ยุคเจ็ดสิบข้าราชการชั้นสูง: จากดาวหมู่บ้านสู่นักแปล

ตอนที่ 41 ยุค 70: จากสาวงามประจำหมู่บ้านสู่ล่าม

8 นาที· 1.9K คำ

หลี่หย่งฟายืนมองข้าวของกองโตอยู่ในลานบ้าน ตั้งแต่เสื้อผ้า น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊วกับน้ำส้มสายชู ไปจนถึงเครื่องเขียนและน้ำตาลทรายแดง กองสูงพะเนินจนเขาอดถามไม่ได้ว่า “น้องสาว ของพวกนี้คงหนักหลายสิบชั่งเลยมั้ง ฉันกลัวจะแบกไม่ไหว”

เจ้าชู่เหอยิ้ม “พี่เขย ไม่ต้องให้พี่แบกหรอก ฉันให้จิ่งเฟิงกับพ่อช่วยกันเอาไปส่งให้”

ลู่อิ่งเฟิงเริ่มขนของออกไปแล้ว เขายกน้ำมันขึ้นมาสองไห “ช่างหลี่ รถของพวกคุณจอดไว้ตรงไหนครับ?”

“จอดอยู่หน้าที่พักรับรองของสหกรณ์ ห่างจากที่นี่สองป้ายรถ”

ลู่ฉางสงเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ มือถือกระสอบป่านมาสองใบ “ใส่กระสอบแล้วจะได้หิ้วง่าย ๆ ถ้าถือแยกกันจะลำบาก”

ทุกคนช่วยกันอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าจะจัดของเสร็จ ได้กระสอบใบใหญ่สามใบกับห่อผ้าอีกสองห่อ หลี่หย่งฟามองข้าวของเหล่านั้นแล้วพึมพำ “นี่ต้องใช้เงินเท่าไรเนี่ย?”

เจ้าชู่เหอไม่ได้บอกจำนวนแน่ชัด “ไม่มากหรอก เป็นของที่ค่อย ๆ เก็บสะสมไว้ตอนปกติน่ะ”

ที่จริงเธอรู้ดีว่าคราวนี้จ่ายไป 115 หยวน บวกกับค่าอาหารของหลี่หย่งฟาและค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนหน้านี้ ค่าจ้างแปล 210 หยวนแทบไม่เหลือแล้ว

“ไปกันเถอะ รีบเอาไปส่งก่อนฟ้ามืด” ลู่อิ่งเฟิงแบกกระสอบขึ้นบ่า

ลู่ฉางสงยกขึ้นมาอีกใบ “ฉันไปด้วย พวกเธอสองคนยังหนุ่มสาว แต่ขนของเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอก”

ทั้งสี่คนออกจากลานบ้าน ลู่อิ่งเฟิงเดินนำหน้า เจ้าชู่เหอตามอยู่ข้างหลัง หลี่หย่งฟาแบกห่อผ้า ส่วนลู่ฉางสงถือถุงสองใบ พอเดินมาถึงป้ายรถเมล์ตรงหัวถนน ก็มีรถคันหนึ่งเข้าจอดพอดี ทุกคนเบียดกันขึ้นรถ ในรถมีคนไม่น้อย เจ้าชู่เหอถูกเบียดไปอยู่ตรงมุม

หลี่หย่งฟาคอยปกป้องถุงของเหล่านั้น กลัวคนจะชนจนล้ม “ถ้าน้ำมันหกขึ้นมาคงแย่เลย”

ลู่อิ่งเฟิงช่วยประคองถุงอยู่ข้าง ๆ “ไม่ต้องห่วง มัดแน่นดีแล้ว”

รถแล่นไปสองป้ายก็ถึงหน้าที่พักรับรองของสหกรณ์ ตอนลงรถทุกคนต้องออกแรงกันอีกพักใหญ่ หลี่หย่งฟาชี้รถโดยสารคันใหญ่ที่จอดริมทาง “คันนั้นแหละ คนจากตัวอำเภอของเรายี่สิบคนก็นั่งคันนั้นกัน”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป