไม่น้อย ก่อนจะเสนอแผนการหนึ่งให้ซาลาตัว
เนื่องจากการจัดการลูกเรือระหว่างการเดินทางในห้วงอวกาศลึกทำได้ยาก อีกทั้งลูกเรือแต่ละคนยังมีห้องพักและพื้นที่เก็บของจัดสรรให้ เพื่อให้ง่ายต่อการจัดการลูกเรือและสร้างรายได้ไปพร้อมกัน หลี่ปินจึงเสนอให้ตั้งสมาคมลับขึ้นในกองเรือ โดยมีซาลาตัวเป็นผู้บัญชาการ ห้องพักและพื้นที่เก็บของของสมาชิกทุกคนจะถูกรวมเป็นกองกลาง เงินเหลือเก็บจะนำมาหมุนเวียนซื้อสินค้า แล้วอาศัยการค้าของกองเรือเพื่อลักลอบขนสินค้า
พูดง่าย ๆ ก็คือจัดระเบียบการลักลอบขนสินค้าที่ลูกเรือทำกันเอง แล้วซื้อสินค้าเป็นล็อตใหญ่
การกระทำเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ อันที่จริงมีกิจกรรมคล้ายกันมาตั้งแต่ยุคแห่งการเดินเรือครั้งใหญ่แล้ว แต่แผนของหลี่ปินมีข้อได้เปรียบที่เหนือชั้นอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือความจำของเขาที่เรียกได้ว่าผิดมนุษย์
ในยุคดวงดาว การตรวจบัญชี การเฝ้าระวัง และไส้ศึกแทบทำให้กิจกรรมประเภทนี้สูญหายไปหมด ความจำของหลี่ปินทำให้บัญชีและบันทึกการซื้อขายมีอยู่แค่ในสมองของเขา แม้แต่ข้อมูลความเคลื่อนไหวของลูกเรือแต่ละคนก็ยังจดจำได้ เมื่อไม่มีบันทึกอิเล็กทรอนิกส์ และกองเรือก็อยู่ห่างจากบริษัทเป็นเวลานาน ภายใต้แรงกระตุ้นจากกำไรที่เพิ่มขึ้นรอบแล้วรอบเล่า ก็ย่อมลากลูกเรือทุกคนลงเรือลำเดียวกันได้มากพอ
ขอแค่ทุกคนได้ผลประโยชน์ ทุกคนก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
หลังจากโน้มน้าวและทดลองหลายครั้ง ซาลาตัวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากความลังเลสงสัยในตอนแรกมาเป็นเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ กำไร 8,000 เหรียญดวงดาวนี้คือกำไรจากการลักลอบขนสินค้าที่สูงที่สุดของกองเรือในตอนนี้
เมื่อมีเงินปันผลพิเศษ ลูกเรือทุกคนต่างเลื่อมใสซาลาตัวอย่างหมดใจ และพานรู้สึกดีกับหลี่ปินที่เป็นเหมือนสมุดบัญชีมนุษย์ ผู้เที่ยงธรรมและไม่โลภด้วย ความคึกคักชั้นล่างเมื่อครู่ก็คือความรักที่ทุกคนมีต่อรายได้ก้อนใหม่
ทั้งสองคุยเล่นกันอยู่หลายรอบ ซาลาตัวก็วางแก้วเหล้าลง “หลี่ปิน นายขึ้นเรือมานานแค่ไหนแล้ว?”
หลี่ปินตอบ “ผมเซ็นสัญญากับบริษัทขนส่งหมินเซิงเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 198 ตามปฏิทินดวงดาว ตอนนี้เดือนมีนาคม ปี 206 ก็ผ่านมา 8 ปีกว่าแล้วครับ”
“8 ปีแล้ว เร็วจริง ๆ ตอนนั้นนายเพิ่งอายุเจ็ดขวบกว่าใช่ไหม?” ซาลาตัวทอดถอนใจ
ในยุคอาณาจักรมนุษย์ก่อนที่ประตูดวงดาวจะพังทลาย อัตราการเติบโตตามธรรมชาติของมนุษย์ช้ากว่าความต้องการของอาณานิคมมาก
ด้วยเหตุนี้ รัฐบาลอาณาจักรมนุษย์จึงก่อตั้งโรงงานเพาะเลี้ยงมนุษย์ และปรับแต่งยีนของมนุษย์ทุกคนด้วยการดัดแปลงทางพันธุกรรม เร่งพัฒนาการในวัยเด็กให้เติบโตเร็วขึ้นอย่างมาก พร้อมทั้งยืดอายุขัยของมนุษย์ทุกคน
นอกจากนี้ยังสามารถปรับแต่งพันธุกรรมและจัดการศึกษาแบบเฉพาะบุคคลตามความต้องการของผู้ใช้ได้ เพียง 8 ปี ไข่ที่ปฏิสนธิแล้วหนึ่งฟองก็เติบโตจนมีรูปร่างเหมือนผู้ใหญ่ กลายเป็นแรงงานขั้นพื้นฐานได้
น่าเสียดายที่หลังมหาวิกฤต ข้อมูลทางเทคโนโลยีเกี่ยวกับการดัดแปลงพันธุกรรมในเขตดาวเพอร์ซิอุสแทบสูญหายไปทั้งหมด คนรุ่นหลังทำได้เพียงปรับแต่งอย่างจำกัดผ่านโรงงานเพาะเลี้ยงมนุษย์ ไม่อาจบุกเบิกพัฒนาต่อยอดจากของเดิมได้อีก
แม้จะได้ยินว่าบริษัทยักษ์ใหญ่บางแห่งกำลังพยายามฟื้นฟูเทคโนโลยีพันธุกรรมมนุษย์ แต่น่าเสียดาย เมื่อเทียบกับวิทยาการอันยิ่งใหญ่ในอดีตแล้ว ต่อให้ไม่ถึงกับด้อยกว่ามาก ก็ยังเป็นเพียงแสงหิ่งห้อยเมื่อเทียบกับแสงจันทร์
นี่ก็เป็นด้านหนึ่งของ ‘ยุคสิ้นสุดธรรม’ เช่นกัน
เขาเชื่อว่าตัวเองจะก้าวหน้าไปพร้อมกับกองเรือ และในอนาคตก็ใช่ว่าจะเป็นผู้บัญชาการกองเรืออิสระไม่ได้
กัปตันซาลาตัวยืดเอวขึ้นถาม “หลายปีมานี้นายกลับบ้านไปบ้างหรือยัง?”
“ยังครับ”
หลี่ปินยิ้ม “กัปตัน ตั้งแต่ผมขึ้นเรือมา นี่เป็นครั้งแรกที่กองเรือของเราจอดเทียบท่าที่เอลด์เฟลล์ ผมอยากกลับก็กลับไม่ได้อยู่ดีครับ”
“ติดต่อทางบ้านบ้างไหม คิดถึงบ้านหรือเปล่า?”
“ยังเลยครับ” หลี่ปินส่ายหน้าตามตรง “ไม่ค่อยคิดถึงเท่าไร ตอนแรกก็ยังติดต่อกันอยู่ หลัง ๆ พวกเขาก็ไม่โทรมาแล้ว ผมเองก็ขี้เกียจติดต่อ ค่าโทรข้ามระบบดาวแพงเกินไป”
ถ้าถามว่าคิดถึงบ้านไหม หลี่ปินก็คิดถึงจริง ๆ แต่คนที่เขาคิดถึงคือพ่อแม่ในชาติก่อน ผู้เลี้ยงดูเขามาอย่างยากลำบาก ส่วนพ่อแม่ในชาตินี้ หลี่ปินพูดได้ยากว่ามีความรู้สึกผูกพันด้วย
ถึงแม้เขาจะมีพ่อแม่มากกว่าคนที่เกิดจากโรงงานเพาะเลี้ยงมนุษย์ แต่เขาก็เกิดจากมดลูกเทียม การเลี้ยงดูก็อาศัยปัญญาประดิษฐ์ จึงยากจะบอกได้ว่าพวกเขาเลี้ยงลูกเพราะอยากเป็นพ่อแม่จริง ๆ หรือแค่ทำเพราะเห็นว่าสนุก
ยังไม่พอ ต่อมาพวกเขายังทำแบบเดิมจนมีน้องสาวออกมาอีกคน พ่อแม่ไม่เคยเลี้ยงน้องสาวคนนี้เลยสักวัน หลี่ปินเป็นคนเลี้ยงจนโต เจ้าตัวเล็กก็ไม่สนิทกับพ่อแม่จอมปวดหัวสองคนนั้น ยอมรับแค่พี่ชายอย่างเขา
“เฮ้อ รู้สึกผิดกับนายจริง ๆ ออกมานานขนาดนี้แต่ไม่เคยกลับไปเลยสักครั้ง”
หลี่ปินส่ายหน้า “เป็นเส้นทางที่บริษัทวางไว้ ไม่เห็นต้องรู้สึกผิดเลยครับ อีกอย่าง ครั้งนี้กองเรือก็จอดที่สถานีอวกาศของเอลด์เฟลล์แล้ว บ้านผมอยู่บนดาวเอลด์เฟลล์พอดี เลยตั้งใจจะกลับไปดูน้องสาวครับ”
พอได้ยินอย่างนั้น กัปตันซาลาตัวก็เผยสีหน้าซับซ้อน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหยิบกล่องใบเล็กจากหัวเตียงมาเปิด
ในกล่องมีกองจดหมายวางซ้อนกันอยู่ เขาค้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนหยิบซองหนึ่งออกมา “ของนาย”
หลี่ปินวางเหล้าลงแล้วยื่นมือไปรับ ทันทีที่จดหมายอยู่ในมือ หัวใจของเขาก็หนักอึ้งลง
วัสดุของซองจดหมายเป็นกระดาษเคลือบทองแดงแท้ ไม่ใช่วัสดุสังเคราะห์ที่ทำเลียนแบบ
ไม้เป็นผลผลิตเฉพาะจากโลก และดวงอาทิตย์มีมวลคิดเป็น 99.86% ของมวลทั้งหมดในระบบสุริยะ ดังนั้นหากมองในมาตราส่วนมหภาคของเอกภพ ก็พูดได้อย่างไม่เกินจริงว่าสิ่งมีชีวิตจากโลกอย่างไม้หายากกว่าวัตถุอย่างทองคำ ซึ่งต้องเกิดจากการชนกันของดาวนิวตรอนเสียอีก นี่ไม่เกี่ยวกับเทคโนโลยี แต่เป็นกฎธรรมชาติ
แม้มนุษย์จะพาพืชไปตั้งอาณานิคมระหว่างดวงดาวได้ แต่ตั้งแต่ประตูดวงดาวพังทลาย ไม้ในเขตดาวเพอร์ซิอุสก็ต้องพึ่งการผลิตและจำหน่ายกันเอง
ก่อนมหาวิกฤต มนุษย์มีเทคโนโลยีปรับเปลี่ยนภูมิประเทศอยู่ในมือ จึงไม่ได้ยึดติดกับการตั้งอาณานิคมบนดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัยได้เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นดาวลาวา ดาวมรณะ หรือดาวน้ำแข็ง ก็พากันไปตั้งอาณานิคมทั่วทุกแห่ง
แต่เทคโนโลยีปรับเปลี่ยนภูมิประเทศถูกอาณาจักรมนุษย์ควบคุมไว้ ห้ามท้องถิ่นนำไปใช้เองโดยเด็ดขาด อีกทั้งเขตดาวเพอร์ซิอุสเป็นเขตดาวที่พัฒนาทีหลังที่สุด ยังไม่ทันปรับเปลี่ยนดาวเคราะห์ทั้งหมด ประตูดวงดาวก็พังทลายลงเสียก่อน เมื่อการคมนาคมขาดตอนและข้อมูลถูกปิดกั้น จึงเกิดสถานการณ์ที่ดาวเคราะห์ป่ามีน้อยมากในเขตดาวนี้ ขณะที่สภาพแวดล้อมของดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ยังเลวร้าย
ยิ่งไปกว่านั้น บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ครอบครองดาวเคราะห์ป่าจงใจควบคุมการส่งออก จำกัดการส่งออกเมล็ดพันธุ์ แช่เมล็ดในน้ำยาทำให้เสื่อมคุณภาพ ปั่นราคา ใช้กลยุทธ์ขายของให้น้อยกว่าความต้องการ แล้วแบ่งเกรดไม้เป็นชั้น ๆ เลียนแบบวิธีปั่นราคาของเพชร
พูดอีกอย่างก็คือ ของสิ่งนี้เป็นสินค้าฟุ่มเฟือย ถึงจะเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยระดับราคาย่อมเยาก็ยังนับว่าฟุ่มเฟือย กระดาษเคลือบทองแดงหนึ่งปึกมีราคาถึง 1 เหรียญดวงดาว
เพราะฉะนั้นนี่ไม่ใช่กระดาษที่ใช้ทำหนังสือโยกย้ายตำแหน่งหรือเลื่อนขั้น ปกติจะใช้เขียนจดหมายขอบคุณถึงลูกเรือที่ดำรงตำแหน่งสำคัญ
กัปตันซาลาตัวเอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ “ตอนนั้นพ่อแม่ของนายเอาแรงงานของนายไปชดใช้หนี้โรงงาน สัญญากำหนดไว้ 7 ปี ตามหลักแล้วปีที่แล้วนายก็ควรได้กลับบ้านแล้ว”
“ฉันคิดว่าแทนที่จะให้นายซื้อตั๋วกลับบ้าน รอให้กองเรือไปทำธุรกิจที่เอลด์เฟลล์แล้วแวะส่งนายกลับจะดีกว่า อีกอย่างมีนายช่วยก็ทำงานสบายขึ้นจริง ๆ ฉันเลยหาทางยื่นเรื่องขอขยายสัญญากับบริษัท”
“แต่บริษัทอนุญาตให้แค่ปีเดียว ตอนนี้ก็หมดกำหนดแล้ว... ในนี้มีหนังสือยุติสัญญาของบริษัทกับเงินเดือนของนายปีนี้”
กัปตันเลื่อนโต๊ะข้างเตียงออก เขาสวมเพียงกางเกงชั้นในแล้วนั่งลงตรงขอบเตียง ก่อนตบไหล่หลี่ปินอย่างหนักแน่น “กลับบ้านไปดูสักหน่อยเถอะ นายเกิดตามธรรมชาติ ไม่เหมือนพวกเราที่ออกมาจากโรงงานเพาะเลี้ยงมนุษย์... นายมีพ่อแม่ ต้องรู้จักทะนุถนอมนะ”
สมองของหลี่ปินอื้ออึง เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหลังจากนั้นกัปตันซาลาตัวพูดอะไร เขาเพียงตอบรับอย่างชา ๆ
ท่ามกลางคำรับรองของกัปตันว่า “อีก 4 ปี กองเรือจะมาเติมเสบียงในระบบดาวนี้ นายกลับบ้านไปดูก่อนเถอะ อีก 4 ปีฉันจะมารับแน่นอน คราวหน้าเราทำสัญญาระยะยาว แล้วมารวยไปด้วยกัน” หลี่ปินเดินออกจากห้องกัปตันอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะไปร่วมวงฉลองกับทุกคนที่ชั้นล่าง
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงโรงแรม และในห้องก็เต็มไปด้วยสัมภาระของตัวเอง
หลี่ปินนวดขมับแล้วพยุงตัวลุกขึ้น พยายามนึกย้อนอย่างยากลำบากท่ามกลางอาการเมาค้าง ในที่สุดก็นึกออกว่าเมื่อคืนตอนฉลองจนเมามาย เขาบอกเพื่อนร่วมงานเรื่องที่จะออกจากกองเรือ
ทุกคนเมาจนได้ที่ พากันก่อเรื่องวุ่นวายกันยกใหญ่ สุดท้ายไม่รู้ว่าใครเสนอให้ช่วยหลี่ปินคนดี ยกสัมภาระทั้งหมดออกมา จะได้ไม่ต้องลงมือเอง
จากนั้นกลุ่มคนเมาก็เดินเซไปมาตลอดทั้งคืน เปิดห้องพักไว้ห้องหนึ่ง แล้วช่วยกันยัดของเข้าไปทั้งน้ำตา—พวกเขาถึงกับขนของทุกอย่างจากห้องพักสองคนลงมาหมด แม้แต่โถส้วมกับเตียงก็ยังถอดออกมา!
แต่ตอนนี้ทุกคนกลับหายไปหมดแล้ว พอถามพนักงานต้อนรับจึงรู้ว่าเมาหนักจนหลับไปถึงวันครึ่ง กองเรือของบริษัทหมินเซิงออกเดินทางไปยังดาวอุตสาหกรรมอีกดวงในระบบดาวแล้ว
เพราะหลี่ปินยกเลิกสัญญาจ้างงานแล้ว ทุกคนจึงไม่ได้ให้ยาฉีดแก้เมาค้างกับเขา นอกจากจะไม่เอาโถส้วมที่ถอดมาจากเรือกลับไปแล้ว ยังใส่ใจต่ออายุห้องพักให้ถึงสัปดาห์หน้า เพื่อให้เขาจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนกลับบ้าน จะได้ไม่ขายหน้าพวกพ้อง
หลี่ปินมองห้องที่แน่นขนัดไปด้วยสิ่งที่เรียกว่า ‘สัมภาระ’ แล้วได้แต่ยิ้มเจื่อน
เพิ่งพูดไปเองว่าทำใจได้แล้ว จะสร้างชื่อในบริษัทหมินเซิงและก้าวขึ้นเป็นผู้บัญชาการกองเรือให้ได้ สุดท้ายกลับถูกเอกสารยกเลิกสัญญาเขี่ยออกมาเสียอย่างนั้น
หมอนั่นซาลาตัวรอให้ทำธุรกิจเสร็จแล้วค่อยยื่นหนังสือยกเลิกสัญญาให้เขา คงกลัวว่าเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์แล้วโกงเงินก่อนจากไปล่ะมั้ง
“บ้าชะมัด พวกนายแต่ละคนดูถูกจิตสำนึกของผู้สืบทอดสังคมนิยมกันขนาดนี้เลยเหรอ”