ยุคเจ็ดสิบข้าราชการชั้นสูง: จากดาวหมู่บ้านสู่นักแปล

ตอนที่ 44 ยุค 70 ลูกสาวคนเก่งจากชนบทสู่ล่าม

7 นาที· 1.6K คำ

จากอำเภอกลับถึงเมืองหลวงของมณฑล ก็เป็นวันที่ 26 เดือนสิบสองแล้ว ในลานบ้านตระกูลลู่แขวนเนื้อตากแห้งไว้ หวังซิ่วหลานกำลังวุ่นกับการนึ่งหมั่นโถว เจ้าชู่เหอเข้าไปในห้องตะวันตก วางสัมภาระลง แล้วต้มน้ำร้อนมาแช่เท้าก่อน

ปิดเทอมฤดูหนาวยังเหลืออีกยี่สิบกว่าวัน เธอจึงจัดตารางให้ตัวเอง ช่วงเช้าอ่านหนังสือภาษาอังกฤษ ช่วงบ่ายแปลหนังสือประวัติศาสตร์โลกฉบับภาษาอังกฤษที่ยืมมาจากห้องสมุด ส่วนตอนกลางคืนท่องศัพท์ บทเรียนในหัวเธอก็ไม่ได้ปล่อยให้ตกหล่น วิชาประวัติศาสตร์เริ่มอ่านตั้งแต่หลังการสถาปนาประเทศ ไล่ไปทีละบท พร้อมจดปีต่าง ๆ ลงในสมุดเล่มเล็กไปด้วย

เช้าวันหนึ่ง เธอนั่งอ่านภาษาอังกฤษอยู่ริมหน้าต่างในห้องตะวันตก ค่อย ๆ อ่านทีละประโยค พออ่านจบย่อหน้าหนึ่งก็ย้อนกลับไปอ่านทวนอีกครั้ง

ม่านประตูถูกเลิกขึ้น ลู่หมิงหยางแอบย่องเข้ามา เด็กคนนี้อายุสิบเอ็ดปี ปกติวิ่งเล่นซนไปทั่วลานบ้าน แต่วันนี้กลับยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งเท้าคางฟังอยู่ตรงประตู

เจ้าชู่เหออ่านไปได้ครึ่งหน้า พอหันมาก็สะดุ้ง “หมิงหยาง? มานั่งยอง ๆ ทำอะไรตรงนี้?”

“อาสะใภ้กำลังอ่านอะไรอยู่เหรอ?”

เจ้าชู่เหอแกว่งหนังสือในมือ “ภาษาอังกฤษน่ะ”

ลู่หมิงหยางทำหน้าสงสัย “อาสะใภ้ อ่านให้ฟังอีกทีได้ไหม เมื่อกี้ช่วงนั้นน่ะ”

เจ้าชู่เหออ่านซ้ำอีกรอบ พอเด็กชายฟังจบก็ทำท่าราวกับได้เห็นหมูพะโล้ “ในปากอาสะใภ้มีเสียงพึมพำ ๆ ทำไมเหมือนร้องเพลงเลยล่ะ?”

“นี่เป็นภาษาต่างประเทศ คนอังกฤษเขาพูดกันแบบนี้” เจ้าชู่เหออธิบาย

ลู่หมิงหยางอยากรู้อยากเห็น จึงหยิบหนังสือจากมือเจ้าชู่เหอไปพลิกดู แล้วก็พบว่าตัวเองอ่านไม่รู้เรื่องสักตัว ในนั้นไม่มีอักษรจีนแม้แต่ตัวเดียว “อาสะใภ้ ของแบบนี้เรียนยากไหม?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป