“พวกคุณกำลังทำอะไรกันแน่! พี่หูไม่มีทางชอบให้พวกคุณทำแบบนี้หรอก!”
เสียงตะโกนของอันลี่หม่านทำให้ทุกคนในห้องหยุดมือ
แต่ยังไม่ทันมีใครตอบ ก็มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากใต้รูปสลักหิน ดินทรายก้อนหนึ่งนูนขึ้น ก่อนจะแยกออกเป็นรอยร้าวหลายเส้น มดสีดำไต่ทะลักออกมาตามรอยแยก แล้วไต่ขึ้นไปตามเท้าของรูปสลัก
“นี่มันอะไร?”
เยี่ยอี้ซินเพิ่งถอยไปได้ครึ่งก้าว เงาดำเป็นสายก็ไต่ผ่านขอบรองเท้าของเธอ เธอกรีดร้องพร้อมสะบัดเท้าไปสองครั้ง แต่มดกลับยิ่งทะลักออกมาจากมุมกำแพงมากขึ้น
บนเพดานก็มีเหมือนกัน
ตามคานและร่องอิฐเต็มไปด้วยมดทหารทะเลทรายตัวใหญ่เท่านิ้วโป้ง พวกมันรวมตัวกันหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เพียงพริบตาก็ปิดทางออกตรงประตูจนมิด
เสวี่ยหลีหยางคว้าเยี่ยอี้ซินไว้ แล้วชี้ไปยังผนังที่พังไปครึ่งหนึ่ง
“อย่าเบียดไปทางประตู! ปีนขึ้นหลังคา เร็วเข้า!”
เธอเคยผ่านสถานที่อันตรายมามาก และเป็นช่างภาพของนิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟิกของสหรัฐฯ พอเห็นฝูงมด น้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
“นี่คือมดทหารทะเลทราย! ถ้าถูกพวกมันรุม ต่อให้กระดูกก็ไม่เหลือ!”
เฮ่าอ้ายกั๋วพาศาสตราจารย์เฉินถอยหนี แต่เท้ากลับสะดุดก้อนอิฐ ศาสตราจารย์เฉินพยุงตัวกับกำแพง ทันทีที่ฝ่ามือแตะผนัง มดดำก็ไต่ทะลักออกมาจากร่องอิฐเป็นชั้น
“ไปไม่ไหวแล้ว ขาอ่อนหมดแล้ว!”
เยี่ยอี้ซินร้องไห้ด้วยความร้อนใจ
“งั้นก็ปีนสิ!” หวังข่ายเสวียนคว้าท่อนไม้หักขึ้นมา แล้วแหย่ไปทางหลังคา “อย่ายืนรอความตาย ใครอยู่เป็นคนสุดท้ายก็ได้เป็นอาหารมด!”
หูปาอีสังเกตเห็นรอยแยกเก่าตรงกลางหลังคาแล้ว เขาคว้าสายเป้าพันรอบเสาหินใกล้ ๆ ก่อนจะเหวี่ยงเชือกขึ้นไป
“ฉู่เจี้ยน แบกศาสตราจารย์เฉิน! เฮ่าอ้ายกั๋ว พยุงเยี่ยอี้ซิน! ซ่าตี้เผิง ชู่เจี้ยน ส่งสัมภาระขึ้นไป อย่าหอบของไร้ประโยชน์ไปด้วย!”
“คุณฉินล่ะ?” เยี่ยอี้ซินถาม
“เอาตัวรอดตรงหน้าก่อน!” หูปาอีตวาด “พาคนออกไปก่อน!”
หวังข่ายเสวียนยกผ้าสักหลาดขาด ๆ ขึ้นมาผืนหนึ่ง แล้วกดทับบริเวณที่ฝูงมดหนาแน่นที่สุด มดดำไต่ขึ้นบนผ้า ก่อนจะแผ่กระจายออกจากขอบทันที อาศัยช่องว่างเพียงชั่วครู่นั้น เขาพาดท่อนไม้หักไว้ระหว่างกำแพงสองด้าน
“เหลาหู เชือกแน่นไหม?”
“รับน้ำหนักคนได้ รีบขึ้นไป!”
ฉู่เจี้ยนแบกศาสตราจารย์เฉินเหยียบขึ้นบนท่อนไม้ ไม้ยุบลงทันที ฝูงมดไต่ขึ้นมาถึงรองเท้าบูตของเขาแล้ว เขากัดฟัน ยกเท้าเตะมดออกไปเป็นกลุ่ม ก่อนจะพาศาสตราจารย์เฉินไปถึงชายคาได้อย่างยากลำบาก
เฮ่าอ้ายกั๋วตามไปติด ๆ เยี่ยอี้ซินเพิ่งคว้าเชือกไว้ อันลี่หม่านก็เบียดผ่านเธอออกไป แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
หวังข่ายเสวียนโกรธจนแทบยกท่อนไม้ทิ้ง
“ไอ้แก่เอ๊ย! เมื่อวานยังพูดว่าพวกเราเป็นพี่น้องกันอยู่เลย วันนี้กลับวิ่งปรื๋อเชียวนะ!”
“จะด่าฉันทำไมล่ะ!” อันลี่หม่านไม่แม้แต่จะหันกลับมา “อูฐยังผูกอยู่ข้างกำแพง ถ้ามดกินหมดแล้วพวกเราจะขี่อะไรหนีล่ะ!”
พูดจบเขาก็วิ่งออกไปข้างนอกแล้ว
หวังข่ายเสวียนกำลังจะตามไป แต่หูปาอีคว้าไหล่เขาไว้ทันที
“อย่าตามไป พาคนออกไปก่อน!”
“งั้นฉันอยู่รั้งท้ายเอง!” หวังข่ายเสวียนกัดฟัน “นายพาพวกเขาไป อย่าปล่อยให้ไอ้แก่นั่นหนีไปพร้อมอูฐด้วย!”
พูดจบ เขาก็เหวี่ยงท่อนไม้ฟาดอิฐหินที่อยู่ใกล้ทางออกอย่างแรง กำแพงอิฐพังครืนลงมุมหนึ่ง ฝุ่นทรายที่ฟุ้งขึ้นมาทับฝูงมดไว้ส่วนหนึ่ง ทั้งยังเปิดทางแคบ ๆ ให้คนในห้อง
หวังข่ายเสวียนเหยียบเศษอิฐวิ่งไปเป็นคนสุดท้าย ก่อนจะเตะถุงหนังบรรจุน้ำออกไปนอกกำแพง
“ออกไปให้หมด! อย่าหันกลับมา!”
หูปาอีปีนลงจากชายคา แล้วหันไปรับเยี่ยอี้ซิน ฉู่เจี้ยนแบกศาสตราจารย์เฉินลงถึงพื้น ตอนนั้นมดสองสามตัวก็ไต่ขึ้นมาถึงปลายกางเกงแล้ว เฮ่าอ้ายกั๋วรีบปัดพวกมันออก ส่วนซ่าตี้เผิงกับชู่เจี้ยนช่วยกันลากคนที่เหลือไปไว้ข้าง ๆ
ลมข้างนอกเบาลงแล้ว
แต่ในนครโบราณกลับโกลาหลไปหมด
ละมั่งพุ่งชนกำแพงที่เหลืออยู่ อูฐป่าลากเชือกที่ขาดวิ่งเตลิด หมาป่าทะเลทราย หนูทะเลทราย และกิ้งก่าก็พากันออกมาจากที่ซ่อน ไม่มีตัวไหนไล่กัดกันอีก ขอเพียงชะลอฝีเท้าลง ฝูงมดก็จะเข้าประชิดทันที
ละมั่งตัวหนึ่งเพิ่งกระโดดข้ามก้อนหิน มดดำก็ไต่ขึ้นเต็มขาของมัน มันดิ้นอยู่บนพื้นสองสามครั้ง พอลุกขึ้นมาอีกที หนังเนื้อบนตัวก็แทบไม่เหลือแล้ว
ศาสตราจารย์เฉินหน้าซีดเผือด
“ในปากมดพวกนี้มีกรดมด พอมีจำนวนมาก ต่อให้เป็นสัตว์ร้ายก็ทนไม่ไหว” เสวี่ยหลีหยางพูดพลางหอบ “อย่าหยุด หาอูฐเร็ว!”
ไม่ไกลออกไป อันลี่หม่านกำลังใช้มีดตัดเชือกผูกอูฐ
ทันทีที่เขาปล่อยอูฐตัวแรก ฝูงมดก็ทะลักมาจากโคนกำแพง อันลี่หม่านตกใจจนถลาไปยังเชือกเส้นที่สอง นิ้วสั่นอยู่หลายครั้งกว่าจะตัดขาด
หูปาอียัดปืนไรเฟิลใส่อ้อมแขนหวังข่ายเสวียน
“ยิงขู่เขา อย่ายิงคน!”
หวังข่ายเสวียนยกปืนยิงลงข้างเท้าอันลี่หม่าน เสียงปืนดังสนั่น หมวกหนังของอันลี่หม่านหล่นกระเด็น เขาหดคอแล้วหันกลับมา
“พวกคุณยังไม่รีบมาอีกเหรอ? ให้ฉันรออยู่ได้!”
“ยังรู้จักรอพวกเราด้วยเหรอ?” หวังข่ายเสวียนวิ่งเข้าไปหา “ถ้าคราวหน้ายังวิ่งนำไปโดยไม่พูดไม่จา ฉันจะมัดนายไว้บนหลังอูฐเลย!”
อันลี่หม่านกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ
“ฉันไปแก้เชือกให้ไง! ถ้าไม่มีอูฐ พวกเราจะเดินออกจากทะเลทรายได้ยังไง! ฉันจะทิ้งพวกคุณไว้ได้ยังไงล่ะ!”
ฝูงมดไต่ข้ามกำแพงหินมาแล้ว
หูปาอีไม่ต่อปากต่อคำอีก เขาคว้าบังเหียนแล้วพาศาสตราจารย์เฉินไปอยู่ข้างอูฐของฉู่เจี้ยน ทุกคนพลิกตัวขึ้นหลังอูฐ ส่วนอันลี่หม่านก็เร่งฝูงอูฐอยู่ข้างหน้า
พวกเขาเพิ่งวิ่งพ้นนครโบราณ เสียงอิฐหินถล่มก็ดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปดู กำแพงเมืองและหลังคาที่พังทลายถูกสีดำปกคลุมทั่วแล้ว สัตว์ป่าหลายกลุ่มที่วิ่งช้าล้มอยู่บนทาง ไม่นานก็เหลือเพียงกระดูก
หวังข่ายเสวียนหันกลับไปมอง สีหน้าซีดไร้เลือด
“อย่ามองแล้ว เหลาหวัง!” หูปาอีตะโกน “ตามฝูงอูฐให้ทัน!”
หลังวิ่งออกมาได้หลายร้อยเมตร ขบวนก็เริ่มแยกไปคนละทาง อูฐของฉู่เจี้ยนวิ่งเร็วเกินไป ส่วนพวกเฮ่าอ้ายกั๋วถูกเนินทรายบังไว้ หากวิ่งต่อไปแบบนี้ ทุกคนคงกระจัดกระจายกันหมด
“หยุด!” หูปาอีกระตุกบังเหียนแรง ๆ “หยุดนับจำนวนคน!”
อูฐทยอยชะลอฝีเท้าลง
หวังข่ายเสวียนกระโดดลงจากหลังอูฐแล้วเดินไปหาอันลี่หม่านทันที ปืนไรเฟิลพาดอยู่ตรงอก
“พูดมาให้ชัด เมื่อกี้นายคิดจะหนีไปคนเดียวใช่ไหม?”
อันลี่หม่านมองปืน แล้วมองทุกคน ปากเบี้ยวด้วยความน้อยใจ
“ฉันไปช่วยอูฐต่างหาก ถ้าไม่มีอูฐ พวกคุณจะเดินออกจากทะเลทรายด้วยเท้าหรือไง?”
“พูดได้สวยหรูนี่” หวังข่ายเสวียนก้าวไปข้างหน้า “คราวหน้าถ้าทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลังอีก ก็ถามปืนกระบอกนี้ดูว่ามันยอมหรือเปล่า”
“พอได้แล้ว” หูปียื่นมือมาขวาง “เขาไปแก้เชือกจริง ๆ”
หวังข่ายเสวียนแค่นเสียง แต่ไม่ได้ลดปืนลง
หูปีหันไปหาอันลี่หม่าน น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย
“พวกเราเจออูฐขาว แล้วยังรอดจากฝูงมดมาได้ นี่เป็นการจัดเตรียมของพระผู้เป็นเจ้า พระองค์ให้พวกเราเดินทางไปด้วยกัน ไม่ได้ให้ขายเพื่อนกลางทาง”
อันลี่หม่านรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้น
“สรรเสริญอัลลอฮ์! พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระเจ้าแท้เพียงองค์เดียว! พวกเราเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกัน ไม่มีใครทำร้ายใครหรอก!”
“แบบนี้ค่อยยังชั่ว” หวังข่ายเสวียนเบนปากกระบอกปืนออก “จำคำพูดวันนี้ไว้ให้ดี”
ทุกคนเพิ่งได้พักหายใจ หูปาอีก็ตบมือเรียกความสนใจ
“ฟังให้ดี!”
ไม่มีใครพูดอีก
“วันนี้พวกเราผ่านอันตรายมาได้แล้ว แต่นครโบราณซีเย่อยู่ข้างหน้า ข้างในมีอะไร ไม่มีใครรู้ อย่าเพิ่งชะล่าใจเพียงเพราะเพิ่งหนีออกมาได้”
เขาพูดไม่เร็ว แต่น้ำเสียงกลับกลบเสียงกระดิ่งอูฐได้
“ตั้งสติให้ดี คนที่มาถึงที่นี่ได้ อย่ามาล้มตรงที่ถัดไป!”
หวังข่ายเสวียนกำลังจะพูดเสริม เยี่ยอี้ซินก็กระโดดลงจากข้างอูฐขึ้นมานับจำนวนคนอย่างลนลาน
ยิ่งนับ ใบหน้าของเธอก็ยิ่งซีด
“คุณฉินล่ะ?”
ไม่มีใครตอบ
“แล้วเสวี่ยหลีหยางล่ะ! เธอก็ไม่ได้ออกมาด้วย!”
อันลี่หม่านหันขวับ แล้วจับหมวกตัวเองก่อนเป็นอย่างแรก
“มดตามมาทันแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่” หูปาอีมองไปทางที่พวกเขาจากมา “พวกเขายังอยู่ในเมือง”
หวังข่ายเสวียนร้องขึ้นมาทันที
“เงินของสาวอเมริกันคนนั้นยังจ่ายไม่ครบเลย! ถ้าเธอหายไปแล้วฉันจะไปทวงกับใคร?”
หูปาอีถลึงตามองเขา
“อย่าคิดแต่เรื่องเงิน เธอก็เป็นคนเหมือนกัน”
“ฉันรู้ว่าเธอเป็นคน ฉันก็เป็นห่วงเธออยู่นี่ไง!” หวังข่ายเสวียนเถียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง “เงินก็ต้องเป็นห่วงเหมือนกันนั่นแหละ”
เยี่ยอี้ซินคว้าแขนหูปาอีด้วยความร้อนใจ
“กลับไปช่วยพวกเขาได้ไหม? คุณฉินต้องยังอยู่ข้างในแน่!”
ศาสตราจารย์เฉินพยักหน้า
“ต้องกลับไป เราจะทิ้งพวกเขาไว้ที่นั่นไม่ได้”
หูปาอีจับบังเหียนแน่นอีกครั้ง
“ฉันไปเอง”
“ไปคนเดียวไม่ได้!” หวังข่ายเสวียนพลิกตัวขึ้นหลังอูฐ “ซ่าตี้เผิง ชู่เจี้ยน พวกนายคุมอันลี่หม่านไว้ ถ้าไอ้แก่นี่คิดหนีก็มัดไว้ก่อน ฉันจะกลับไปกับเหลาหู”
“ฉันไม่หนีหรอก!” อันลี่หม่านรีบแก้ตัว
หวังข่ายเสวียนหันกลับไปด่า “นายอย่าหนีให้ได้ก็แล้วกัน!”
ทั้งสองบังคับอูฐหันกลับ แล้วมุ่งหน้าไปทางนครโบราณ
ส่วนในบ้านพัง ๆ หลังนั้น ฉินอวี่กับเสวี่ยหลีหยางยังไม่ได้ออกมา
ฝูงมดปิดทางออกทุกแห่งที่อยู่ต่ำ เสวี่ยหลีหยางยืนชิดกำแพงที่เหลืออยู่ มือยังกำกระเป๋ากล้องไว้แน่น เธอเห็นฉินอวี่ยกเครื่องพ่นไฟขึ้นกวาดมดดำที่พื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงคิดว่าเขากำลังปกป้องเธอ
“ฉินอวี่ ไม่ต้องห่วงฉันแล้ว!” เธอตะโกน “คุณออกไปก่อน!”
ฉินอวี่ไม่หันกลับมา
เขาไม่ใช่ว่าออกไปไม่ได้
มดทหารทะเลทรายพวกนี้จะถูกเขากลืนกินทันทีที่เข้าใกล้ในระยะหนึ่งเมตร วิญญาณทยอยเข้าสู่ร่างกาย ข้อความแจ้งเตือนในหัวก็เด้งขึ้นมาไม่ขาดสาย
【ติ๊ง ยินดีด้วยโฮสต์ กลืนกินมดทหารทะเลทราย อายุขัย +1 วัน!】
【ติ๊ง ยินดีด้วยโฮสต์ กลืนกินมดทหารทะเลทราย อายุขัย +1 วัน!】
【ติ๊ง ยินดีด้วยโฮสต์ กลืนกินมดทหารทะเลทราย อายุขัย +1 วัน!】
เพียงไม่กี่นาที เขากลืนกินมดไปแล้วหลายหมื่นตัว อายุขัยเพิ่มขึ้นหลายหมื่นวัน รวมแล้วเกินร้อยปี
ฉินอวี่เกือบหลุดหัวเราะออกมา
หลังปลุกพลังหกคลังเซียนโจรขึ้นมา เขาต้องตรากตรำเสี่ยงชีวิตอยู่สิบกว่าปีกว่าจะสะสมอายุขัยได้ร้อยกว่าปี ปกติแม้แต่เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ยังไม่กล้าใช้พลังอย่างฟุ่มเฟือย กลัวว่าถ้าใช้ไปแม้แต่นิดเดียวก็จะลดลง
แต่ตอนนี้กลับมีฝูงมดมาให้ถึงตรงหน้า
บนพื้นยังมีอย่างน้อยเป็นล้านตัว
คราวนี้ไม่ใช่ว่าฆ่าไม่หมด แต่ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะฆ่าหมดเลยต่างหาก
เครื่องพ่นไฟกลับทำให้เขาช้าลง มันพ่นไฟได้ไกลกว่าสิบเมตร เผามดได้สะดวกก็จริง แต่ถ้าฉินอวี่เข้าใกล้ในระยะหนึ่งเมตร ความเร็วในการกลืนกินจะยิ่งมากกว่า
เสวี่ยหลีหยางเห็นเขายังไม่ยอมไป ขอบตาก็แดงก่ำด้วยความร้อนใจ
“ได้ยินไหม? ฉันไม่ต้องให้คุณช่วย!”
“คุณออกไปก่อน” ในที่สุดฉินอวี่ก็พูด “อย่ายืนเกะกะอยู่ตรงนี้”
เสวี่ยหลีหยางชะงักงัน
ในความคิดของเธอ คำพูดนั้นหมายถึงฉินอวี่ไม่ยอมทิ้งเธอไว้ แต่กลัวว่าเธอจะอยู่ต่อแล้วตายไปด้วย
“ฉันไม่ไป!”
ฉินอวี่เหลือบมองเธอ แล้วขี้เกียจอธิบาย
เขาเงยหน้าสำรวจรอบ ๆ แล้วพบว่าข้างประตูยังมีบานประตูหนาหนักพิงอยู่ บานพับคลอนแล้ว พอดีจะใช้ปูเป็นทางได้
ฉินอวี่พุ่งเข้าไป เตะกลอนประตูจนหัก บานประตูฟาดลงกลางฝูงมด กดพวกมันจนเกิดพื้นที่ว่างเล็ก ๆ แต่พวกมดดำก็กรูกันเข้ามาจากสองข้างทันที พริบตาเดียวพื้นที่ว่างก็ถูกเติมเต็ม
“กระโดดขึ้นไป!” ฉินอวี่ตวาด
เสวี่ยหลีหยางเพิ่งเหยียบลงบนบานประตู บานประตูก็เริ่มเลื่อนออกไป
“ฉินอวี่ คุณไปกับฉัน!”
“เลิกพูดมาก รีบออกไป!”
เขาคว้าเอวเธอแล้วผลักไปจนถึงปลายบานประตู เสวี่ยหลีหยางคว้าไปทั่ว พยายามดึงฉินอวี่ออกไปด้วย แต่กลับคว้าได้เพียงทรายกำหนึ่ง
“ถ้าคุณไม่ออกมา ฉันก็ไม่ไป!”
“น้ำมันใกล้หมดแล้ว!” ฉินอวี่เขย่าเครื่องพ่นไฟ “ถ้าคุณอยู่ที่นี่ เราสองคนได้ติดอยู่จนตายแน่!”
แสงสว่างส่องลอดรอยแยกบนหลังคา ลมดำหยุดลงแล้ว แสงตกกระทบร่างฉินอวี่ ขณะที่เขายังคงยิ้มให้เสวี่ยหลีหยาง
เสวี่ยหลีหยางเม้มปาก น้ำตาหยดลงมาในที่สุด
“คุณต้องออกมาให้ได้นะ!”
“รีบไป!”
ฉินอวี่ก้าวขึ้นบนบานประตู แล้วออกแรงเต็มกำลัง วิชาเตะโต่วกระบวยดาวที่เขาเร่งเร้าจนถึงระดับบรรลุขั้นสูงสุด ระเบิดพลังออกมาได้ถึง 2.5 เท่าของพละกำลังเดิม เดิมทีเขามีพละกำลังมากกว่าผู้ใหญ่ทั่วไป 3.8 เท่าอยู่แล้ว อีกทั้งยังได้รับการเสริมพลังจากสายเลือดเทาเที่ย วงกบประตูที่คลอนอยู่จะทนไหวได้อย่างไร
เสียงตูมดังสนั่น บานประตูพร้อมกำแพงหินด้านนอกหักพังลงมาพร้อมกัน
เสวี่ยหลีหยางถูกผลักออกไปนอกบ้าน กลิ้งตกลงบนพื้นทราย เธอรีบยันตัวขึ้นแล้วเอื้อมมือไปคว้าฉินอวี่ แต่ทางเข้ากลับพังถล่มลงมาแล้ว
เมื่อสิ่งค้ำยันด้านหนึ่งของบ้านหายไป บ้านพังทั้งหลังก็เริ่มสั่นคลอน
ฉินอวี่ยืนอยู่กลางฝูงมด รอยยิ้มเลือนหายไป ปล่อยให้เงาดำกลุ่มใหม่ทะลักขึ้นมาจากใต้เท้า
งานเลี้ยงเทาเที่ยของฉินอวี่เปิดฉากขึ้น ณ ที่แห่งนี้