สุสานโบราณ: จอมโจรเซียนหกคลังบุกนครจิงเจวี๋ย

ตอนที่ 2 ค่าตอบแทนแห่งสันหลังมังกรดำ

11 นาที· 2.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เมื่อไหร่กัน?!”

เสวี่ยหลีหยางชิงถามขึ้นก่อนทุกคน

ฉินอวี่ยังไม่ตอบทันที เขาหยิบรูปถ่ายเก่าบนโต๊ะมาวางทับแผนที่ จากนั้นหาก้อนหินเล็ก ๆ มาหลายก้อน แล้วจัดเรียงตามแนวภูเขาบนแผนที่

“อย่าเพิ่งรีบถามว่าผมเคยไปหรือเปล่า”

หวังข่ายเสวียนชะโงกหน้ามอง “นี่กำลังจัดหมากรุกหรือจัดสุสานกันแน่?”

“ถ้าดูออกก็คงไม่ถามแบบนี้หรอก” ฉินอวี่เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง

หวังข่ายเสวียนหุบปากทันที ก่อนหันไปยิ้มแหย ๆ ให้หูปาอี “หมอนี่พูดจาไม่เบาเลยนะ”

หูปาอีไม่ได้ตอบ เขาจ้องก้อนหินใต้มือฉินอวี่ สีหน้าจริงจังกว่าเมื่อครู่ไม่น้อย

ฉินอวี่หยิบเข็มทิศบนโต๊ะมาวางข้างรูปถ่าย เข็มหมุนสองรอบ ก่อนจะหยุดแล้วเบนไปเล็กน้อย

“ฤดูพายุ” เขาพูด

เสวี่ยหลีหยางขยับเข้ามาครึ่งก้าว “คุณเจอที่นั่นในฤดูพายุหรือ?”

“ไม่ใช่ครั้งเดียว” ฉินอวี่เก็บเข็มทิศกลับ “ผมเจออยู่หลายครั้งในฤดูพายุ สนามแม่เหล็กของที่นั่นผิดปกติ ผมแค่สำรวจจากบริเวณรอบนอก ยังไม่ได้เข้าไปตรวจสอบ”

ศาสตราจารย์เฉินรีบจับขอบโต๊ะ “พ่อหนุ่ม ที่ที่คุณพูดถึงคือสันหลังมังกรดำจริง ๆ หรือ?”

“แนวสันเขาในรูปของพวกคุณ ตรงกับช่วงที่ผมเคยเห็น”

“ดีแล้ว ดีจริง ๆ!” ศาสตราจารย์เฉินพูดซ้ำสองครั้ง น้ำเสียงสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เยี่ยอี้ซิน ฉู่เจี้ยน และซ่าตี้เผิงพากันเข้ามาดูแผนที่ ทั้งสามเบียดกันจนเกือบชนกระป๋องชาบนโต๊ะล้ม

แต่เฮ่าอ้ายกั๋วไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้

“แค่ของพวกนี้พิสูจน์ไม่ได้ว่าคุณเคยเห็นสันหลังมังกรดำ” เขาดันแว่น “งานโบราณคดีไม่ใช่เอาก้อนหินมาวางสองสามก้อนเพื่อขู่คน”

ฉินอวี่มองเขา “งั้นคุณลองดู”

เฮ่าอ้ายกั๋วชะงักไป

ฉินอวี่เลื่อนแผนที่ไปตรงหน้าเขา “ชี้ทางเข้าหุบเขามา”

“คือว่า...”

“ถ้าชี้ไม่ได้ก็อย่ามาสอนผมทำงาน”

สีหน้าเฮ่าอ้ายกั๋วเปลี่ยนไป เขาหยิบดินสอขึ้นมาขีดลงบนแผนที่

ฉินอวี่ยื่นมือไปกดปลายดินสอไว้ “ผิดแล้ว ตรงนั้นเป็นช่องลม ถ้าเข้าไปก็จะถูกทรายปิดทาง”

“คุณเอาอะไรมาพูดแบบนั้น?”

“ผมเคยยืนดูอยู่ตรงนั้น”

ภายในลานเงียบกริบลงทันที

ฉินอวี่เก็บแผนที่ น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “ผมพาพวกคุณไปหาที่นั่นได้ แต่ถ้าในทีมมีคนไม่เชื่อผม พอเข้าไปในทะเลทรายก็อย่าฝากชีวิตไว้กับผม โดยเฉพาะเขา”

นิ้วของเขาชี้ไปยังเฮ่าอ้ายกั๋ว

เสวี่ยหลีหยางมองเฮ่าอ้ายกั๋วแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาฉินอวี่ “ถ้าเขาพูดให้ชัดเจน คุณก็ยอมพาทีมไปใช่ไหม?”

“ต้องดูก่อนว่าเขาจริงใจหรือเปล่า”

ใบหน้าเฮ่าอ้ายกั๋วแดงสลับซีด เขาทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของศาสตราจารย์เฉิน ทั้งยังพานักศึกษามาด้วยหลายคน ปกติแทบไม่มีใครทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ แต่เรื่องที่เขาขีดลงไปเมื่อครู่นั้น เขาโต้แย้งไม่ได้จริง ๆ

ศาสตราจารย์เฉินหน้าขรึม “อ้ายกั๋ว ขอโทษคุณฉินเสีย”

“อาจารย์ ผมแค่ตั้งข้อสงสัยครับ”

“ตั้งข้อสงสัยได้ แต่พูดส่งเดชไม่ได้ คุณยังดูเส้นทางไม่เข้าใจด้วยซ้ำ ก็รีบปฏิเสธเขาแล้วหรือ?”

เฮ่าอ้ายกั๋วเม้มปาก ไม่ขยับอยู่นาน

ฉินอวี่นั่งกลับลงบนเก้าอี้ “ไม่ขอโทษก็ได้ พวกคุณเปลี่ยนคนนำทาง ผมไม่ยุ่ง”

เสวี่ยหลีหยางรีบพูดแทรก “เฮ่าอ้ายกั๋ว”

เฮ่าอ้ายกั๋วเงยหน้ามองเธอ

“ถ้าคุณฉินเกิดเรื่องขึ้น ทุกคนต้องรับผิดชอบร่วมกัน ในเมื่อคุณไม่เชื่อเขา ก็อย่าให้เขาเสี่ยงแทนพวกคุณ แต่ถ้ายังต้องการให้เขาช่วย ก็แสดงท่าทีให้ถูกต้อง”

เมื่อถูกหลายคนจ้อง เฮ่าอ้ายกั๋วจำต้องถอดแว่นออก กำไว้ในมือ

“คุณฉินอวี่ ก่อนหน้านี้ผมประเมินคุณต่ำไป ขอโทษครับ”

“เสียงเบาไป”

เฮ่าอ้ายกั๋วกัดฟัน “ผมบอกว่าขอโทษครับ! เป็นผมที่ตาถั่ว อย่าถือสาผมเลยครับ”

ฉินอวี่จึงเบือนหน้าหนี “แล้วชาล่ะ?”

เฮ่าอ้ายกั๋วชะงัก “อะไรนะ?”

“ขอโทษแต่ไม่มีชา ดูไม่จริงใจ”

หวังข่ายเสวียนหัวเราะออกมาทันที หูปาอีก็หันหน้าหนี ไหล่กระตุกเล็กน้อย

ศาสตราจารย์เฉินถลึงตาใส่เฮ่าอ้ายกั๋ว “ไปชงมา!”

เฮ่าอ้ายกั๋วจำใจยกกาน้ำชา สีหน้าไม่เต็มใจของเขาทำให้เยี่ยอี้ซินรีบก้มหน้า เพื่อไม่ให้หัวเราะออกมาชัดเกินไป

เรื่องนี้ไม่ได้บานปลายไปกว่านี้ แต่ระหว่างฉินอวี่กับเฮ่าอ้ายกั๋วก็เกิดช่องว่างขึ้นแล้ว ส่วนศาสตราจารย์เฉินกลับโล่งใจ อย่างน้อยฉินอวี่ก็ไม่ได้สะบัดมือเดินหนีไปเดี๋ยวนั้น

ยามเย็น เสวี่ยหลีหยางพบฉินอวี่ในห้อง

เธอไม่ได้ยัดเงินให้เขาตรง ๆ แต่เอากระดาษที่เขียนเตรียมไว้แผ่นหนึ่งวางลงบนโต๊ะก่อน

“นี่คือค่าจ้างคนนำทางที่พวกเราเสนอให้ จ่ายล่วงหน้า 20,000 ดอลลาร์ ถ้าคุณพาพวกเราไปถึงสันหลังมังกรดำได้ เรื่องที่เหลือค่อยว่ากัน”

ฉินอวี่เหลือบมองกระดาษ “สองหมื่น?”

“นี่ก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยแล้ว”

“สำหรับคนนำทางทั่วไปถือว่าเยอะ แต่สำหรับผมยังไม่พอ” ฉินอวี่เอนหลังพิงเก้าอี้

เสวี่ยหลีหยางหรี่ตา “คุณต้องการเท่าไหร่?”

จู่ ๆ ฉินอวี่ก็พูดเป็นภาษาอังกฤษว่า “No, Miss Yang. You have the wrong number.”

เขาพูดคล่องมาก สำเนียงก็ไม่เหมือนเพิ่งท่องจำมา เสวี่ยหลีหยางชะงักไปชัดเจนหลังได้ยิน

“คุณพูดภาษาอังกฤษได้ด้วยหรือ?”

“ได้นิดหน่อย” ฉินอวี่ยื่นมือเคาะโต๊ะ “ผมเคยเห็นสันหลังมังกรดำ และรู้ว่ามันอยู่ทางไหน คนอื่นพาพวกคุณเข้าไปในทะเลทรายได้แค่เสี่ยงดวง แต่ผมไม่ได้เสี่ยงดวง”

“แล้วคุณคิดค่าจ้างเท่าไหร่?”

“200,000 ดอลลาร์”

เสวี่ยหลีหยางจ้องเขา “รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไร?”

“รู้”

“ถ้าหาไม่เจอล่ะ?”

“ก่อนหมดฤดูพายุ ผมจะพาพวกคุณไปถึงที่นั่น ส่วนสันหลังมังกรดำจะใช่เป้าหมายที่คุณตามหาจริง ๆ หรือเปล่า ผมรับประกันไม่ได้”

เสวี่ยหลีหยางไม่ได้ตอบตกลงทันที เธอหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านอีกรอบ ก่อนพับแล้ววางไว้ข้าง ๆ

เธอเป็นผู้บริหารบริษัทน้ำมันรายใหญ่อันดับสิบของอเมริกา เงินจำนวนนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ สิ่งที่ทำให้ลังเลจริง ๆ คือท่าทีไม่ยอมถอยของฉินอวี่เวลาพูด

เสียงหวังข่ายเสวียนดังมาจากนอกประตู “สองแสนเชียวหรือ? คุณหยางคิดให้ดีนะครับ ที่นี่แม้แต่ค่าเช่าอูฐยังไม่แพงขนาดนี้เลย!”

หูปาอีลดเสียงลง “พูดน้อย ๆ หน่อย”

“ผมแค่เสียดายเงินแทนคนอื่น”

เสวี่ยหลีหยางลุกขึ้น “คุณฉิน รอสักครู่”

หลังเธอออกไป ไม่นานก็มีคนลากหีบสัมภาระเข้ามา เมื่อเปิดฝาออก ข้างในเต็มไปด้วยธนบัตรดอลลาร์เป็นปึก ๆ

เธอเลื่อนเงินไปตรงหน้าฉินอวี่

“สองแสน ตอนนี้คุยกันได้หรือยัง?”

ฉินอวี่ยังไม่แตะเงินทันที เขามองประตู ก่อนมองหน้าต่าง

เสวี่ยหลีหยางพูดว่า “วางใจเถอะ ไม่มีใครเล่นตุกติก”

“ผมไม่ได้ระแวงคุณ” ฉินอวี่รวบเงินเข้าหากัน “ผมระแวงพวกเขา”

คนด้านนอกเงียบกริบลงทันที หวังข่ายเสวียนพึมพำเสียงเบา “พูดซะเหมือนพวกเราเป็นโจรเลย”

“ปกตินายก็ไม่ค่อยเหมือนคนดีอยู่แล้ว” หูปาอีกล่าว

ฉินอวี่ได้ยิน แต่ไม่สนใจพวกเขา

เขาหยิบกระดาษออกมาเขียนรายการของหลายอย่าง เสวี่ยหลีหยางรับไป เพิ่งอ่านบรรทัดแรก คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน

“เครื่องพ่นไฟ ไนโตรเจนเหลว...คุณจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร?”

“เข้าทะเลทราย”

“การสำรวจทั่วไปไม่ต้องใช้ของพวกนี้”

“นี่ไม่ใช่การสำรวจทั่วไป” ฉินอวี่ปิดฝาปากกา “เตรียมของให้พร้อมมากเท่าไหร่ เวลาเจอปัญหาก็ยิ่งมีทางรับมือ ถ้าคุณหาซื้อได้ ก็เตรียมตามรายการ”

เสวี่ยหลีหยางกวาดตาอ่านต่อ “ยังมีอีกตั้งเยอะ?”

“ขาดไปอย่างเดียว ผมก็ไม่ออกเดินทาง”

เธออ่านรายการจนจบโดยไม่เถียงต่อ แค่พับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ

เฮ่าอ้ายกั๋วยืนอยู่ตรงประตู ได้ยินถึงตรงนี้ก็อดถามไม่ได้ “คุณฉิน คุณรู้หรือเปล่าว่าข้างในมีอะไร?”

“ผมรู้แค่ว่ามันอันตราย”

“แล้วทำไมยังจะไป?”

ฉินอวี่มองเขา “ถ้าไม่อยากไป ก็ถอนตัวตอนนี้ได้”

เฮ่าอ้ายกั๋วถูกย้อนจนพูดไม่ออก

เสวี่ยหลีหยางหันกลับไปพูดว่า “อ้ายกั๋ว รินชาให้คุณฉิน”

ใบหน้าเฮ่าอ้ายกั๋วแข็งค้างอีกครั้ง

ศาสตราจารย์เฉินกระแอมจากด้านนอก “ไป!”

เขาจำต้องถือชาเข้ามา ก้มตัววางถ้วยไว้ข้างมือฉินอวี่

“คุณฉิน เชิญดื่มชาครับ”

ฉินอวี่จิบไปคำหนึ่ง “พอแล้ว ออกไป”

เฮ่าอ้ายกั๋วรีบพยักหน้า “ครับ ครับ คุณพักผ่อนเถอะ”

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว ฉินอวี่ลงกลอนประตู ก่อนตรวจดูทั้งในและนอกห้อง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ เขาจึงเก็บเงิน 200,000 ดอลลาร์เข้าไปในมิติระบบ

มิติระบบมีพื้นที่เพียงหนึ่งลูกบาศก์เมตร ฉินอวี่บังเอิญเปิดใช้งานมันได้ตอนปล้นสุสานครั้งก่อน แม้พื้นที่จะไม่กว้าง แต่เก็บเงินพวกนี้ได้สบาย

เมื่อฟ้ามืดสนิท ฉินอวี่นั่งอยู่ริมเตียงแล้วพูดเสียงต่ำ “ระบบ รับภารกิจ”

【“ติ๊ง ระบบรับทราบ กำลังมอบสายเลือดเทาเที่ย ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่รับภารกิจสำเร็จ รางวัลคือเลือดเทาเที่ยหนึ่งหยด!”】

【“สายเลือดเทาเที่ยทำให้โฮสต์เป็นอมตะต่อพิษ ขับไล่มารร้าย และคงรูปลักษณ์ไว้ได้ตลอดกาล!”】

【ยิ่งระดับสายเลือดของโฮสต์สูงขึ้น ก็ยิ่งต้านทานพิษได้หลายชนิด และสยบมารร้ายได้มากขึ้น! เมื่อถึงระดับหนึ่ง โฮสต์ยังสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ตามใจ!】

【โฮสต์สามารถเพิ่มระดับได้ด้วยการกลืนกินวิญญาณของสัตว์ประหลาดอย่างต่อเนื่อง!】

【ในนครโบราณจิงเจวี๋ย มีวิญญาณสัตว์ประหลาดที่กลืนกินได้ ได้แก่ มดทหารทะเลทราย จิ้งเจี้ยนอาฮาน และบัวบกศพหอม...】

【กลืนกินวิญญาณมดทหารทะเลทราย แต่ละตัวเพิ่มอายุขัย 1 วัน!】

【กลืนกินวิญญาณงูประหลาดขนดำจิ้งเจี้ยนอาฮาน แต่ละตัวเพิ่มอายุขัย 100 วัน!】

【กลืนกินบัวบกศพหอม เพิ่มอายุขัย 1,000 ปี!】

ทันทีที่ข้อความแจ้งเตือนจบลง ร่างของฉินอวี่ก็เริ่มร้อนผ่าว ความร้อนแผ่จากอกไปยังแขนขา เส้นลมปราณใต้ผิวหนังถูกขยายออกทีละจุด แม้แต่เซลล์ก็เปลี่ยนแปลงไป

เขากัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงออกมา

จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงคำรามดุร้ายราวกับสัตว์ร้ายดังขึ้น เสียงทะลุผ่านความมืดของราตรี แผ่ไปทั่วบริเวณทะเลทรายใหญ่จากลาหม่า

สัตว์ปีกดุร้ายและสัตว์ร้ายในทะเลทรายต่างหมอบราบ ตัวสั่นไม่หยุด ท้องฟ้ามืดมิดยังมีแสงสว่างวาบขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

แสงสีแดงรวมตัวอยู่รอบร่างฉินอวี่ ผ่านไปนานมาก แสงนั้นจึงค่อย ๆ จางหาย

เขาลืมตาขึ้น ก้มมองฝ่ามือตัวเอง

สายเลือดเทาเที่ยเข้าสู่ร่างกายแล้ว

สิ่งที่เขาใส่ใจที่สุดไม่ใช่แค่การเป็นอมตะต่อพิษหรือการขับไล่มารร้าย ระบบยังมอบวิธีกลืนกินวิญญาณให้เขาด้วย

มดทหารทะเลทรายปรากฏตัวได้ครั้งละเป็นแสน ๆ ตัว กลืนกินหนึ่งตัวก็มีชีวิตเพิ่มอีกหนึ่งวัน ต่อให้ไม่มีสายเลือดนี้ เขาก็จัดการกินวันละ 10,000 ตัวได้ไม่ยาก เท่ากับอายุขัยเพิ่ม 10,000 วัน หรือเกือบสามปี

ตอนนี้สายเลือดตื่นขึ้นแล้ว จำนวนที่เขากลืนกินได้ยิ่งต้องเพิ่มขึ้นแน่

จิ้งเจี้ยนอาฮานก็ไม่เหมือนกัน งูประหลาดขนดำชนิดนั้นมีวิญญาณที่แลกเป็นอายุขัยได้ตัวละ 100 วัน มากกว่ามดทหารทะเลทราย 100 เท่า ถ้าเจอสักแปดร้อยหรือพันตัว อายุขัยก็จะเพิ่มขึ้นอีกมาก

ส่วนบัวบกศพหอมนั้นตรงไปตรงมายิ่งกว่า หนึ่งต้นแลกได้ถึง 1,000 ปี

ฉินอวี่นั่งอยู่บนเตียง นิ้วเคาะเข่าเบา ๆ

เมื่อมีอายุขัยยาวนานขนาดนั้น เขาก็แลกวิชาฮวงจุ้ยดาวสวรรค์ได้ ทั้งยังแลกวิชาสำนักชิวฟา สำนักปานซาน สำนักเซี่ยหลิ่ง และสำนักโม่จินได้ด้วย ยิ่งมีวิธีเข้าบุกรุกสุสานโบราณมากเท่าไหร่ ของที่ได้มาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เส้นทางนี้คุ้มค่าที่จะเดินต่อ

ในช่วงหลายวันที่เสวี่ยหลีหยางยุ่งกับการจัดซื้อเสบียง เยี่ยอี้ซินมักแวะมาที่ห้องของฉินอวี่

ทุกครั้งเธอจะถือสมุดบันทึกมาด้วย บอกว่าจะเรียนรู้วิธีดูทิศทางในทะเลทราย แต่พอฉินอวี่สอนไปได้ครึ่งทาง เธอก็วางสมุดไว้ข้าง ๆ แล้ววิ่งไปดูหม้อข้าว

ครั้งหนึ่งเธอใส่เกลือมากเกินไป พอชิมเองคำหนึ่งก็ขมวดหน้าทันที

ฉินอวี่ถาม “แบบนี้เรียกว่าเรียนรู้หรือ?”

“ฉันกำลังเรียนรู้วิธีดูแลเพื่อนร่วมทางต่างหาก” เยี่ยอี้ซินถือชามพูด “คุณอยู่คนเดียว ในห้องก็ไม่มีใครช่วยเก็บกวาด ถ้าเข้าทะเลทรายไปแล้วยังใส่เสื้อผ้าสกปรกจะทำยังไง?”

พูดจบเธอก็หอบเสื้อผ้าที่ฉินอวี่เปลี่ยนแล้วออกไป เธอค่อย ๆ รับหน้าที่ซักผ้า ผัดกับข้าว ทำอาหารไปจนหมด แม้แต่กางเกงในของฉินอวี่ก็ซักให้ด้วย

ฉู่เจี้ยนเห็นเข้าจากหน้าประตู ก็หันหลังเดินหนีทันที

ซ่าตี้เผิงลดเสียงถาม “เธอมาหาความรู้จริง ๆ เหรอ?”

เยี่ยอี้ซินตะโกนลอดประตูออกมา “พวกนายสองคนก็อย่ามัวว่าง ยกหีบออกไปด้วย!”

ทั้งคู่หุบปากทันที

ฉินอวี่ดูออกดี ปากเธอพูดเหมือนจริงจัง แต่ในใจไม่ได้คิดแค่เรื่องเรียนรู้ เขาเพียงไม่เปิดโปง ปล่อยให้เธอวุ่นวายอยู่ในห้องไปตามสบาย

หลายวันต่อมา เสวี่ยหลีหยางก็เตรียมของทุกอย่างในรายการครบ เครื่องพ่นไฟ ไนโตรเจนเหลว และเสบียงอื่น ๆ ถูกบรรทุกจนเต็มรถหลายคัน ศาสตราจารย์เฉินพานักศึกษาตรวจนับสองรอบ ส่วนเฮ่าอ้ายกั๋วก็ไม่คัดค้านอีก

ฉินอวี่ม้วนแผนที่เก็บ แล้วตรวจหีบใบสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย

หูปาอีตบประตูรถ “ครบหมดแล้วหรือ?”

“ครบแล้ว” เสวี่ยหลีหยางตอบ

ฉินอวี่เดินไปด้านหน้าขบวน เงยหน้ามองผืนทรายที่อยู่ไกลออกไป

ไม่มีใครถามเรื่องค่าจ้างอีก และไม่มีใครตั้งข้อสงสัยในความสามารถของเขาต่อหน้าอีก

ทุกคนเตรียมอุปกรณ์ครบถ้วน แล้วมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของทะเลทราย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป