สี่โมงเย็น
หลังประชุมเสร็จ ลู่จินเหยียนกลับมาถึงห้องทำงานประธานบริษัทบนชั้นบนสุด แล้วโยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะทำงาน แสงที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่เต็มผนังด้านหลังยังไม่อาจทำให้สีหน้าของชายหนุ่มดูดีขึ้นได้ เห็นชัดว่าเขาไม่พอใจกับผลการประชุม
เลขาสาวคนที่สองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ลู่จินเหยียนข่มความหงุดหงิดในใจไว้แล้วถามว่า “หลินซีล่ะ? ประชุมสำคัญขนาดนี้ เธอเป็นเลขาคนสำคัญของสำนักงานประธานบริษัท ทำไมไม่เข้าร่วม?”
เลขาสาวคนที่สองตอบอย่างระมัดระวังว่า “เลขาหลินลางานค่ะ”
ลางาน?
ลู่จินเหยียนประหลาดใจอยู่บ้าง
หลินซีแทบไม่เคยลางาน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเช้าที่โรงพยาบาลเขาก็เจอเธอ แต่เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย
หรือเธอคิดว่าพอตัวเองเข้ากันได้กับชิงถังแล้ว ก็กลายเป็นของหายาก เลยคิดจะเรียกร้องค่าตัวสูงขึ้น?
ลู่จินเหยียนเชิดคางเป็นสัญญาณให้เลขาสาวคนที่สองออกไป
เลขาสาวคนที่สองเดินออกไปอย่างกระวนกระวาย
เมื่อถึงหน้าประตู เธอก็ถอนหายใจโล่งอก ที่จริงเธอยังรู้อีกข่าวซุบซิบหนึ่งว่าเลขาหลินน่าจะลาออกแล้ว แต่ประธานลู่คงยังไม่รู้ ในเมื่อไม่รู้ งั้นเธอก็ไม่พูดดีกว่า
หลังเลขาสาวคนที่สองจากไป ห้องทำงานประธานบริษัทก็เงียบสงัด
ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้หนังครึ่งหนึ่ง ความหงุดหงิดในใจยิ่งทวีขึ้น
เขานึกถึงเรื่องราวระหว่างตนกับหลินซี
ก่อนแต่งงาน ความสัมพันธ์ของเขากับหลินซีค่อนข้างดี เธอเป็นรุ่นน้องร่วมมหาวิทยาลัย ทั้งยังเป็นลูกน้องที่เข้าขากับเขาที่สุด หลินซีทำงานเก่ง ไม่เพียงจัดการงานในความรับผิดชอบได้ดี แต่ยังช่วยบริษัทคว้าลูกค้ารายใหญ่เพิ่มมาอีกหลายราย
ทุกอย่างเปลี่ยนไปในคืนนั้น
หลังคืนนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ใช่แค่หัวหน้ากับลูกน้องอีกต่อไป
เซ็กซ์กลายเป็นหัวใจหลักของชีวิตแต่งงาน
ในตอนแรก เขาเองก็เป็นฝ่ายถูกบีบให้จำยอมอยู่บ้าง
คืนที่เขามีความสัมพันธ์กับหลินซี บังเอิญตรงกับช่วงสำคัญในการระดมทุนของโครงการใหญ่โครงการหนึ่งของเครือลู่ บริษัททุ่มเงินลงไปหลายหมื่นล้าน เขาไม่อาจปล่อยให้เกิดข่าวฉาวได้ สุดท้ายจึงแต่งงานกับหลินซี ทั้งยังแบ่งผลประโยชน์ก้อนโตให้จ้าวหานจางไปส่วนหนึ่ง
ที่จริงครึ่งปีให้หลัง พวกเขาก็หย่ากันได้แล้ว
หลินซีเคยเซ็นสัญญาก่อนแต่งงานไว้
หากหย่า เธอจะไม่ได้อะไรเลย
แต่เขากลับถูกบางอย่างดลใจให้พัวพันกับเธอมาหลายปี
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีความคิดจะปล่อยมือ
ทั้งที่ดูแคลนเธอ ทั้งที่เกลียดเธอเข้ากระดูก แต่กลับยังยึดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
……
ลู่จินเหยียนเลิกงานตรงเวลา
เมื่อขึ้นไปนั่งในรถ ชายหนุ่มจับพวงมาลัยพลางคิดว่า เดี๋ยวต้องคุยกับหลินซีให้รู้เรื่อง
ยามโพล้เพล้ รถโรลส์-รอยซ์แฟนทอมสีดำค่อย ๆ แล่นเข้าสู่คฤหาสน์ซื่อจิ่น ผ่านสวนที่มีน้ำพุ แล้วไปจอดลงตรงลานจอดรถหน้าคฤหาสน์
ชายหนุ่มลงจากรถ รูปร่างสูงเพรียว กวาดตามองไปรอบ ๆ
รถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวของหลินซีไม่อยู่
ลู่จินเหยียนเริ่มไม่พอใจเล็กน้อย
ป้าหลี่ คนรับใช้ เดินเข้ามาหาอย่างระมัดระวังแล้วบอกว่า “คุณผู้หญิงหิ้วกระเป๋าใบเล็กออกไปตั้งแต่เช้าค่ะ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา คุณผู้ชายจะโทร.ถามไหมคะ?”
หิ้วกระเป๋าออกไปแล้วหรือ?
ลู่จินเหยียนปิดประตูรถเสียงดัง “เธอเอาของอย่างอื่นไปด้วยไหม?”
ป้าหลี่ส่ายหน้า “มีแค่กระเป๋าใบเล็กใบเดียวค่ะ”
ลู่จินเหยียนไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง หลินซีกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก?
ตอนเดินขึ้นชั้นบน นิ้วมือของชายหนุ่มสอดเข้าไปในปมเนกไทอย่างเคยชิน ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมันออก แล้วเดินไปยังห้องนอนเล็กทางทิศเหนืออย่างคล่องแคล่ว
เขาผลักประตูเข้าไป ข้างในเงียบสงัด
ทั้งเตียงและผ้าห่มถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย
ข้างเตียงมีรองเท้าแตะใส่ในบ้านของผู้หญิงหนึ่งคู่
นอกจากนั้น ก็ไม่มีข้าวของของหลินซีเหลืออยู่อีก
จู่ ๆ ลู่จินเหยียนก็นึกขึ้นได้ว่า ตลอดหลายปีมานี้ ไม่ว่าจะอยู่ที่บริษัทหรือที่บ้าน หลินซีก็สวมแต่ชุดทำงานที่ฝ่ายเลขานุการจัดให้ แม้แต่เสื้อคลุมฤดูหนาวก็เป็นเครื่องแบบที่บริษัทแจก เธอแทบไม่เคยซื้อเสื้อผ้าเพิ่ม เพื่อนรอบตัวเขายังชอบล้อว่าเสื้อผ้าเลขาทำให้คุณนายลู่ดูดี
ก็ดูดีจริง ๆ โดยเฉพาะตอนที่เธอฟุบอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ช่างทำให้เขาเพลิดเพลินเหลือเกิน
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนกระจก ก่อนสะท้อนมาบนโต๊ะ ราวกับถูกแต้มด้วยผงทองชั้นหนึ่ง
กระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งวางนิ่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง
ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมา
มันคือข้อตกลงหย่า
เนื้อหาเรียบง่าย หลินซีไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย ในตัวอักษรเย็นชาเหล่านั้นมีเพียงคำขอให้ยุติความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา
ท้ายเอกสาร เธอเซ็นชื่อของตัวเอง
——หลินซี