หลี่หย่งฟายืนมองข้าวของกองโตอยู่ในลานบ้าน ตั้งแต่เสื้อผ้า น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊วกับน้ำส้มสายชู ไปจนถึงเครื่องเขียนและน้ำตาลทรายแดง กองสูงพะเนินจนเขาอดถามไม่ได้ว่า “น้องสาว ของพวกนี้คงหนักหลายสิบชั่งเลยมั้ง ฉันกลัวจะแบกไม่ไหว”
เจ้าชู่เหอยิ้ม “พี่เขย ไม่ต้องให้พี่แบกหรอก ฉันให้จิ่งเฟิงกับพ่อช่วยกันเอาไปส่งให้”
ลู่อิ่งเฟิงเริ่มขนของออกไปแล้ว เขายกน้ำมันขึ้นมาสองไห “ช่างหลี่ รถของพวกคุณจอดไว้ตรงไหนครับ?”
“จอดอยู่หน้าที่พักรับรองของสหกรณ์ ห่างจากที่นี่สองป้ายรถ”
ลู่ฉางสงเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ มือถือกระสอบป่านมาสองใบ “ใส่กระสอบแล้วจะได้หิ้วง่าย ๆ ถ้าถือแยกกันจะลำบาก”
ทุกคนช่วยกันอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าจะจัดของเสร็จ ได้กระสอบใบใหญ่สามใบกับห่อผ้าอีกสองห่อ หลี่หย่งฟามองข้าวของเหล่านั้นแล้วพึมพำ “นี่ต้องใช้เงินเท่าไรเนี่ย?”
เจ้าชู่เหอไม่ได้บอกจำนวนแน่ชัด “ไม่มากหรอก เป็นของที่ค่อย ๆ เก็บสะสมไว้ตอนปกติน่ะ”
ที่จริงเธอรู้ดีว่าคราวนี้จ่ายไป 115 หยวน บวกกับค่าอาหารของหลี่หย่งฟาและค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนหน้านี้ ค่าจ้างแปล 210 หยวนแทบไม่เหลือแล้ว
“ไปกันเถอะ รีบเอาไปส่งก่อนฟ้ามืด” ลู่อิ่งเฟิงแบกกระสอบขึ้นบ่า
ลู่ฉางสงยกขึ้นมาอีกใบ “ฉันไปด้วย พวกเธอสองคนยังหนุ่มสาว แต่ขนของเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอก”
ทั้งสี่คนออกจากลานบ้าน ลู่อิ่งเฟิงเดินนำหน้า เจ้าชู่เหอตามอยู่ข้างหลัง หลี่หย่งฟาแบกห่อผ้า ส่วนลู่ฉางสงถือถุงสองใบ พอเดินมาถึงป้ายรถเมล์ตรงหัวถนน ก็มีรถคันหนึ่งเข้าจอดพอดี ทุกคนเบียดกันขึ้นรถ ในรถมีคนไม่น้อย เจ้าชู่เหอถูกเบียดไปอยู่ตรงมุม
หลี่หย่งฟาคอยปกป้องถุงของเหล่านั้น กลัวคนจะชนจนล้ม “ถ้าน้ำมันหกขึ้นมาคงแย่เลย”
ลู่อิ่งเฟิงช่วยประคองถุงอยู่ข้าง ๆ “ไม่ต้องห่วง มัดแน่นดีแล้ว”
รถแล่นไปสองป้ายก็ถึงหน้าที่พักรับรองของสหกรณ์ ตอนลงรถทุกคนต้องออกแรงกันอีกพักใหญ่ หลี่หย่งฟาชี้รถโดยสารคันใหญ่ที่จอดริมทาง “คันนั้นแหละ คนจากตัวอำเภอของเรายี่สิบคนก็นั่งคันนั้นกัน”