เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่จิ่งเฟิงชวนเจ้าม่านจู่มาด้วย ทั้งสามคนสะพายบ่วงเชือกคนละเส้นแล้วมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลัง
เจ้าม่านจู่เดินนำอยู่ข้างหน้า ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว «น้องเขย อย่าดูถูกที่นี่ว่าแร้นแค้น ของป่ามีเยอะจะตาย พอเข้าฤดูหนาว หิมะตกหนักอยู่หลายครั้ง กระต่ายก็พากันวิ่งลงไปแถวเชิงเขา เมื่อวันก่อนฉันยังเห็นรอยเท้าเป็นแถบอยู่เลย»
ลู่จิ่งเฟิงเดินตามหลัง เท้าเหยียบหิมะที่ละลายไปบ้างแล้ว ทำให้ก้าวหนึ่งลื่นไปครึ่งก้าว «ทางขึ้นเขาของพี่นี่ทดสอบคนจริง ๆ ตอนเป็นทหาร ฉันฝึกเดินทางไกลอยู่หลายปี ยังไม่เคยเจอเนินชันขนาดนี้เลย»
เจ้าชู่เหอสวมเสื้อบุผ้าฝ้ายเดินรั้งท้าย จมูกแดงก่ำเพราะความหนาว แต่กลับหัวเราะเยาะลู่จิ่งเฟิง
เจ้าม่านจู่เลือกทางที่กระต่ายมักเดินผ่าน ก่อนจะย่อตัวลงวางบ่วงเชือก ลู่จิ่งเฟิงทำตามเขา วางไปสองบ่วง ทว่าฝีมือยังเก้ ๆ กัง ๆ เจ้าม่านจู่เห็นแล้วก็ส่ายหน้า «น้องเขย วางบ่วงแบบนี้ กระต่ายเดินผ่านไปยังไม่คิดจะแลเลยด้วยซ้ำ»
ลู่จิ่งเฟิงไม่ยอมแพ้ «งั้นพี่ก็สอนฉันสิ»
เจ้าม่านจู่จับมือสอนเขาตั้งแต่ต้นจนจบ จากนั้นก็พาทั้งสองคนเดินอ้อมไปยังเนินอีกฝั่ง ในฤดูหนาว ภูเขาเงียบสงัดเป็นพิเศษ เจ้าชู่เหอยืนอยู่ใต้ต้นสนเก่าแก่ต้นหนึ่ง เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ เบื้องหน้าเป็นแนวเขาทอดยาว เบื้องหลังก็เป็นแนวเขาทอดยาวเช่นกัน หิมะใต้เท้าปกคลุมหญ้าแห้งเอาไว้ หุบเขาแถบนี้เป็นที่ที่เธอมองเห็นมาตั้งแต่เด็กจนโต
แต่คราวนี้เมื่อมองอีกครั้ง ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิม เมื่อก่อนตอนยืนอยู่ตรงนี้ เธอคิดแต่ว่าจะข้ามภูเขาเหล่านี้ออกไปได้อย่างไร ตอนนี้เธอกลับคิดว่าได้กลับมาเที่ยวสักสองสามวันก็ดีเหมือนกัน ไม่มีแรงกดดันเรื่องค่าเล่าเรียน ไม่ต้องกังวลว่าอาหารจะไม่พอกิน และไม่ต้องสับสนกับอนาคตที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปทางไหน...
เจ้าม่านจู่ตะโกนมาจากข้างหน้า «ได้แล้ว ๆ! ติดกระต่ายตัวหนึ่ง!»
เจ้าชู่เหอรีบวิ่งเข้าไปดู กระต่ายป่าสีเทาขาวตัวหนึ่งกำลังดิ้นอยู่ในบ่วง เจ้าม่านจู่กดมันไว้ก่อนจะยกขึ้น «คืนนี้เอาไปตุ๋นกินกัน!»