สุสานโบราณ: จอมโจรเซียนหกคลังบุกนครจิงเจวี๋ย

ตอนที่ 4 รูปสลักดวงตายักษ์ใต้ผืนทรายดำ

18 นาที· 4.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หูปาอีเคยผ่านสมรภูมิแนวหน้า ต่อมายังเคยเป็นผู้บังคับกองร้อยด้วย

คนแบบนี้พอเอ่ยปากขึ้นมา ในห้องก็แทบไม่มีใครกล้าส่งเสียงวุ่นวายอีก

เขาไม่ได้รีบเล่าเรื่อง แต่เรียกทุกคนไปที่ผนังก่อน ให้หวังข่ายเสวียนตรวจรอยร้าว แล้วให้ซ่าตี้เผิงเอาแผ่นไม้ที่กระจัดกระจายมาหนุนตรงประตู ทรายบนหลังคาร่วงลงมาเป็นชั้น ๆ ไม่มีใครรู้ว่ากระท่อมผุพังหลังนี้จะทนอยู่ได้นานแค่ไหน

“อย่าเบียดกันอยู่ที่เดียว” หูปาอีตบมือ “ถ้ามีตรงไหนถล่มขึ้นมาจริง ๆ เบียดกันเป็นกองก็โดนฝังรวดเดียวหมด”

หวังข่ายเสวียนกอดอก

“เหลาหู คำปลุกใจก่อนออกรบของนายฟังแล้วไม่ค่อยเป็นมงคลเลยนะ”

“งั้นฉันเปลี่ยนคำพูดก็ได้” หูปาอีถลึงตาใส่เขา “ทุกคนต้องมีชีวิตรอด เข้าใจไหม?”

“แบบนี้ค่อยฟังเข้าหูหน่อย”

เสียงหัวเราะแห้ง ๆ ดังขึ้นสองสามครั้งในห้อง แม้จะไม่ดังนัก แต่ก็ช่วยให้คนที่กำลังเกร็งผ่อนคลายลงได้บ้าง

ลมข้างนอกยังไม่หยุด

เม็ดทรายเหลืองซัดกระแทกผนังดังเปรี๊ยะ ๆ ทรายเม็ดเล็ก ๆ ลอดเข้ามาตามช่องประตูเป็นระยะ ร่วงลงข้างกองไฟ กวาดสะอาดไปได้ไม่นาน พริบตาเดียวก็มีทรายปกคลุมอีกชั้น

ฉินอวี่นั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกระติกน้ำเดินไปยังมุมผนังด้านเหนือ เขาแนบหูกับผนังฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้มือลูบตรงโคนผนัง

“ตรงนี้ยังไหว”

“จะไหวไปได้อีกนานแค่ไหน?” เยี่ยอี้ซินถามทันที

“ไหวจนกว่าลมจะเบาลง ไม่มีปัญหา”

หวังข่ายเสวียนแทรกขึ้นจากข้าง ๆ “เขาบอกว่าไม่มีปัญหา ก็แปลว่าไม่มีปัญหาจริง ๆ ถ้าเขาบอกว่ามีปัญหา พวกเราคงต้องหาหีบศพกันแล้ว”

“ไอ้อ้วน เลิกพูดเป็นลางร้ายได้แล้ว” เฮ่าอ้ายกั๋วดันแว่นขึ้น

เสวี่ยหลีหยางถือผ้าขนหนูเดินมาหยุดข้างฉินอวี่

“คุณฉิน มุมผนังตรงนี้ฉันเฝ้าเอง คุณไปนั่งพักข้างกองไฟสักหน่อยเถอะ อีกสองชั่วโมงฉันจะปลุก”

ฉินอวี่หันกลับไปมองเธอ

“คุณก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“ฉันนอนไม่หลับ” เสวี่ยหลีหยางเหลือบมองคานบ้านที่สั่นไหว “หาอะไรทำยังดีกว่า”

“งั้นก็มาดูด้วยกัน” ฉินอวี่วางก้อนหินในมือลงกับพื้น “ถ้ามีอะไรขยับ ฉันจะเรียกคุณก่อน”

เสวี่ยหลีหยางไม่เถียงต่อ เธอย่อตัวลงข้างฉินอวี่ แล้ววางเชือกเส้นเล็กไว้ตรงโคนผนัง ปลายข้างหนึ่งผูกกับกระป๋องเปล่า ถ้าผนังขยับ กระป๋องก็จะส่งเสียง

“วิธีนี้ไม่เลวเลย” ฉินอวี่เอ่ย

“เป็นวิธีที่สืบทอดมาจากสายปานซาน ไม่ใช่ความสามารถอะไรหรอก”

“วิธีที่ใช้ประโยชน์ได้ ก็นับเป็นความสามารถแล้ว”

เสวี่ยหลีหยางเงยหน้ามองเขา แววตาเจือรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

หวังข่ายเสวียนที่อยู่ข้างกองไฟได้ยินเข้า ก็ร้องขึ้นมาทันที “พวกคุณสองคนพูดให้ดังหน่อยได้ไหม? ฉันฟังไม่ชัด จะบ้าตายอยู่แล้ว!”

“ไอ้อ้วน ดูแลปากตัวเองให้ดีเถอะ” หูปาอีพูด

“ฉันกำลังห่วงใยเรื่องแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในทีมต่างหาก”

“ที่นายห่วงคือจะมีใครเล่าเรื่องให้นายฟังหรือเปล่ามากกว่า”

หูปาอียัดเสบียงแห้งชิ้นหนึ่งใส่มือหวังข่ายเสวียน

“กินไป”

หวังข่ายเสวียนกัดไปคำหนึ่ง แล้วพูดอู้อี้ว่า “แบบนี้สิถึงจะถูก มีของอยู่ในปาก คำพูดก็จะน้อยลง”

ฉินอวี่ลดเสียงลงเล็กน้อย

“คุณหยาง ที่คุณมานครโบราณจิงเจวี๋ยก็เพื่อมาตามหาพ่อจริง ๆ เหรอ?”

มือของเสวี่ยหลีหยางชะงักอยู่ตรงปมเชือก

เสียงลมกลบเสียงจอแจในห้อง เธอมองเชือกเส้นเล็กอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณดูออกแล้วเหรอ?”

“แค่เดา”

“เดาได้แม่นขนาดนั้นเลย?”

“ตอนคุณพูดถึงนครโบราณจิงเจวี๋ย แววตาคุณไม่เหมือนเดิม”

เสวี่ยหลีหยางไม่ได้ยิ้ม เธอพับผ้าขนหนูให้เรียบร้อยแล้ววางไว้บนตัก

ฉินอวี่ถามต่อ “คุณฝันเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ใช่ไหม?”

เสวี่ยหลีหยางหันขวับมามองเขา

เธอไม่เคยเล่าความลับนี้ให้ใครในทีมโบราณคดีฟัง แม้แต่ศาสตราจารย์เฉินก็รู้เพียงว่าเธอรีบร้อนตามหาพ่อ แต่ไม่รู้เลยว่าเธอจะสะดุ้งตื่นจากความฝันเดิมทุกคืน

“คุณฉิน ยังดูความฝันเป็นด้วยเหรอ?”

“ผมดูความฝันไม่เป็น แค่รู้สึกว่าคุณไม่ได้มาตามหาคนอย่างเดียว”

“งั้นลองบอกมาสิว่าฉันฝันเห็นอะไร?”

ฉินอวี่ไม่ได้ตอบทันที เขามองผืนทรายดำที่ม้วนตัวอยู่นอกผนัง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “หลุมดำลึกมากแห่งหนึ่ง ปากหลุมมีโลงศพแขวนอยู่ บนโลงสลักอักษรถ้ำผี ด้านนอกยังพันด้วยโซ่เหล็ก มีสิ่งมีชีวิตตัวใหญ่ตัวหนึ่งเกาะอยู่บนโลง คุณอยากมองให้ชัด แต่ทุกครั้งจะตื่นขึ้นมาก่อนที่จะเห็นมัน”

สีหน้าของเสวี่ยหลีหยางเปลี่ยนไป

ฉินอวี่พูดถูกทุกคำ

“แล้วมีอะไรอีกไหม?” ฉินอวี่ถาม

เสียงของเธอเบาลง “ฉันฝันแบบนี้มาครึ่งปีได้แล้ว แทบจะฝันทุกวัน โลงใบนั้น…ฉันคิดว่าเป็นของราชินีจิงเจวี๋ย”

“เพราะอย่างนั้นคุณถึงต้องไปให้ได้”

“ฉันต้องไป”

“ความฝันอาจไม่ใช่คำชี้นำ แต่อาจเป็นคำเตือนก็ได้”

“ฉันรู้” เสวี่ยหลีหยางมองเขา “แต่ฉันหยุดอยู่ตรงนี้เพราะกลัวไม่ได้”

ฉินอวี่พยักหน้า

“ถ้าคุณตารู้ เขาก็คงให้คุณไปเหมือนกัน”

เมื่อเอ่ยถึงจู๋เกอลิ่ว สีหน้าของเสวี่ยหลีหยางก็อ่อนลงเล็กน้อย

“เขาเคยสอนฉันว่า สายปานซานเกี่ยวข้องกับลัทธิเต๋าอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าคุณจะรู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ”

“อาจารย์เคยถ่ายทอดบางอย่างให้ผม” ฉินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ถึงผมจะไม่เคยพบเขาก็ตาม”

“ไม่เคยเจอกัน แต่ถ่ายทอดวิชาให้ได้ด้วยเหรอ?”

“บางวาสนาไม่จำเป็นต้องพบหน้ากัน”

ฉินอวี่พูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา แต่เสวี่ยหลีหยางกลับตั้งใจฟังมาก หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เปลี่ยนหัวข้อจากนครโบราณจิงเจวี๋ยไปพูดถึงอักษรถ้ำผี แล้วต่อด้วยแหล่งน้ำและทิศทางลมในทะเลทราย ฉินอวี่เอ่ยถึงมุมมองบางอย่างที่คนเพิ่งจะให้ความสำคัญในภายหลังเป็นครั้งคราว ส่วนเสวี่ยหลีหยางก็ถามต่อเมื่อมีเรื่องไม่เข้าใจ พอเข้าใจแล้วก็เสนอความเห็นของตัวเองกลับไป

ทั้งสองคุยกันได้ถูกคอขึ้นเรื่อย ๆ

คนที่อยู่ข้างกองไฟก็ได้ยินมาบ้าง

ศาสตราจารย์เฉินตั้งใจฟังอยู่หลายครั้ง ทำท่าจะร่วมวง แต่สุดท้ายก็อดใจไว้ หวังข่ายเสวียนฟังอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าทั้งคู่พูดเรื่องลึกซึ้งเกินไป จึงลากหูปาอีไปถามเรื่องในกองทัพต่อ

เดิมทีเยี่ยอี้ซินกำลังจัดกระเป๋ายา

เธอหยิบยาแก้ปวดเม็ดหนึ่งขึ้นมา แล้วลุกเดินไปหาฉินอวี่

“คุณฉิน ไหล่ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า? ยานี่ใช้กับอาการฟกช้ำได้”

ฉินอวี่รับยาไว้

“ขอบคุณ”

“น้ำอยู่นี่” เยี่ยอี้ซินส่งกระติกน้ำให้ “อย่าเอาแต่คุยจนลืมดื่มน้ำล่ะ”

“ได้”

ฉินอวี่กำลังจะเปิดฝา เสวี่ยหลีหยางก็ยื่นแก้วของตัวเองมาให้ก่อนแล้ว

“แก้วนี้ยังอุ่นอยู่ ดื่มอันนี้ก่อนเถอะ”

มือของเยี่ยอี้ซินชะงักค้างกลางอากาศ

เธอก้มมองกระติกน้ำเก่าของตัวเอง แล้วมองแก้วสะอาดในมือเสวี่ยหลีหยาง ฉินอวี่รับแก้วไปพร้อมเอ่ยขอบคุณ จากนั้นเสวี่ยหลีหยางก็กลับไปนั่งข้างเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เยี่ยอี้ซินไม่ได้พูดอะไร

เธอมัดกระเป๋ายาให้แน่นอีกครั้ง พันปลายเชือกสามรอบแล้วก็ยังรู้สึกว่าไม่แน่นพอ จึงแก้ออกแล้วผูกใหม่

หวังข่ายเสวียนเห็นเหตุการณ์นี้จากข้างกองไฟ อ้าปากจะพูด หูปาอีกดไหล่เขาไว้ทันที

“พูดให้น้อยหน่อย”

“ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะ”

“หน้าของนายพูดไปหมดแล้ว”

เยี่ยอี้ซินได้ยินเข้า ใบหูก็ร้อนผ่าว เธอลุกขึ้นไปเติมฟืนทันที เธอไม่อยากยอมรับ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ เสวี่ยหลีหยางมีเงิน มีความรู้ และมีความคิดเป็นของตัวเอง เวลาฉินอวี่คุยกับเธอ ทั้งคู่มีเรื่องให้พูดไม่รู้จบ

แล้วตัวเธอล่ะ?

นอกจากเดินตามทีมมา ก็ดูเหมือนจะช่วยอะไรไม่ได้เลย

เธอย่อตัวลงข้างกองไฟ ใช้ไม้เขี่ยขี้เถ้าเล็กน้อย

จู่ ๆ ก็มีของสีขาวชิ้นหนึ่งโผล่พ้นใต้ไม้

เยี่ยอี้ซินคิดว่าเป็นกิ่งไม้ที่ถูกไฟเผาจนแตก จึงดึงออกมาโดยไม่คิดอะไร ของสีขาวหมุนไปครึ่งรอบท่ามกลางแสงไฟ

สีหน้าของเฮ่าอ้ายกั๋วเปลี่ยนไป

“เสี่ยวเยี่ย อย่าขยับ!”

เยี่ยอี้ซินตกใจจนปล่อยมือ

ของชิ้นนั้นตกลงบนพื้นทราย ที่แท้เป็นซี่โครงมนุษย์

ทั้งห้องเงียบกริบ

“นี่เป็นกระดูกคนเหรอ?” ซ่าตี้เผิงขยับเข้ามาสองก้าว ก่อนหยุดยืน

เฮ่าอ้ายกั๋วย่อตัวลงตรวจดู

“ไม่ใช่กระดูกสัตว์ ดูความโค้งตรงนี้ แล้วก็รอยหักที่ปลายทั้งสองข้าง”

ฉู่เจี้ยนปิดสมุดในมือ

“ทำไมถึงมีกระดูกคนอยู่ในห้อง?”

เมื่อครู่หวังข่ายเสวียนยังเคี้ยวเสบียงแห้งอยู่ ตอนนี้กลับกินไม่ลงแล้ว เขากลืนของในปากลงไป จ้องกระดูกสีขาวข้างกองไฟ

“คงไม่ใช่คนในทีมที่เคยเข้ามาก่อนหรอกนะ…”

“อย่าคิดไปเอง” หูปาอีขัดขึ้น “เคลียร์พื้นที่รอบ ๆ ก่อน”

อันลี่หม่านถอยไปหนึ่งก้าว

“ที่นี่ไม่สะอาดแล้ว กระดูกยังมาอยู่ข้างกองไฟได้”

“มีคนเอามาฝังไว้ตรงนี้ แล้วทรายโดนลมพัดออกทีหลัง” เฮ่าอ้ายกั๋วพูด

“ยังไงก็ไม่เป็นมงคลอยู่ดี”

“อันลี่หม่าน พวกเรามาโบราณคดี ไม่ได้มางานแต่ง” หวังข่ายเสวียนพูดอย่างหงุดหงิด “เห็นกระดูกแล้วเดินต่อไม่ไหวเลยหรือไง?”

อันลี่หม่านถลึงตาใส่เขา

“ถ้าแน่จริงก็ไปจับดูสิ”

“จับก็จับ”

หวังข่ายเสวียนยื่นมือออกไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็ชะงักแล้วหันไปมองฉินอวี่

“คุณฉิน ให้คุณตัดสินใจดีไหม?”

สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องฉินอวี่

ฉินอวี่เดินเข้าไป แต่ไม่ได้แตะกระดูกทันที เขาใช้พลั่วค่อย ๆ แซะทรายบริเวณใกล้เคียงออกก่อน ภายในยังมีกระดูกแตกหักโผล่ขึ้นมาอีกหลายชิ้น ไม่มีเสื้อผ้า ไม่พบป้ายชื่อหรือสิ่งของอย่างอื่น

“พายุยังไม่หยุด ย้ายเขาออกไปข้างนอกไม่ได้” ฉินอวี่พูด “หาที่สะอาด ๆ ในห้อง แล้วเก็บกระดูกไว้ก่อน”

ศาสตราจารย์เฉินพยักหน้า

“ให้เขาได้พักผ่อนอย่างสงบ สมควรทำแบบนั้นจริง ๆ”

“แต่ที่นี่มีที่ว่างตรงไหนล่ะ?” เยี่ยอี้ซินถาม

ฉินอวี่เงยหน้ามองกลางห้อง

“เคลียร์ทรายตรงนั้นออก”

ทุกคนหยิบพลั่วขึ้นมา หวังข่ายเสวียนเริ่มลงมือก่อน หูปาอีตามไปช่วย อันลี่หม่านที่ไม่อยากเข้าใกล้ลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็หยิบกะละมังเหล็กมา ตักทรายออกไปทีละน้อย

พอทุกคนลงมือทำงาน ความหวาดกลัวก็เบาบางลง

เยี่ยอี้ซินรับหน้าที่เก็บกระดูกชิ้นเล็ก ๆ เธอทำอย่างเบามือ วางแต่ละชิ้นลงในถุงผ้า เฮ่าอ้ายกั๋วคอยเตือนอยู่ข้าง ๆ ไม่ให้เธอพลาดชิ้นไหน ส่วนหูปาอีให้ซ่าตี้เผิงย้ายกองไฟออกไป เพื่อไม่ให้ขี้เถ้าปลิวมาตกใส่กระดูก

“เขาตายอยู่ที่นี่ แต่ไม่เหลือแม้แต่ชื่อไว้เลย” เยี่ยอี้ซินพูดเบา ๆ

“เพราะอย่างนั้นยิ่งปล่อยให้เขาถูกทรายกลบไม่ได้นาน” ศาสตราจารย์เฉินตอบ

หวังข่ายเสวียนกำลังตักทรายอยู่ จู่ ๆ ก็สบถ “พลั่วกระแทกอะไรแข็ง ๆ เข้าแล้ว”

ทุกคนหยุดมือ

เขาลองขุดอีกสองครั้ง ปลายพลั่วส่งเสียงทึบ ๆ

“หินเหรอ?”

“อย่าเพิ่งออกแรง” เฮ่าอ้ายกั๋วย่อตัวลง ใช้มือปัดทรายชั้นบนออก

ผิวหินสีดำเผยออกมา

หวังข่ายเสวียนใช้ฝาขวดน้ำเคาะดู เสียงทึบ ไม่เหมือนหินธรรมดา นักศึกษาหลายคนรีบเข้ามาล้อม แม้แต่เยี่ยอี้ซินก็ลืมกระดูกในมือไปชั่วขณะ

“เคลียร์ด้านข้างต่อ” ศาสตราจารย์เฉินบอก

พวกเขาไม่ขุดลงไปอย่างรุนแรง แต่ค่อย ๆ แซะทรายออกไปตามแนวผิวหินทั้งสองข้าง ผ่านไปครึ่งเมตร ใบหน้าคนสีดำใบหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากทราย

ศีรษะของรูปสลักใหญ่จนน่าตกใจ แทบจะเท่ากับศีรษะคนทั่วไปสองคนรวมกัน ดวงตาทั้งสองเรียวยาว แต่กินพื้นที่บนใบหน้าไปมาก บนศีรษะไม่มีหมวก มีเพียงมวยผมแบน ๆ สีหน้าของรูปสลักสงบนิ่ง ไม่ได้ถลึงตาโกรธ และไม่ได้ยิ้ม

เยี่ยอี้ซินอดถอยหลังไม่ได้

“นี่เป็นรูปคนเหรอ?”

“ดูคล้ายรูปสลักหินที่ตั้งอยู่หน้าสุสานมากกว่า” เฮ่าอ้ายกั๋วสวมแว่นแล้วเดินวนดูรูปสลักอยู่หลายรอบ “แต่ดวงตาแบบนี้พิเศษเกินไป”

ศาสตราจารย์เฉินส่องไฟฉายไปที่รูปสลัก

“ผมจำได้ว่าเคยขุดพบสุสานโลงพันใบในซินเจียง ข้างในมีรูปสลักหินคล้าย ๆ แบบนี้”

“ใช่ครับ” เฮ่าอ้ายกั๋วรับคำทันที “แถบเทือกเขาเทียนซาน อัลไต ลุ่มแม่น้ำเหอเถียน รวมถึงทุ่งหญ้ามองโกเลียก็พบรูปสลักที่มีดวงตาโปนแบบนี้อยู่เหมือนกัน นักวิชาการเรียกกันทั่วไปว่ารูปสลักหินดวงตายักษ์ ยังไม่มีใครฟันธงได้ว่ามันหมายถึงอะไร บางคนคิดว่าเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าที่ชาวมองโกเลียนับถือ”

ซ่าตี้เผิงฟังไปพลางกางสมุดออก

“ผมจะวาดไว้”

ฉู่เจี้ยนย่อตัวลงอีกด้าน พยักหน้ารัว ๆ

“ต้องจดสัดส่วนให้ชัด แล้วก็ระบุตำแหน่งดวงตาไว้ด้วย”

อันลี่หม่านส่ายหน้าไม่หยุด

“ห้ามวาด ห้ามขุดด้วย!”

“พวกเราแค่ทำความสะอาด” ศาสตราจารย์เฉินพูด

“ทำความสะอาดก็ไม่ได้!” อันลี่หม่านขวางหน้ารูปสลัก “หูต้าวางมันไว้ตรงนี้ ก็เพื่อให้เฝ้าทะเลทราย พวกคุณไปแตะต้องเข้า พระเจ้าจะไม่พอใจ”

“คุณบอกว่าหูต้าเป็นคนวางไว้ มีหลักฐานไหม?” เฮ่าอ้ายกั๋วถาม

อันลี่หม่านร้อนใจจนตบต้นขา

“พวกเราเดินทางมาถึงที่นี่ได้ก็เพราะพระเจ้าทรงเมตตา อูฐขาวนำทางมา ไม่ใช่ว่าจะพาไปไหนก็ได้ พวกคุณนี่ทำไมต้องขุดทุกอย่างออกมาดูด้วย?”

“ถ้าอย่างนั้นตามที่คุณพูด เจอหินก้อนหนึ่งก็ต้องคุกเข่ากราบสามครั้งหรือไง?” หวังข่ายเสวียนหัวเราะเยาะ “ไม่กี่วันก่อนใครทิ้งพวกเราไว้หลังเนินทราย แล้วขี่อูฐหนีไปคนเดียว?”

อันลี่หม่านอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

“ตอนนั้นพายุแรงเกินไป ฉันออกไปหาทาง”

“หาทางสองครั้งเลยเหรอ? ครั้งไหนบ้างที่คุณฉินไม่เป็นคนช่วยทุกคนกลับมา?”

“ต่อไปไม่ทำแล้ว!” อันลี่หม่านตบอก “ถ้ามีอันตรายอีก ฉันจะรอให้ทุกคนไปด้วยกัน”

“พูดจริงนะ?”

“จริง! ใครไม่รักษาคำพูด ขอให้หูต้าทอดทิ้ง!”

หวังข่ายเสวียนแค่นเสียง

“จำคำพูดวันนี้ไว้ให้ดี”

ฉินอวี่ไม่ได้เข้าไปร่วมเถียง สายตาของเขาจับอยู่ที่โคนรูปสลัก ตรงนั้นมีทรายวงหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวช้า ๆ เม็ดทรายสองสามเม็ดข้าง ๆ ยุบลงไปอย่างกะทันหัน แล้วก็มีทรายใหม่กลบมิดอย่างรวดเร็ว

เสียงแจ้งเตือนกลไกดังขึ้นข้างหู

【ติ๊ง รายงานโฮสต์: ตรวจพบมดทหารทะเลทรายในระยะ 1 เมตร ต้องการกลืนกินวิญญาณของพวกมันหรือไม่?】

คิ้วของฉินอวี่ขยับเล็กน้อย

แค่ในระยะ 1 เมตรเหรอ? ไม่ต้องใช้มือสัมผัสก็กลืนกินได้ด้วย?

เขาถามในใจ “ระบบ ระยะทางยังขยายออกไปได้อีกไหม?”

【ติ๊ง เรียนโฮสต์ เมื่อสายเลือดเทาเที่ยของโฮสต์เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทักษะพลังขโมยของนักบุญ หรือก็คือหกคลังเซียนโจร จะสามารถใช้งานได้ในระยะที่ไกลขึ้น】

ฉินอวี่มองผืนทรายที่ดูไม่มีอะไรสะดุดตา แล้วเข้าใจความเชื่อมโยงขึ้นมา

หกคลังเซียนโจรไม่ได้เพิ่มอายุขัยด้วยการกินอย่างเดียว ตอนนี้สายเลือดเทาเที่ยพัฒนาขึ้น ขอบเขตของพลังขโมยของนักบุญก็เปลี่ยนแปลงตามไปด้วย ขอแค่เป้าหมายเข้ามาอยู่ในระยะ ไม่จำเป็นต้องจับด้วยมือ

“กลืนกิน”

เมื่อความคิดผุดขึ้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังต่อเนื่อง

【ติ๊ง ยินดีกับโฮสต์ กลืนกินมดทหารทะเลทราย อายุขัย +1 วัน!】

【ติ๊ง ยินดีกับโฮสต์ กลืนกินมดทหารทะเลทราย อายุขัย +1 วัน!】

【ติ๊ง ยินดีกับโฮสต์ กลืนกินมดทหารทะเลทราย…】

เสียงดังถี่จนแทบต่อเนื่องกันเป็นสาย

สีหน้าของฉินอวี่ไม่เปลี่ยน แต่จิตสำนึกกวาดผ่านข้อความแจ้งเตือนเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาที จำนวนก็เกิน 3,000 ตัวแล้ว

อายุขัย 10 ปี

ตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตในทะเลทราย เขาขุดสุสานมานับไม่ถ้วน ตามหาสมบัติล้ำค่ามากมาย แต่ก็สะสมอายุขัยได้เพียงร้อยกว่าปี คิดเฉลี่ยแล้วหนึ่งปีได้อายุขัย 10 ปี ก็นับว่าเป็นผลตอบแทนที่มหาศาลมากแล้ว

แต่ตอนนี้ แค่มีรูปสลักที่ฝังอยู่ใต้ทรายเพียงองค์เดียว เขาก็ได้อายุขัยเพิ่มมาถึง 10 ปีเต็ม ๆ

นิ้วของฉินอวี่เคาะเข่าเบา ๆ

ใต้รูปสลักมีมดซ่อนอยู่เท่าไรกันแน่?

ถ้าตรงนี้มีหลายพันตัว ใต้ชั้นทรายรอบรูปสลักก็คงมีมากกว่านั้น นิสัยของมดทหารทะเลทรายคือมักจะออกมาหากินเป็นฝูงใหญ่หลังพายุใกล้สงบ

ฉินอวี่เงยหน้ามองออกไปนอกบ้าน

“พรุ่งนี้ลมจะหยุด”

คำพูดนี้มาอย่างกะทันหัน ศาสตราจารย์เฉินกับเฮ่าอ้ายกั๋วหันกลับมาพร้อมกัน

“คุณรู้ได้ยังไง?” เฮ่าอ้ายกั๋วถาม

“รู้สึกได้”

“พายุทรายดำจะตัดสินจากความรู้สึกไม่ได้หรอก”

“งั้นรอถึงพรุ่งนี้ก็รู้” ฉินอวี่พูด “ไม่นานหรอก”

อันลี่หม่านส่ายหน้ารัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง

“ไม่มีใครรู้หรอกว่าลมจะหยุดเมื่อไร แม้แต่หูต้าก็ไม่บอกใครล่วงหน้า”

ฉินอวี่ไม่อธิบายต่อ

ท้ายที่สุดทุกคนไม่ได้ขุดรูปสลักต่อ ศาสตราจารย์เฉินกลัวโบราณสถานจะเสียหาย ส่วนอันลี่หม่านก็ขวางไว้แน่น ทั้งสองฝ่ายยืนกรานกันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายจึงทำได้แค่จดตำแหน่งไว้ก่อน เฮ่าอ้ายกั๋วใช้ถ่านวาดเครื่องหมายบนผนัง ส่วนนักศึกษาก็ร่างส่วนที่มองเห็นลงไป

ฉินอวี่หันไปจัดการกระดูกที่พบ

เขาขุดหลุมตื้น ๆ อีกฝั่งของห้อง แล้วนำกระดูกในถุงผ้าวางลงไปทีละชิ้น ไม่มีชื่อ ไม่มีสิ่งของสำหรับทำป้ายหลุมศพ แม้แต่จะระบุว่าผู้เคราะห์ร้ายคนนี้มาจากไหนก็ยังทำไม่ได้

หวังข่ายเสวียนช่วยประคองถุงผ้าไว้

“พี่ชาย พวกเราคงทำได้แค่จัดการให้คุณอยู่ตรงนี้ไปก่อน”

“ถ้าต่อไปสืบหาตัวตนได้ ค่อยทำป้ายให้ใหม่” เยี่ยอี้ซินพูด

ไม่มีใครรู้ว่าจะทำได้ตามที่พูดหรือไม่

ฉินอวี่กลบดินทรายลงบนกระดูกสีขาว ประสานมือไว้หน้าอก แล้วท่องคาถาส่งวิญญาณด้วยเสียงแผ่วเบา

“บัญชาแห่งไท่ซ่าง โปรดปลดปล่อยวิญญาณเดียวดายของเจ้า เหล่าภูตผีและวิญญาณทั้งหลาย ขอให้สรรพชีวิตทั้งสี่กำเนิดได้รับพระเมตตา…”

เสียงของเขาไม่ดังนัก

แสงไฟส่องบนใบหน้าของทุกคน ไม่มีใครพูดเล่นอีก แม้แต่อันลี่หม่านก็ยังก้มหน้าลง

ท่องจบแล้ว ฉินอวี่ตรวจเชือกตรงมุมผนังอีกครั้ง กระป๋องไม่ส่งเสียง และผนังก็ไม่ได้ทรุดลงไปอีก

“นอนเถอะ” เขาพูด “พรุ่งนี้พอลมหยุด ยังต้องเก็บกวาดห้องใหญ่หลังนี้อีก”

เฮ่าอ้ายกั๋วมองออกไปนอกห้อง

“คุณแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าพรุ่งนี้?”

“แน่ใจ”

คราวนี้ฉินอวี่ตอบอย่างตรงไปตรงมายิ่งกว่าเดิม

ทุกคนจำคำพูดนี้ไว้

เสวี่ยหลีหยางปูผ้าห่มของตัวเองไว้ข้างฉินอวี่ เยี่ยอี้ซินเห็นแล้วก็วางกระเป๋ายาลงหนุนหัวเงียบ ๆ ก่อนพลิกตัวหันหลังให้ เธอไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้มองคนทั้งสองอีก เพียงลืมตาอยู่อย่างนั้น จนความอ่อนล้ากลบความคิดในใจไป

ช่วงครึ่งหลังของคืนถึงเวรหูปาอีกับหวังข่ายเสวียนเฝ้ายาม

ตะเกียงแก๊สแขวนอยู่บนคาน ลมที่พัดผ่านรูโหว่ของผนังทำให้มันแกว่งไปมา แสงไฟส่องผนังบ้าง พื้นบ้าง รูปสลักหินดวงตายักษ์เผยให้เห็นเพียงศีรษะ ราวกับมีใครจับมันยัดลงไปในทราย

หวังข่ายเสวียนนั่งอยู่ข้างประตู มือกำพลั่วทหารไว้แน่น

“เหลาหู”

“หือ?”

“คุณฉินบอกว่าพรุ่งนี้ลมจะหยุด มันจะหยุดจริง ๆ เหรอ?”

“เขาเคยพูดผิดเมื่อไร?”

“ก็จริง” หวังข่ายเสวียนพึมพำ “แค่มันพิสดารเกินไป รู้เยอะก็ว่าไปอย่าง แต่เดาทางลมได้ด้วย”

หูปาอีมองออกไปข้างนอก

“อย่ามองเขาเป็นเทพ คนอยู่ทะเลทรายนาน ๆ ก็พอมองอะไรออกบ้าง”

“คุณก็มองออกเหรอ?”

“ฉันมองออกว่านายจะหุบปากตอนไหน”

หวังข่ายเสวียนเบ้ปาก แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

ใกล้ฟ้าสาง เสียงลมก็เบาลงจริง ๆ

ตอนแรกเม็ดทรายบนผนังหยุดร่วง จากนั้นท้องฟ้าสีเทาขาวก็โผล่ให้เห็นผ่านรูโหว่บนหลังคาเล็กน้อย เปลวไฟในตะเกียงแก๊สนิ่งขึ้น ทรายดำที่พัดอยู่หน้าประตูก็เปลี่ยนจากพุ่งขวางเป็นสาย ๆ มาเป็นร่วงลงพื้น

หวังข่ายเสวียนเบิกตากว้าง รีบสะกิดหูปาอี

“ตื่นสิ เบาลงจริง ๆ ด้วย”

หูปาอีลุกขึ้นนั่ง พลางนวดขาที่ชาไปหมด

“ไปเรียกคนอื่น”

“อันลี่หม่านวิ่งไปแล้ว”

ทั้งสองเดินไปที่ประตู ก็เห็นอันลี่หม่านกำลังย่อตัวอยู่ข้างอูฐ เขาลูบจมูกอูฐก่อน แล้วตรวจเชือกที่รัดสัมภาระ พลางพึมพำไม่หยุด

หวังข่ายเสวียนหยิบเป้ของหูปาอีออกมาด้วย

“นายก็หัวไวเหมือนกันนี่”

“เรารอให้ลมหายสนิทแล้วค่อยเตรียมตัวไม่ได้หรอก ถ้ามันกลับมาอีกจะทำยังไง?”

“ในที่สุดก็ฉลาดขึ้นมาสักครั้ง”

“เลิกชมเถอะ ฉันจะเหลิง”

อันลี่หม่านเงยหน้ามองท้องฟ้า

“อีกครึ่งชั่วโมงฟ้าก็สว่างแล้ว รออีกอย่างมากครึ่งชั่วโมง ลมทรายก็จะผ่านไป”

“แน่ใจเหรอ?” หวังข่ายเสวียนถาม

“ฉันเดินทางในทะเลทรายมาทั้งชีวิต แน่นอนว่าต้องแน่ใจ” อันลี่หม่านตบอูฐ “ขอพระเจ้าคุ้มครอง กำแพงเมืองแทบจะถูกทรายกลบหมดแล้ว ถ้าพัดต่ออีกสองชั่วโมง พวกเราคงหาหลังคาบ้านไม่เจอด้วยซ้ำ”

หวังข่ายเสวียนรีบกลับเข้าไปเรียกคนอื่น

แต่อันลี่หม่านไม่ได้ตามเข้าไป เขายืนข้างอูฐ ลูบหนวดตัวเอง แล้วตะโกนไปทางกระท่อมผุพัง “ทุกคนเตรียมออกเดินทาง ลมพายุใกล้หยุดแล้ว!”

คนในห้องทยอยตื่น

เฮ่าอ้ายกั๋วเป็นคนแรกที่แหวกม่านประตูออกมา ตามด้วยศาสตราจารย์เฉิน เยี่ยอี้ซิน ซ่าตี้เผิง และฉู่เจี้ยน พวกเขายืนอยู่ตรงประตู มองทะเลทรายที่ค่อย ๆ ชัดขึ้น ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

หวังข่ายเสวียนชี้ไปที่ฉินอวี่

“เขาบอกว่าวันนี้จะหยุด ก็หยุดวันนี้จริง ๆ”

“ไม่ใช่แค่จริง” หูปาอีพูดเสียงต่ำ “แต่แม่นยำด้วย”

สายตาที่เขามองฉินอวี่เปลี่ยนไปแล้ว

หูปาอีไม่ได้ไม่รู้เรื่องตำราลับฮวงจุ้ยหยินหยางสิบหกอักษรที่ตกทอดมาจากตระกูลหู หากฝึกศาสตร์ฮวงจุ้ยได้ถึงขั้นสูง ก็สามารถคาดการณ์ความเปลี่ยนแปลงจากปรากฏการณ์บนฟ้าและภูมิประเทศได้จริง แต่ฉินอวี่บอกเวลาได้แม่นเกินไป แม่นจนทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดี

เสวี่ยหลีหยางก็มองฉินอวี่อยู่เช่นกัน

คำพูดเมื่อคืนผุดขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งความรู้ ประสบการณ์ การคาดเดาสภาพทะเลทราย และความเข้าใจเกี่ยวกับนครโบราณจิงเจวี๋ย ทุกครั้งที่เธอคิดว่ามองเห็นตัวตนของเขาชัดแล้ว เขาก็มักเผยด้านใหม่ออกมาเสมอ

ศาสตราจารย์เฉินอดถามไม่ได้ “พายุทรายดำจะหยุดวันนี้จริง ๆ เหรอ?”

“ตอนนี้มันไม่ได้หยุดแล้วเหรอครับ?” ฉินอวี่พูด

“แบบนี้ยังเรียกว่าหยุดไม่สนิท ลมยังพัดอยู่”

“รออีกครึ่งชั่วโมง”

เฮ่าอ้ายกั๋วกับศาสตราจารย์เฉินสบตากัน แล้วก็ไม่ถามต่อ เยี่ยอี้ซินมองฉินอวี่ ความรู้สึกด้อยค่าที่เพิ่งกดลงไปเมื่อครู่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีความชื่นชมที่อธิบายไม่ถูกเพิ่มเข้ามาด้วย

อันลี่หม่านปัดทรายออกจากหางตา แล้วลืมตาขึ้นได้ในที่สุด

วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปหมด

“พวกคุณไปแตะรูปสลักหรือ?”

เสียงของเขาแหลมสูงขึ้น

ทุกคนมองไปตามทิศทางที่เขาชี้

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ทรายรอบรูปสลักหินดวงตายักษ์ก็พังยุบลงไปเกือบหมด เมื่อคืนมีเพียงศีรษะโผล่ออกมา ตอนนี้แม้แต่ไหล่ หน้าอก และแขนหินใหญ่โตทั้งสองข้างก็ปรากฏให้เห็นแล้ว ใต้ฐานรูปสลักยังมีสิ่งสีดำจำนวนมหาศาลกำลังไต่คลาน

นั่นไม่ใช่ทราย

แต่เป็นมดตัวเล็กขนาดเท่านิ้วโป้งนับไม่ถ้วน

พวกมันเบียดเสียดกันอยู่ใต้เท้ารูปสลัก ไต่ขึ้นไปตามรอยแยกของหิน มดยังมีอีกมากกำลังมุดออกมาจากด้านล่าง เพิ่งกวาดบริเวณหนึ่งให้โล่ง เงาดำกลุ่มใหม่ก็ผุดขึ้นจากทรายอีก

เมื่ออันลี่หม่านเห็นมดที่ทะลักออกมาจากใต้รูปสลักไม่หยุด ร่างทั้งร่างของเขาก็สั่นเทา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป