เจ้าชู่เหอเดินเข้าห้องโถง วางห่อสัมภาระลง แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ “พ่อกับแม่ล่ะ ทำไมไม่มีใครอยู่บ้านเลย?”
เจ้าม่านจู่กำลังเดินมุ่งหน้าเข้าครัว พอได้ยินก็หันมาตอบ “แม่ถูกคนมาขอให้ไปทำคลอดตั้งแต่เช้าแล้ว บ้านตระกูลหลิ่วที่อยู่อีกฟากเขาน่ะ จนป่านนี้ยังไม่กลับเลย ส่วนพ่อไปประชุมที่หน่วยผลิต การประชุมสรุปคะแนนแรงงานกับยอดธัญพืชปลายปีใกล้จะมาถึงแล้ว ในฐานะฝ่ายบัญชี เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก”
เจ้าชู่เหอพยักหน้า แม่ไปทำคลอดเป็นเรื่องปกติ แต่ในวันที่หนาวจัดแบบนี้ แค่เดินทางไปกลับอีกฟากเขา ขาก็คงแข็งจนชา “งั้นเรามาช่วยกันเก็บกวาดบ้านก่อนเถอะ”
เจ้าเป่าชางพูดขึ้นข้าง ๆ “ห้องของเธอยังอยู่เหมือนเดิมนะ แม่เอาผ้าห่มกับเครื่องนอนไปตากแดดทุกครึ่งเดือน เธอเข้าไปพักได้เลย”
เจ้าชู่เหอผลักประตูห้องเล็กของตัวเองเข้าไป ข้างในแทบไม่มีอะไรเปลี่ยน บนโต๊ะยังมีตะเกียงน้ำมันก๊าดที่เธอใช้ตอนเรียนมัธยมต้นตั้งอยู่ เครื่องนอนถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย แม้แต่มุมหมอนก็เรียบตึง เธอยื่นมือไปแตะผ้าห่ม มันเพิ่งตากแดดมา มีกลิ่นอายของแสงตะวันติดอยู่
“แม่ไม่พูดก็จริง แต่ลงมือทำให้ตลอดเลยนะ” จางเสี่ยวผิงที่ยืนอยู่ตรงประตูเอ่ยขึ้น
เจ้าชู่เหอรู้สึกแสบจมูกขึ้นมานิด ๆ เธอก้มหน้าลงเริ่มจัดข้าวของ
ลู่อิ่งเฟิงยืนอยู่ข้าง ๆ เจ้าหม่านจู่ตบไหล่เขาเบา ๆ “น้องเขย ช่วงนี้ไปเบียดนอนกับเจ้าเฉิงก่อนนะ อีกไม่กี่วันพวกเราก็ย้ายเข้าบ้านใหม่แล้ว ห้องนั้นจะยกให้เธอ”
เจ้าเฉิงโผล่หน้าออกมาจากห้อง “น้องเขยจะนอนกับผมเหรอ?”
“เรียกน้าเขยสิ!” เจ้าหม่านจู่ตบกบาลเขาไปหนึ่งที
เจ้าเฉิงกุมหัวพึมพำ “อาเล็กยังไม่ได้จดทะเบียนเลย ทำไมผมต้องเรียกน้าเขยด้วยล่ะ?”
คนทั้งลานบ้านหัวเราะกันครืน ลู่อิ่งเฟิงก็หัวเราะด้วย เขาวางสัมภาระไว้ในห้องฝั่งตะวันออก ก่อนย่อตัวลงช่วยเจ้าเฉิงติดกระดุมเสื้อบุผ้าฝ้าย “ได้ ไม่ต้องรีบ รออาเล็กจดทะเบียนก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนคำเรียกนะ ฉันรออยู่”
“แล้วต้องรอถึงเมื่อไหร่ล่ะ?”
“อีกไม่นานหรอก”