สุสานโบราณ: จอมโจรเซียนหกคลังบุกนครจิงเจวี๋ย

ตอนที่ 3 อูฐขาวกลางพายุทรายดำ

14 นาที· 3.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หูปาอี! หวังข่ายเสวียน! ฉินอวี่!

เสียงของทั้งสามคนดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ฉินอวี่ยื่นมือออกไปก่อน หูปาอีจับมือเขาแล้วตบไหล่เบา ๆ ส่วนหวังข่ายเสวียนตรงไปตรงมายิ่งกว่า เขาคว้าแขนฉินอวี่แล้วเขย่าสองที

“น่าจะบอกกันตั้งแต่แรกสิ พ่อของคุณก็เคยเป็นทหารเหรอ?”

“พ่อปลดประจำการแล้วถึงแต่งงาน” ฉินอวี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม

“งั้นพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันน่ะสิ!” หวังข่ายเสวียนยิ้มกว้าง “เหล่าหู ต่อไปนี้ฉันจะดูแลพี่ฉินเอง”

หูปาอีเหลือบมองเขา

“ดูแลตัวเองให้รอดก่อนเถอะ อย่าตกจากหลังอูฐก็แล้วกัน”

หวังข่ายเสวียนไม่ยอม เขากำลังจะสวนกลับ แต่ฉินอวี่จูงอูฐเดินไปถึงด้านหน้าขบวนแล้ว

ฟ้าสางพอดี

พวกเขาออกเดินทางจากริมทะเลสาบโป๋ซือเถิง ทั้งสิบคนเดินตามขบวนอูฐไปข้างหน้า อูฐเจ็ดแปดตัวบรรทุกน้ำ เสบียงแห้ง และอุปกรณ์ทางโบราณคดี รอยเท้าต่อกันเป็นสายทอดไปทางตะวันตกเฉียงใต้ตามลำน้ำเก่าของแม่น้ำข่งเชวี่ย

ฉินอวี่ขี่อูฐนำอยู่หน้าสุด

ข้างลำน้ำยังมีแอ่งน้ำอยู่ ต้นอ้อกับพุ่มไม้ยังไม่แห้งตายทั้งหมด ระหว่างเนินทรายมีทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่หลายแห่ง นกนางนวลปากแดงเกาะอยู่ริมน้ำ พอเห็นคนเข้าใกล้ก็พากันกระพือปีกบินหนี ต้นพุทราทรายกับต้นหยางเติบโตกระจัดกระจาย เยี่ยอี้ซินถือสมุดวาดภาพ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดวาด

“ต้นหยางต้นนี้ต้องวาดไว้” เธอย่อตัวข้างก้อนหิน “ลำต้นกลวงหมดแล้วแท้ ๆ แต่ยังมีชีวิตอยู่เลย”

หวังข่ายเสวียนหันกลับไปมอง

“อาจารย์เยี่ย พวกเรามาเดินทาง ไม่ได้มาจัดนิทรรศการภาพวาดนะ”

“คุณไม่เข้าใจหรอก” เยี่ยอี้ซินไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ที่แบบนี้ต่อไปอาจไม่ได้เห็นอีกแล้ว”

“งั้นก็รีบวาด อย่าทิ้งห่างจากกลุ่มล่ะ” ฉินอวี่เตือน “ในทะเลทราย สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือแยกตัวออกไปคนเดียว”

เธอเงยหน้ามองฉินอวี่แวบหนึ่ง แล้วรีบรับคำ

“รู้แล้ว”

หลายวันมานี้ฉินอวี่สอนเธอดูทิศทางอยู่ตลอด ทั้งยังอธิบายกฎการใช้น้ำในทะเลทรายอย่างละเอียด เยี่ยอี้ซินไม่ล้างของตามใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว และยิ่งไม่ยอมสิ้นเปลืองน้ำเพียงเพราะมีทรายติดอยู่นิดหน่อย เรื่องที่เธอช่วยฉินอวี่เก็บเสื้อผ้า คนในคณะเห็นกันหมด แต่ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ

เมื่อเดินมาถึงโค้งแม่น้ำแห่งหนึ่ง อูฐตัวหน้าก็หยุดกะทันหัน

ถุงน้ำที่อยู่บนหลังมันหลุดจากที่ผูก กลิ้งตกลงไปในน้ำตื้น เยี่ยอี้ซินตกใจ กำลังจะลงไปเก็บ ฉินอวี่ก็พลิกตัวลงจากหลังอูฐไปก่อนแล้ว

“อย่าเหยียบก้นแม่น้ำ”

เขาใช้ไม้ยาวเขี่ยถุงน้ำกลับเข้าฝั่ง แล้วให้หวังข่ายเสวียนจับอูฐไว้ หูปาอีย้ายหีบหลายใบออกไป ตรวจดูว่าเชือกที่ผูกไว้หลวมเพราะโดนน้ำหรือไม่

อันลี่หม่านร้อนใจจนตบต้นขาตัวเอง

“โอ๊ย ถุงน้ำตกลงไปแล้ว อีกหลายวันข้างหน้าจะทำยังไงล่ะ!”

“ไม่รั่ว” ฉินอวี่เปิดถุงหนังตรวจดู “แค่ข้างนอกเปียกเท่านั้น”

หวังข่ายเสวียนถอนหายใจโล่งอก

“ตาแก่ อย่าเพิ่งโวยวาย ถ้ารั่วจริงค่อยร้องไห้ก็ยังไม่สาย”

“แกจะไปรู้อะไร! น้ำก็คือชีวิตนะ!”

ทั้งคู่เกือบจะทะเลาะกันอีกครั้ง ฉินอวี่ส่งถุงน้ำให้หูปาอี แล้วยกมือชี้ไปยังโค้งแม่น้ำเบื้องหน้า

“พ้นตรงนี้ไปก็ถือว่าออกจากเขตลำน้ำแล้ว แม่น้ำข่งเชวี่ยจะเลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ หลัวหลาน หลัวปู้พัว และตานหย่าอยู่ทางนั้น พวกเราไม่ใช้เส้นทางนั้น แต่จะมุ่งตะวันตกเฉียงใต้ เข้าทะเลทรายดำ”

เขาให้ทุกคนหยุดพักก่อน หยิบกระติกน้ำของตัวเองออกมาเติมให้เต็มตรงนั้น

“ดื่มรอบนี้แล้ว อีกหลายวันจะไม่มีที่เติมน้ำ จุดต่อไปที่หาน้ำได้คือแม่น้ำใต้ดินจื่อตู๋ อย่าใช้ราวกับน้ำเป็นของธรรมดา”

อันลี่หม่านพยักหน้ารัว ๆ

“คุณฉินพูดถูกแล้ว ที่แบบนี้แม้แต่น้ำเพิ่มอีกอึกเดียวก็ห้ามดื่มสุ่มสี่สุ่มห้า ทุกคนเชื่อฟัง ค่อย ๆ ดื่มนะ!”

ศาสตราจารย์เฉินประคองกระติกน้ำ จิบไปสองสามคำ เฮ่าอ้ายกั๋วมองเหล่านักศึกษา คอยเตือนทีละคนว่าอย่าดื่มรวดเดียวมากเกินไป ส่วนหวังข่ายเสวียนกลับเงยหน้าดื่มจนหมด แล้วเช็ดปาก

“ฉันบอกแล้วไง ตามคุณฉินไป รับรองว่าไม่อดไม่หิวน้ำแน่”

ฉินอวี่ไม่ได้ตอบรับคำพูดนั้น

เขาคลี่แผนที่ออก นิ้วหยุดอยู่บนเครื่องหมายช่วงหนึ่งครู่หนึ่ง

ระบบให้คำใบ้แก่เขาแล้ว สิ่งที่กลืนกินได้ในระยะแรกคือมดทหารทะเลทราย หากต้องการหาสิ่งนั้น ก็ต้องไปให้ถึงวังเครื่องหอมที่มีรูปสลักหินดวงตายักษ์ตั้งอยู่

สถานที่นั้นอยู่นอกเส้นทางปลอดภัย

หากเดินตามเส้นทางเดิม พวกเขาอาจไม่เจอพายุทรายดำ ฉินอวี่รู้ดีว่า มีเพียงพาคณะเข้าไปในเขตอันตรายนั้นเท่านั้น จึงจะมีโอกาสเข้าใกล้วังเครื่องหอม

เขาพับแผนที่เก็บ

จะช่วยให้คนอื่นสมหวัง หรือช่วยให้ตัวเองสมหวัง เขาไม่ได้คิดจะลังเลนานนัก

“คืนนี้เราไม่ตั้งค่ายใหญ่” ฉินอวี่กล่าว “พอพระอาทิตย์ตกแล้วค่อยเดินทางต่อ ความร้อนตอนกลางวันจะทำให้ทั้งคนทั้งอูฐหมดแรง เดินตอนกลางคืนปลอดภัยกว่า”

เฮ่าอ้ายกั๋วขมวดคิ้ว

“เดินทางทั้งคืน ร่างกายศาสตราจารย์เฉินจะไหวเหรอ?”

“เดินไปพักไป” ฉินอวี่หันไปมองศาสตราจารย์เฉิน “อย่าฝืน ถ้ามีปัญหาให้บอกทันที”

ศาสตราจารย์เฉินโบกมือ

“ผมยังเดินไหว อย่าให้ผมทำคนอื่นเสียเวลาเลย”

“ไม่ได้ทำให้เสียเวลา” ฉินอวี่ตอบ “แค่จัดสรรกำลังให้เหมาะสม”

กลางคืน ขบวนไม่ได้ก่อไฟ แสงจันทร์ส่องลงบนริมลำน้ำ ทรายใต้เท้าบางช่วงแข็ง บางช่วงร่วน เยี่ยอี้ซินขี่อูฐอยู่ตรงกลาง สมุดวาดภาพในมือถูกลมพัดจนพลิกดังพรึ่บพรั่บ เธอเพิ่งยัดสมุดไว้ในสาบเสื้อ อูฐตัวหนึ่งก็เบนออกด้านข้างกะทันหัน หีบไม้บนหลังชนจนสายรัดขาด

“หีบ!” เฮ่าอ้ายกั๋วตะโกน

หวังข่ายเสวียนกระโดดลงไปกดฝาหีบไว้ ส่วนหูปาอีคว้าบังเหียน ฉินอวี่อ้อมไปข้างตัวอูฐ ไม่นานก็พบจุดที่เชือกเสียดสีจนขาด

“อย่าดึง ทำให้อูฐสงบก่อน”

“ฉันกำลังทำอยู่!” หวังข่ายเสวียนกัดฟัน “เจ้าตัวนี้ถอยหลังไม่หยุดเลย!”

“เอาของทางซ้ายลงมา”

“ถอดแล้วค่อยยกขึ้นใหม่ เสียเวลาตั้งครึ่งค่อนวัน”

“งั้นอยากให้หีบตกลงไปในร่องทรายหรือไง?”

หวังข่ายเสวียนเหลือบมองร่องมืดข้าง ๆ แล้วหุบปากทันที เขากับหูปาอีช่วยกันยกหีบลงมา ฉินอวี่เปลี่ยนวิธีผูกใหม่ อันลี่หม่านนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ลูบขาอูฐไปพลาง บ่นพึมพำไม่หยุด

“ช้า ๆ หน่อย อย่ารีบร้อน เดินทางกลางคืน สัตว์ก็รู้จักกลัวเหมือนกันนะ”

การหยุดชะงักครั้งนี้ทำให้ศาสตราจารย์เฉินนั่งหอบอยู่บนพื้นทรายแล้ว เฮ่าอ้ายกั๋วรีบส่งน้ำให้ ฉินอวี่สั่งให้ทุกคนพักตรงนั้นสิบนาที

หวังข่ายเสวียนเช็ดเหงื่อ แล้วถามหูปาอีเสียงเบา

“คุณฉินรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเส้นทางนี้เดินยาก?”

“ถ้าไม่รู้ เขาจะพาพวกเราเดินทางนี้เหรอ?” หูปาอีมองฉินอวี่ “ไม่ต้องถาม เดินตามให้ติดก็พอ”

ถึงวันที่ห้า ขบวนเดินทางในทะเลทรายดำมาได้สามวันแล้ว กำแพงปรักหักพังของนครโบราณซีเย่ปรากฏขึ้นแต่ไกล เบื้องหลังเนินทรายมีอาคารดินอัดโผล่มาให้เห็นเพียงไม่กี่ช่วง

เดิมทีทุกคนคิดจะหยุดจัดสัมภาระ แต่ทิศตะวันออกกลับสว่างขึ้นก่อน

แสงนั้นสาดลงบนต้นหยางแห้งตายกับผืนทราย สีของมันค่อย ๆ เข้มขึ้น เสวี่ยหลีหยางหยิบกล้องออกมา เพิ่งกดชัตเตอร์ไปสองครั้ง ฝาปิดเลนส์ก็ถูกลมพัดปลิว

เธอก้มลงไปเก็บ ฉินอวี่พลันตะโกนขึ้น

“อย่าขยับ!”

เสวี่ยหลีหยางหยุดนิ่ง

ฉินอวี่มองเส้นขอบฟ้าไกลออกไป ตรงนั้นไม่มีเมฆ แต่ผืนทรายกำลังมืดลงทีละชั้น มือของอันลี่หม่านเริ่มสั่นจนจับเชือกจูงอูฐแทบไม่อยู่

“คุณฉิน...” เขาพูดเสียงเบา “พายุทรายดำกำลังจะมาแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่กำลังจะมา” ฉินอวี่กล่าว “มันมาแล้ว”

สีหน้าอันลี่หม่านเปลี่ยนไปทันที

“งั้นยังไม่รีบหนีอีกเหรอ!”

“เอาผ้าห่มออกมาก่อน แล้วสวดมนต์” ฉินอวี่ปิดฝาหีบหลายใบ “ฉันจะรัดสัมภาระให้แน่น”

“สวดมนต์แล้วกันพายุทรายได้เหรอ?” หวังข่ายเสวียนหลุดปากถาม

อันลี่หม่านถลึงตาใส่เขา

“แกจะไปรู้อะไร! ฉันไม่สวดมนต์แล้วจะไปฟังแกหรือไง!”

เขาปูผ้าห่มลงบนพื้นทราย คุกเข่าลงแล้วสวดอยู่สองสามประโยค หวังข่ายเสวียนกำลังจะพูดอีก หูปาอีก็คว้าตัวเขาไว้ทันที

“อย่าเถียงกัน รีบกดเชือกให้แน่นก่อน”

ฉินอวี่โยนแว่นกันลมให้เยี่ยอี้ซิน

“สวมไว้ เอาผ้าคลุมหัวปิดจมูกกับปาก อย่าให้โผล่ออกมา”

“แล้วคนอื่นล่ะ?” เยี่ยอี้ซินถาม

“ไปเตือนศาสตราจารย์เฉินกับเฮ่าอ้ายกั๋ว”

เธอรีบวิ่งไปทันที เสวี่ยหลีหยางเก็บกล้อง แล้วช่วยกดหีบยาไว้ใต้เบาะอูฐ เฮ่าอ้ายกั๋วไม่คุ้นกับวิธีผูกเชือก ปลายนิ้วถูกเชือกเสียดสีจนแดง แต่ก็ยังกัดฟันผูกปมสุดท้ายให้แน่น

อันลี่หม่านสวดเสร็จก็ลุกขึ้นทันที

เขาม้วนผ้าห่ม เกลือกตัวขึ้นขี่อูฐ แล้วสะบัดบังเหียนอย่างแรง

“วิ่งเร็ว! ช้าแล้วจะถูกฝังใต้ทรายดำแน่!”

“ตาแก่นี่คิดหนีไปก่อนอีกแล้ว!” หวังข่ายเสวียนสบถ “ตามไป!”

อูฐเริ่มแตกตื่น ฉินอวี่นำขบวนมุ่งไปทางตะวันตก หูปาอีตามอยู่ข้างเขา คอยนับจำนวนคนไม่หยุด

“เสวี่ยหลีหยาง เยี่ยอี้ซิน กับศาสตราจารย์เฉินอยู่ทางนี้” ฉินอวี่ทำสัญญาณมือ “เฮ่าอ้ายกั๋วกับคนอื่นฝากคุณดูแล”

หูปาอีเข้าใจทันที

“วางใจได้ ฉันดูเอง”

ลมพัดกระหน่ำเข้ามาอย่างรวดเร็ว เม็ดทรายกระทบแว่นกันลมดังถี่รัว ไม่มีใครกล้าอ้าปากพูด ผ้าคลุมหัวคลายเพียงนิดเดียว ทรายก็จะปลิวเข้าไป หวังข่ายเสวียนทำได้เพียงใช้มือส่งสัญญาณเร่งคนด้านหลัง เฮ่าอ้ายกั๋วก็ไม่มีเวลาตอบ

หลังวิ่งไปได้ช่วงหนึ่ง อูฐของเยี่ยอี้ซินก็ไถลออกด้านข้างกะทันหัน เธอยื่นมือคว้าอาน สมุดวาดภาพหล่นจากอก ถูกลมพัดหายไปในพริบตา

“อย่าเก็บ!” ฉินอวี่คว้าข้อมือเธอไว้ทันที

“แต่นั่นเป็นภาพที่ฉันวาดมาหลายวัน...”

“ชีวิตสำคัญกว่าสมุด!”

ฉินอวี่ดึงเธอไปอีกฝั่ง เท้าของเธอเซไปเล็กน้อย เขาผลักเธอเข้าไปอยู่ระหว่างอูฐสองตัว แล้วใช้ตัวเองบังพายุทรายที่พัดเข้าใส่

“ตามฉันมา อย่าออกจากขบวน”

เธอกัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า

ลมกระหน่ำอยู่อย่างนั้นจนถึงเที่ยงวัน ฝีเท้าอูฐช้าลงเรื่อย ๆ รูจมูกเต็มไปด้วยทราย ฉินอวี่หาที่ลาดทรายซึ่งบังลมได้ แล้วให้ทุกคนหยุดพัก

พอลงจากหลังอูฐ ทุกคนก็ทรุดนั่งลงบนพื้นทีละคน หวังข่ายเสวียนเลื่อนแว่นกันลมขึ้นไปบนหน้าผาก หอบจนพูดไม่เป็นประโยค ขาของศาสตราจารย์เฉินอ่อนแรง เฮ่าอ้ายกั๋วพยุงเขานั่งลง เยี่ยอี้ซินเพิ่งถอดผ้าคลุมหัว ก็โน้มตัวอาเจียนออกมาสองสามครั้ง

“ดื่มน้ำก่อน” ฉินอวี่ยื่นน้ำให้ “จิบทีละนิด อย่ารีบ”

เธอรับกระติกน้ำมา นิ้วยังสั่นเล็กน้อย

“ฉันกินอะไรไม่ลง”

“งั้นยังไม่ต้องกิน” ฉินอวี่แบ่งเสบียงแห้งให้คนอื่น “เอาหมั่นโถวกับเนื้อแห้งไปก่อน พอหายเหนื่อยแล้วค่อยเคี้ยว”

หวังข่ายเสวียนคว้าเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมา กัดติดกันหลายคำ

“ฉันยังกินไหว คุณฉิน น้ำพอจริงไหม?”

“พอ” ฉินอวี่ตอบ “ใต้ซากนครซีเย่มีสายธารน้ำใต้ดิน พอไปถึงก็เติมน้ำได้ ตอนนี้อย่าทำให้ตัวเองหมดแรง”

เสวี่ยหลีหยางพยุงเยี่ยอี้ซินไปนั่งหลังเนินทราย เยี่ยอี้ซินพักอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนฉินอวี่ช่วยบังลมให้เธอ หลังมือของเขาถูกทรายบาดจนเป็นแผล

“มือคุณบาดเจ็บแล้ว”

“เช็ดหน่อยก็พอ”

“ฉันช่วยพันแผลให้”

“ไม่ต้องลำบากหรอก” ฉินอวี่ส่งกระติกน้ำคืนให้เธอ “ค่อย ๆ ดื่ม เมื่อกี้อาเจียนหนัก อย่าดื่มรวดเดียวอีก”

เยี่ยอี้ซินพูดเสียงเบา “คุณเอาแต่บอกว่าไม่ต้องลำบาก”

“ฉันเป็นหัวหน้าคณะ ดูแลคุณก็เป็นเรื่องปกติ” ฉินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “อย่าคิดมากเพราะเรื่องเล็กน้อยเลย”

เธอเงยหน้ามองเขา ใบหน้ายังมีทรายติดอยู่

“ฉันไม่ได้คิดมาก”

ฉินอวี่ฟังไม่ชัด

“ว่าไงนะ?”

เยี่ยอี้ซินไม่ได้พูดซ้ำ เธอเพียงวางกระติกน้ำไว้ข้างตัว แล้วยื่นมือคว้าคอเสื้อเขา ก่อนจูบแก้มเขาเบา ๆ

ฉินอวี่ชะงักงัน

เธอรีบปล่อยมือ ใบหูแดงก่ำ

“นี่เป็นจูบแรกของฉัน”

เสียงลมดังเกินไป ฉินอวี่ได้ยินเพียงสองคำสุดท้าย

“คุณพูดว่าอะไรนะ?”

“ไม่มีอะไร!” เยี่ยอี้ซินหันหลังเดินหนี “กลับกันเถอะ ทุกคนยังรออยู่”

ตอนพวกเขากลับไปถึงขบวน ทุกคนกำลังพักอยู่ในจุดบังลม แต่อันลี่หม่านไม่ได้พัก เขากำลังใช้แส้ตีขาอูฐตัวหนึ่ง

“เกิดอะไรขึ้น?” เสวี่ยหลีหยางเดินเข้าไปถาม

อันลี่หม่านร้อนใจจนขอบตาแดง

“พวกมันไม่ยอมเดิน! ลมดำยังพัดมาไม่ถึง พวกมันก็คุกเข่ากันหมดแล้ว เอาหัวมุดทราย ไล่ยังไงก็ไม่ยอมลุก!”

หวังข่ายเสวียนเตะทรายเบา ๆ

“เมื่อกี้วิ่งเร็วกว่าคนอื่น ตอนนี้แกล้งตายแล้วเหรอ?”

“สัตว์ยังฉลาดกว่าแกอีก!” อันลี่หม่านหันไปด่า “รู้ว่าหนีไม่พ้น ก็ไม่เปลืองแรงเปล่า ๆ ไง!”

หวังข่ายเสวียนถกแขนเสื้อขึ้น

“พูดอีกทีสิ?”

หูปาอีจับไหล่เขาไว้

“อย่าลงมือ ดูอูฐก่อน”

อูฐหลายตัวนอนเรียงกัน ต่อให้อันลี่หม่านดึงอย่างไรก็ไม่ขยับ ศาสตราจารย์เฉินมองกำแพงทรายที่ใกล้เข้ามาทุกที น้ำเสียงตึงเครียด

“คุณฉิน ไม่มีวิธีอื่นจริง ๆ เหรอ?”

“มี” ฉินอวี่ตอบ

เขาเงยหน้ามองทิศทางลม แล้วก้มลงกะทิศทาง หวังข่ายเสวียนยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังกังวลแทนเขา

“อย่าฝืน ถ้าไม่มั่นใจก็บอกว่าไม่มั่นใจ”

ฉินอวี่ไม่ตอบ เขายกมือขึ้นแล้วท่องเคล็ดจำแนกทิศของสำนักเต๋า

“เจี่ยเอาตำแหน่งเจิ้น อี่ดูหลี ปิ่งกับซินอยู่คุน ติงมาจากเฉียน อู้ไปคั่น จี่อยู่ประตูซวิ่น เกิงหาแถวตุ้ย เหรินกับกุ่ยไปทางเกิน”

“เขากำลังหาอะไร?” หวังข่ายเสวียนถามเสียงเบา

หูปาอีจ้องฉินอวี่

“ใช้วันเดือนจำแนกทิศ”

“หาทิศแล้วช่วยอูฐได้เหรอ?”

“รอดูก่อน”

สิ้นเสียงนั้น ก็มีเสียงดังมาจากอีกด้านของเนินทราย

อันลี่หม่านหันขวับ

“อูฐขาว!”

ทุกคนหันไปมองทางนั้น

ท่ามกลางพายุทราย มีอูฐตัวหนึ่งเดินออกมา ขนทั้งตัวขาวโพลน มันมีโหนกเพียงโหนกเดียว ไม่มีอานและไม่มีใครจูง มันไม่หยุดพัก แต่หันตัวเดินตรงไปทางตะวันตก

อันลี่หม่านเบิกตาค้าง

“ผู้มีพระคุณ! อูฐขาวมาช่วยพวกเราแล้ว!”

อูฐที่คุกเข่าอยู่ได้ยินเสียงก็พากันเงยหน้า ตัวที่อยู่หน้าสุดลุกขึ้นก่อน จากนั้นตัวอื่น ๆ ก็ลุกตาม

“ขึ้นไป!” อันลี่หม่านตะโกน “ตามอูฐขาวไป!”

เขาพลิกตัวขึ้นอานเป็นคนแรก หวังข่ายเสวียนไม่มีเวลาบ่น รีบพาเยี่ยอี้ซินกับศาสตราจารย์เฉินขึ้นอูฐคนละตัว หูปาอีนับจำนวนคนครบแล้วจึงเร่งอูฐตามไป

อูฐขาวเดินไม่เร็ว แต่ไม่เคยปล่อยให้ขบวนตามไม่ทัน มันพาทุกคนอ้อมเนินทรายสูง พื้นดินค่อย ๆ สูงขึ้น ฉินอวี่หันกลับไปมอง ทรายดำบดบังเส้นทางที่ผ่านมาแล้ว

“อย่าหยุด”

อูฐขาวหายลับไปจากยอดเนินอย่างกะทันหัน

หวังข่ายเสวียนรีบดึงบังเหียน

“มันไปไหนแล้ว?”

อูฐตัวหน้าของขบวนยังไม่หยุด แต่หันไปทางอีกฝั่งของเนินทราย พวกเขาอ้อมตามไป แล้วกำแพงเมืองที่พังทลายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

นครโบราณซีเย่ถึงแล้ว

ป้อมดินอัดโผล่พ้นทรายขึ้นมาเกือบครึ่ง ส่วนบ้านเรือนอื่นเหลือเพียงกำแพงกับช่องประตู หลายแห่งถูกทรายฝังจนมิด หากยืนมองจากข้างนอกก็แทบดูไม่ออกว่าที่นี่เคยเป็นเมืองมาก่อน

อันลี่หม่านต้อนอูฐไปที่เชิงกำแพงก่อน ให้พวกมันหมอบลง ฉินอวี่พาหูปาอีกับหวังข่ายเสวียนย้ายสัมภาระเข้าไปในอาคารที่ยังค่อนข้างสมบูรณ์

เยี่ยอี้ซินเข้าไปก็พิงกำแพงนั่งลงทันที เฮ่าอ้ายกั๋วส่งน้ำให้ศาสตราจารย์เฉิน เขาดื่มไปสองสามอึก แต่ขายังคงสั่น

หวังข่ายเสวียนหาที่พิงเสา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด

“เที่ยวนี้เกือบไม่รอดจริง ๆ”

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณฉิน พวกเราคงตายกันหมดแล้ว”

“ตาแก่นั่นดีแต่หนีเร็วกว่าคนอื่น”

อันลี่หม่านเพิ่งเข้าประตูก็คุกเข่าลงสวดมนต์ พอได้ยินคำพูดนั้นก็หันกลับมาทันที

“ฉันหนีไปหาทางรอด! ถ้าไม่หนี จะรอให้ทรายห่มผ้าให้แกหรือไง!”

“พอเลย ทุกครั้งที่เจออันตรายก็คิดถึงแต่ตัวเองก่อน”

“แน่จริงคราวหน้าก็เดินไปเองสิ!”

ทั้งคู่เถียงกันไปมา จนคนในห้องฟังแล้วปวดหัว เสวี่ยหลีหยางกำลังจะห้าม แต่เห็นกำแพงทรายด้านนอกพัดเข้ามาถึงขอบเมืองแล้ว

ลมพัดกรูเข้ามาทางช่องประตูที่พัง ดินบนกำแพงร่วงเป็นเศษไม่หยุด แม้ทุกคนจะหลบอยู่ในอาคาร ก็ยังได้ยินเสียงลมกระแทกกำแพงเมือง

เยี่ยอี้ซินกอดกระติกน้ำไว้แน่น

“บ้านหลังนี้จะพังไหม?”

ฉินอวี่แกะเนื้อแห้งชิ้นหนึ่ง แล้วค่อย ๆ กัด

“ตอนนี้ยังไม่พัง”

“ตอนนี้?” หวังข่ายเสวียนเบิกตา

“ถ้ากลัวก็จัดคนสองคนผลัดกันเฝ้ากำแพง” ฉินอวี่จิบน้ำ “แต่ขอเตือนไว้ก่อน ลมข้างนอกแรงขนาดนี้ ออกไปก็ไม่มีประโยชน์ เปลี่ยนที่ก็ถูกทรายฝังเหมือนกัน”

หวังข่ายเสวียนฟังแล้วหยิบเสบียงแห้งยัดเข้าปาก

“คุณฉินพูดถูก กลัวไปก็ไม่มีประโยชน์ กินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

หูปาอีวางเป้ลงข้างตัว

“งั้นฉันเล่าเรื่องสมัยเป็นทหารให้ฟัง เรื่องข้างนอกจะดังแค่ไหน คนในบ้านก็ห้ามแตกตื่นก่อน”

“เรื่องที่คุณเล่ายาวไหม?” หวังข่ายเสวียนถาม

“ต้องดูว่าพวกคุณฟังจบหรือเปล่า”

หลายคนล้อมวงกัน เสวี่ยหลีหยางมองฉินอวี่ หูปาอี และหวังข่ายเสวียน ใจของเธอค่อย ๆ สงบลง ผู้ชายหลายคนในคณะนี้มีที่มาต่างกัน นิสัยก็ไม่เหมือนกัน แต่เมื่อถึงคราวคับขัน ไม่มีใครคิดถึงแต่ตัวเอง เธอจึงมั่นใจในเส้นทางข้างหน้ามากขึ้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป