เพียงชั่วพริบตาที่หันกลับมา หลี่ปินก็จดจำตำแหน่งของพวกคลุมหน้าทุกคนได้แล้ว
เขากันหลี่ฉางเจิ้นไว้ด้านหลัง ส่วนตัวเขาออกทะเลมา 8 ปีแล้ว น้องชายเติบโตมาในเขตโรงงาน ไม่เคยได้เรียนรู้อะไรที่เป็นประโยชน์สักอย่าง แม้ร่างกายจะโตเต็มวัยแล้ว แต่สมองคงยังไม่ค่อยได้เรื่อง บ้านคนจนไม่มีปัญญาจ่ายค่าเอไอเพื่อการศึกษา ตอนนี้เรื่องความหื่นของเขานี่ดุยิ่งกว่าเด็กเกเรที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะในชาติก่อนเสียอีก
แทบจะเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์อยู่แล้ว
“พี่ ผมสู้ได้นะ!” หลี่ฉางเจิ้นร้อนใจ
หลี่ปินยกฝ่ามือกดหน้าเขา ผลักน้องชายที่รีบร้อนจะใช้ร่างกายปกป้องเขาและรับหมัดแทนออกไป “สู้บ้าบออะไร เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่ายุ่ง”
เงินเดือนและสถานะของลูกเรือสูงกว่าคนงานส่วนใหญ่ หลี่ปินในฐานะผู้ข้ามมิติมาเกิดใหม่ แสดงแววฉลาดเกินวัยมาตั้งแต่เด็ก พี่สาวของหลี่ฉางเจิ้นพร่ำสอนเขามาตั้งแต่เล็กให้เอาอย่างพี่ชายคนโต หลี่ฉางเจิ้นเป็นเด็กซื่อและเชื่อฟัง จึงมองหลี่ปินเป็นไอดอลมาตลอด
หลี่ฉางเจิ้นรู้สึกผิดอยู่แล้วที่เผลอบอกว่าหลี่ปินเป็นลูกเรือ จนดึงดูดพวกอันธพาลเข้ามา ตอนนี้พอเห็นพี่ชายยืนบังอยู่ข้างหน้า ท่าทางเหมือนจะปกป้องเขาจนตัวตาย เขาจึงทั้งซาบซึ้งและยิ่งกระวนกระวาย
ถ้าพี่ชายบาดเจ็บ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะรู้สึกผิดแค่ไหน พี่สาวต้องจับเขาแขวนแล้วถลกหนังแน่!
“หุบปาก” หลี่ปินเห็นหลี่ฉางเจิ้นยังคิดจะปกป้องตัวเอง จึงทำเสียงเข้มขึ้น
แค่ประโยคเดียว หลี่ฉางเจิ้นก็รู้สึกว่าเสียงพี่ชายตอนนี้เหมือนพี่สาวคนโตไม่มีผิด! ความกลัวที่ถูกตีจนฝังใจตั้งแต่เด็กทำให้เขายืดตัวตรงและก้มหน้าโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ทางฝั่งพวกอันธพาลที่คลุมหน้ากำลังเข้ามาใกล้ ยังไม่ทันได้พูด หลี่ปินก็ยกมือขึ้น “ฉันก็โตมาจากเขตอุตสาหกรรม ยังไงพวกเราก็ถือว่าเป็นคนท้องถิ่นเหมือนกัน คุยกันก่อนเถอะ ฉันขอตั้งเงื่อนไขสักสองสามข้อ ถ้าตกลงกันไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที ดีไหม?”
หัวหน้าอันธพาลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “พูดมา”
หลี่ปินกล่าว “พวกแกเพิ่งรู้ว่าฉันเป็นลูกเรือ เลยคิดจะมารีดเงินจากฉันใช่ไหม? ถ้าขอเงินไม่ได้ก็อ้างว่าขอยืม ถ้ายืมไม่ได้ก็ปล้น?”
พอถูกเปิดโปงกลเม็ด หัวหน้าอันธพาลก็ไม่ได้โกรธ แค่พยักหน้า “ใช่ แล้วแกจะให้ยืมหรือไม่ให้?”
“ใจเย็นสิ เรายังพูดกันไม่ถึงตรงนั้นเลย เวลาออกมาหากินข้างนอกต้องดูทั้งอิทธิพลและเส้นสาย ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายงานเรือของกองเรือเว่ยหมิน สังกัดบริษัทขนส่งหมินเซิง เป็นพนักงานบริษัทที่ถูกกฎหมาย พักอยู่ที่โรงแรมจื่อหยางฮวา เคยได้ยินชื่อจื่อหยางฮวาไหม?” หลี่ปินล้วงตั๋วห้องพักที่หน้าตาเหมือนบัตรผ่านออกมาจากอก บนตั๋วพิมพ์ลายดอกไฮเดรนเยียสีสันสดใส เขาโบกมันไปมาในมือ
เขาอ้างชื่อบริษัทอย่างไม่ลังเล แม้จะถูกไล่ออกแล้ว แต่พวกอันธพาลข้างถนนพวกนี้จะไปรู้ได้ยังไง? ชาตินี้พวกมันยังไม่เคยออกจากเขตอุตสาหกรรมด้วยซ้ำ อีกอย่าง ตั๋วในมือก็ปลอมไม่ได้ “โรงแรมในย่านการค้าถูกกฎหมาย ใช้เงินเหรียญดวงดาวจ่าย ใช่ ฉันมีเงิน แต่พวกแกจะกินฉันลงหรือ? แล้วพวกแกมีเส้นสายอะไร?”
พวกอันธพาลเริ่มกระซิบคุยกัน เห็นได้ชัดว่าถูกคำว่าเหรียญดวงดาวกับโรงแรมข่มขวัญเข้าให้ คนพวกนี้รวมถึงพ่อแม่ของพวกเขา ใช้และเห็นแต่เงินท้องถิ่น ส่วนเหรียญดวงดาวได้ยินแค่ชื่อ ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน
หัวหน้าอันธพาลสูดจมูกแล้วฝืนใจพูด “พวกเราอยู่กับลูกพี่เครื่องอัดขึ้นรูป เขาเป็น...”
หลี่ปินพูดแทรกอย่างหมดความอดทน “ไม่เคยได้ยิน อย่าเอาพวกอันธพาลข้างถนนมาเทียบกับบริษัท เอาคนที่มีอิทธิพลกว่านี้หน่อย มีใครมีเจ้าของโรงงานหนุนหลังไหม? ไม่มีเหรอ แล้วหัวหน้าแผนกล่ะ? หน่วยรักษาความปลอดภัยล่ะ?”
เครื่องอัดขึ้นรูปงั้นเหรอ ลูกพี่บ้านไหนตั้งชื่อแบบนี้ ฟังไม่เหมือนเจ้าพ่อมาเฟียสักนิด กลับเหมือนพวกกรรมกรในไซต์ก่อสร้าง พวกคนผูกแนวกับคนโบกปูนมากกว่า
ไม่มีใครตอบ
แม่งเอ๊ย อุตส่าห์คิดจะล่อคนมีหน้ามีตาออกมา แล้วใช้โอกาสนี้เล่นละครยุติความขัดแย้งเพื่อสมัครงาน ไม่นึกว่าจะเจอแค่พวกปลาซิวปลาสร้อย หลี่ปินคิดในใจ
ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่าคนกลุ่มนี้อายุแค่สิบกว่าปี
ลองคิดดูแล้วก็ใช่ มนุษย์อวกาศโตเต็มวัยเร็ว แม้เอลด์เฟลล์จะมีประชากรแค่ล้านกว่าคน แต่งานใช้แรงในโรงงานก็ถูกเครื่องจักรที่มีประสิทธิภาพและปลอดภัยเข้ามาแทนที่นานแล้ว พวกเด็กที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะเหล่านี้ไม่มีข้อได้เปรียบด้านร่างกายที่เห็นชัด ส่วนความคิดก็ยังไม่โตเต็มที่ ที่บ้านมองว่าพวกเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ในโรงงานกลับหางานทำไม่ได้ เดินเตร่ไปทั่วก็เลยถูกพวกอันธพาลดึงดูดเข้ามา พูดให้ถึงที่สุดก็เป็นแค่เด็กเหลือขอที่มีแต่แขนขา
เมื่อมองเด็กหนุ่มเหล่านี้ หลี่ปินก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแล้วโบกมือ “ไม่มีเส้นสายแล้วจะมายืนทำอะไรตรงนี้? รีบไสหัวไปซะ!”
หัวหน้าอันธพาลรู้สึกราวกับสมองระเบิด พูดตามตรง หลี่ปินพูดมีเหตุผล ลูกเรือหาเงินได้เยอะ แต่คนที่พักโรงแรมในย่านการค้าได้มีไม่มาก เขาควรเป็นฝ่ายหลีกทาง
แต่ข้างถนนมีพ่อค้าแผงลอยที่อยู่ใต้การคุ้มครองของเขา ส่วนรอบตัวก็มีลูกน้อง นี่คือถิ่นของเขา หลี่ปินดูถูกเขาขนาดนี้ เขากลืนความโกรธลงคอไม่ลง
“เป็นหัวหน้าฝ่ายงานเรือแล้วไง แทงแกให้ตายแล้วชิงเงินหนีไป ใครจะตามหาเจอ? ลุย!”
หัวหน้าอันธพาลตะโกนปลุกใจลูกน้อง ตัวเองยกมือขึ้นก่อน ชูมีดโลหะผสมที่ทำจากแผ่นเหล็กขึ้นมา พวกลูกน้องเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจเส้นสายอะไรอีก ยึดถือความภักดีเป็นใหญ่ แล้วกรูกันเข้ามา
“พี่!”
เห็นหลี่ปินกำลังจะโดนฟัน หลี่ฉางเจิ้นก็ยื่นมือไปผลักเขาออกทันที
ส่วนหลี่ปิน หลังจากได้ยินคำประกาศของพวกอันธพาล มือที่กำลังโบกอยู่ก็พลิกตั้งขึ้นแล้วผลักไปข้างหน้า เสียงซี่ ๆ อู้อี้ดังต่อเนื่องกัน
หัวหน้าอันธพาลที่อยู่หน้าสุดขาอ่อนยวบแล้วล้มลง สภาพไร้แรงโน้มถ่วงทำให้เขาไม่ได้นอนราบกับพื้น กลับกลิ้งอยู่กับที่แทน หลี่ปินเตะเข้าไปหนึ่งที หัวหน้าอันธพาลก็พุ่งชนลูกน้องเหมือนลูกโบว์ลิง
หลี่ปินหันกลับมา ยกมือทั้งสองขึ้น เผยให้เห็นปากกระบอกปืนสีดำสนิทสองกระบอกที่ยึดติดอยู่กับข้อมือ
อย่างน้อยหลี่ปินก็มีความทรงจำจากชาติก่อนติดตัวมา และเติบโตในเขตอุตสาหกรรมถึง 8 ปี สถานที่แบบนี้มีบรรยากาศยังไงเขาจะไม่รู้ได้ยังไง? อีกอย่าง ตอนที่จากไปในปีนั้น ครอบครัวเป็นหนี้ท่วมหัว เขาถึงกับเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจต้องกลับมาเจอเจ้าหนี้ตามทวงเงิน!
พวกอันธพาลด้านหลังยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า ก็ถูกปืนลมยิงล้มทีละคน มีบางคนพุ่งเข้ามา หลี่ปินก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างหนึ่งก้าว แล้วกดก้นของอันธพาลคนนั้นไว้ ยิงซ้ายขวาในระยะประชิด
ชั่วพริบตา เลือดกระเซ็นพร้อมเสียงร้องโหยหวนที่ดังระงมไปทั่ว
เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง ปืนลมสองกระบอกก็ยิงสลับกัน ยิงขาและแขนของพวกอันธพาลทุกคนซ้ำอีกคนละนัด คราวนี้ไม่มีใครไปแจ้งข่าวได้แล้ว
ตอนหลี่ปินหันกลับมาครั้งแรก พ่อค้าแผงลอยก็หลบอยู่หลังร้านกันหมด ตอนนี้คนที่ยังยืนอยู่ นอกจากหลี่ปินแล้วก็เหลือแค่หลี่ฉางเจิ้น
ตอนนี้เขายืนอึ้ง มองหลี่ปินสลับกับพวกอันธพาลที่กลิ้งไปมาบนพื้น จนกระทั่งหยดเลือดที่กระเด็นขึ้นไปตกลงพื้น เขาถึงสะดุ้งได้สติ “หา? พี่...พี่จัดการคนสิบกว่าคนหมดคนเดียวเลยเหรอ?”
เขาพูดจาตะกุกตะกัก หลี่ปินถลกแขนเสื้อ เผยปากกระบอกปืนออกมา ท่อลมสองเส้นแนบไปกับแขน เชื่อมต่อกับถุงคาดเอวด้านหลัง
หลี่ปินตอบอย่างเป็นเหตุเป็นผล “อาณาจักรมนุษย์หายไปตั้งกี่ปีแล้ว พวกโจรสลัด พวกคลั่งลัทธิลูดไดต์ฝ่ายซ้าย แล้วยังมีบริษัทคู่แข่งอีก การเดินทางในห้วงอวกาศไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ศัตรูมีตั้งเยอะ คนตำแหน่งอย่างฉันจะไม่มีของไว้ป้องกันตัวได้ยังไง?”
หลี่ฉางเจิ้นเห็นปากกระบอกปืนแล้วตาเป็นประกาย “นี่เลเซอร์เหรอ? ทำไมไม่เห็นแสงเลย?”
“ปืนลม! นี่เป็นอาวุธสำหรับใช้ในยาน” หลี่ปินปัดมือหลี่ฉางเจิ้นที่ยื่นออกมาเหมือนอุ้งเท้าหมา แล้วพูดอย่างหงุดหงิด “ที่นี่คือสถานีอวกาศ ข้างนอกเป็นอวกาศ ถ้าใช้เลเซอร์ยิงทะลุผนังยานขึ้นมา จะให้ทุกคนขาดอากาศตายหรือไง? การยิงต่อสู้ในยานใช้ปืนลมกันทั้งนั้น ในห้องพักของฉันที่โรงแรมยังมีของที่ดีกว่านี้อีก ถ้าเชื่อฟัง คราวหน้าจะให้ยืมเล่น”
ซาลาตัวรีบจากไป ลูกเรือที่มาช่วยขนของย้ายหอพักทั้งห้องเข้าไปไว้ในโรงแรม นอกจากโถส้วมแล้ว หลี่ปินยังมีปืนลมมาตรฐานที่มีอานุภาพสูงกว่านี้อยู่ด้วย
แต่ใบอนุญาตพกปืนของเขาขึ้นทะเบียนไว้แค่ปืนลมแบบซ่อนที่ติดตัวอยู่ ส่วนคนที่ลาออกจากงานแล้วอย่างเขา ไม่มีสิทธิ์พกอาวุธป้องกันตัวที่บริษัทจัดหาให้
หลี่ฉางเจิ้นที่เมื่อครู่ยังจ้องปืนลมของหลี่ปินตาเป็นมัน พอได้ยินว่ายังมีของที่ดีกว่านี้ก็รีบกลืนน้ำลายกลับไป แล้วพูดเสียงจริงจัง “ผมจะเชื่อฟังแน่นอน พี่ห้ามผิดคำพูดนะ”
“ใครจะไปผิดคำพูดกับเด็กอย่างแก รีบเก็บของแล้วพาฉันกลับบ้าน” หลี่ปินยิ้มพลางเตะน้องชายหนึ่งที ไล่ให้หลี่ฉางเจิ้นไปเก็บร้าน ส่วนตัวเองเดินไปนั่งยอง ๆ ข้างหัวหน้าอันธพาล แล้วยื่นมือออกไป
เขาไม่สนใจที่อีกฝ่ายยกมือบังอย่างหวาดกลัว หลี่ปินตบมือของหัวหน้าอันธพาลออก ถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่าย แล้วใช้นิ้วแหวกบาดแผลบนท้อง
“อ๊าก!” หัวหน้าอันธพาลร้องด้วยความเจ็บปวด พวกอันธพาลคนอื่นตัวสั่นงันงกเมื่อได้ยินเสียงนั้น ต่างคิดอย่างหวาดผวาว่าพวกที่หากินในอวกาศช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน ชนะแล้วยังไม่พอ ยังจะทรมานฆ่ากันอีก ถ้าลูกพี่ถูกทรมานจนตาย พวกเขาเองก็คงไม่รอด
“ร้องอะไร แค่ลำไส้ทะลุเอง อวัยวะข้างในไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” หลี่ปินพูดอย่างหงุดหงิด เขาควานอยู่ในกระเป๋าสองสามครั้ง ก่อนหยิบธนบัตรพลาสติกสีแดงคล้ำปึกหนึ่งออกมาโยนลงพื้น
“เอาเงินนี่ไปหาหมอ ถ้าไม่พอก็ถือว่าพวกแกซวย ถ้าเหลือก็ซื้อของบำรุงสักหน่อย...น้องชาย ไปกัน”
การปรับแต่งพันธุกรรมไม่เพียงทำให้ร่างกายโตเต็มวัยเร็วขึ้นเท่านั้น ความสามารถในการฟื้นตัวเองก็ยังแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ในศตวรรษที่ 21 มาก สำหรับมนุษย์โลก ลำไส้ขาดหากไม่รักษาก็แทบไม่รอด แต่สำหรับมนุษย์อวกาศก็พอ ๆ กับกระดูกหัก รอให้ร่างกายฟื้นตัวเอง แม้มีโอกาสสูงที่กระดูกจะติดผิดรูป แต่ก็ไม่ถึงกับตาย
ภายใต้สายตาเหลือเชื่อของพวกอันธพาล หลี่ปินกับหลี่ฉางเจิ้นเดินจากไปอย่างสบายใจ
หลี่ฉางเจิ้นหันกลับไปมองหัวหน้าอันธพาลที่กำลังคว้าเงิน แล้วขยับเข้ามาใกล้หลี่ปิน กระซิบว่า “พี่ ชนะแล้วยังให้เงินอีก แบบนี้ก็เท่ากับสู้เปล่าสิ? อีกอย่าง ค่าหมอจะใช้เงินมากขนาดนั้นทำไม ครึ่งเดียวก็พอแล้ว ถ้าพี่สาวรู้เข้า ต้องบ่นพี่แน่ บอกว่ามีเงินเป็นภูเขาทองภูเขาเงินก็ผลาญจนหมด”
หลี่ปินตบหัวน้องชาย “จะให้พี่ชายคนนี้เป็นคนใจดีกับเขาบ้างไม่ได้หรือไง? รังแกเด็กไม่ใช่เรื่องเก่งอะไร พวกนี้ยังหนุ่มยังแน่น บางทีต่อไปอาจได้ใช้ประโยชน์จากพวกเขาก็ได้”
หลี่ฉางเจิ้นไม่เชื่อ “พี่สาวบอกว่าพวกนั้นเป็นขยะกันหมด ขยะจะมีประโยชน์อะไร?”
“มีคำโบราณว่า ขยะก็คือสมบัติที่ถูกแยกประเภทผิด” หลี่ปินอธิบายลอย ๆ “ส่วนเรื่องพี่สาว ถ้าแกกลัวโดนบ่น ก็อย่าให้เธอรู้สิ”