จากอำเภอกลับถึงเมืองหลวงของมณฑล ก็เป็นวันที่ 26 เดือนสิบสองแล้ว ในลานบ้านตระกูลลู่แขวนเนื้อตากแห้งไว้ หวังซิ่วหลานกำลังวุ่นกับการนึ่งหมั่นโถว เจ้าชู่เหอเข้าไปในห้องตะวันตก วางสัมภาระลง แล้วต้มน้ำร้อนมาแช่เท้าก่อน
ปิดเทอมฤดูหนาวยังเหลืออีกยี่สิบกว่าวัน เธอจึงจัดตารางให้ตัวเอง ช่วงเช้าอ่านหนังสือภาษาอังกฤษ ช่วงบ่ายแปลหนังสือประวัติศาสตร์โลกฉบับภาษาอังกฤษที่ยืมมาจากห้องสมุด ส่วนตอนกลางคืนท่องศัพท์ บทเรียนในหัวเธอก็ไม่ได้ปล่อยให้ตกหล่น วิชาประวัติศาสตร์เริ่มอ่านตั้งแต่หลังการสถาปนาประเทศ ไล่ไปทีละบท พร้อมจดปีต่าง ๆ ลงในสมุดเล่มเล็กไปด้วย
เช้าวันหนึ่ง เธอนั่งอ่านภาษาอังกฤษอยู่ริมหน้าต่างในห้องตะวันตก ค่อย ๆ อ่านทีละประโยค พออ่านจบย่อหน้าหนึ่งก็ย้อนกลับไปอ่านทวนอีกครั้ง
ม่านประตูถูกเลิกขึ้น ลู่หมิงหยางแอบย่องเข้ามา เด็กคนนี้อายุสิบเอ็ดปี ปกติวิ่งเล่นซนไปทั่วลานบ้าน แต่วันนี้กลับยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งเท้าคางฟังอยู่ตรงประตู
เจ้าชู่เหออ่านไปได้ครึ่งหน้า พอหันมาก็สะดุ้ง “หมิงหยาง? มานั่งยอง ๆ ทำอะไรตรงนี้?”
“อาสะใภ้กำลังอ่านอะไรอยู่เหรอ?”
เจ้าชู่เหอแกว่งหนังสือในมือ “ภาษาอังกฤษน่ะ”
ลู่หมิงหยางทำหน้าสงสัย “อาสะใภ้ อ่านให้ฟังอีกทีได้ไหม เมื่อกี้ช่วงนั้นน่ะ”
เจ้าชู่เหออ่านซ้ำอีกรอบ พอเด็กชายฟังจบก็ทำท่าราวกับได้เห็นหมูพะโล้ “ในปากอาสะใภ้มีเสียงพึมพำ ๆ ทำไมเหมือนร้องเพลงเลยล่ะ?”
“นี่เป็นภาษาต่างประเทศ คนอังกฤษเขาพูดกันแบบนี้” เจ้าชู่เหออธิบาย
ลู่หมิงหยางอยากรู้อยากเห็น จึงหยิบหนังสือจากมือเจ้าชู่เหอไปพลิกดู แล้วก็พบว่าตัวเองอ่านไม่รู้เรื่องสักตัว ในนั้นไม่มีอักษรจีนแม้แต่ตัวเดียว “อาสะใภ้ ของแบบนี้เรียนยากไหม?”