เมื่อสามีภรรยาคู่ทุกข์คู่แค้นอยู่กันตามลำพัง
ภายในรถยิ่งคับแคบ
ลู่จินเหยียนหยิบซองบุหรี่ออกมา เขย่าบุหรี่มวนหนึ่งออกมาคาบไว้บนริมฝีปาก จุดไฟแล้วสูบช้า ๆ ก่อนจะหันไปมองหลินซี มุมปากแต้มรอยเยาะหยันอย่างเห็นได้ชัด “ฉันนึกว่าผ่านมาหลายปี คุณคงไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของฉันแล้ว ตามฉันมาเหรอ คุณนายลู่ติดใจการจับชู้แล้วหรือไง?”
หลินซีราวกับเพิ่งได้สติ
เมื่อครู่เธอถึงกับเผลอมีความหวังขึ้นมา
คิดว่าเด็กคนนั้น...
เธอหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันไม่ได้ตามคุณมา ฉันมาที่โรงพยาบาลเพราะ...”
ชายหนุ่มไม่มีความอดทนจะฟังคำอธิบายของเธอ
เขาสะบัดปลายนิ้วไล่เถ้าบุหรี่ สายตาจับจ้องหญิงสาว พลางเริ่มคิดเงื่อนไข หลินซีเป็นผู้หญิงฉลาดและโลภ ขอแค่ข้อเสนอมากพอ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะยอมปฏิเสธลง อย่างที่ครั้งนั้นเธอร่วมมือกับจ้าวหานจาง
น้ำเสียงของลู่จินเหยียนเย็นชาไร้เยื่อใย ราวกับกำลังคุยธุรกิจ
“ถ้าคุณยอมบริจาคตับให้ชิงถังปลูกถ่าย”
“ฉันจะให้เงินบำรุงร่างกายคุณสิบล้านหยวน”
“พ่อแม่คุณอยากเปลี่ยนไปอยู่บ้านที่ใหญ่กว่านี้มาตลอดไม่ใช่เหรอ? หลินเจียว น้องสาวคุณก็อยากไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ใช่หรือไง? เงินสิบล้านหยวนแก้ปัญหาพวกนี้ได้ทั้งหมด อีกอย่างตับเป็นอวัยวะที่งอกใหม่ได้ ไม่ส่งผลต่อสุขภาพมากนักหรอก”
…
ปลายจมูกของหลินซีแดงก่ำ
สิบล้านหยวน เป็นจำนวนเงินที่ชวนให้ใจหวั่นไหวไม่น้อย
มันแก้ปัญหาในชีวิตเธอได้จริง ๆ
เพื่อซ่งชิงถัง เขากลับใจกว้างและอ่อนโยนขึ้นมา ราวกับความทุกข์ทรมานตลอดหลายปีของเธอเป็นเพียงภาพฝันที่เลือนหาย ที่แท้เขาไม่ได้ใจแข็งมาแต่กำเนิด แต่เป็นเพราะหลินซีอย่างเธอไม่คู่ควร
เขาหลอกเอาความจริงใจจากเธอไป
แล้วก็ทิ้งมันราวกับของไร้ค่า
ความจริงใจของเธอแตกสลายอยู่บนพื้นโรงพยาบาลจิตเวช แตกสลายท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัสครั้งแล้วครั้งเล่า เศษเสี้ยวแตกหักและรวดร้าว ราวกับยังมีเสียงทารกน้อยร้องไห้แว่วมา
แตกกระจายอยู่เต็มพื้น
ไม่มีวันประกอบกลับเป็นชิ้นเดิมได้อีก
สิ่งที่ลู่จินเหยียนพากลับมาจากโรงพยาบาลจิตเวชเมื่อสองปีก่อน เป็นเพียงร่างเปล่าไร้วิญญาณ
หญิงสาวเงยหน้ามองเขา
ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “ขอโทษนะ ลู่จินเหยียน ฉันป่วยอยู่ เลยบริจาคตับให้คนในดวงใจของคุณไม่ได้!”
ลู่จินเหยียนหัวเราะเย็นชา “เป็นหวัดหรือปวดท้อง? ฉันจะหาหมอมารักษาให้”
น้ำเสียงของเขาเจือแววเย้ยหยันและเย็นชา
ถ้าหลินซียังรักเขาอยู่ ตอนนี้เธอคงเจ็บจนแทบกระเด็นไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่อยากเล่นตามเกมของเขาอีก ไม่อยากเข้าไปติดอยู่ในความรักอันทรมานระหว่างเขากับซ่งชิงถังในฐานะมือที่สาม จังหวะนั้นลู่จินเหยียนรับโทรศัพท์ เลขาฯ คนที่สองโทรมาเตือนว่าบ่ายสองโมงมีประชุม
ชายหนุ่มวางสาย น้ำเสียงยังคงเย็นชา
“เรื่องที่ฉันพูดไป ลองคิดให้ดี”
“ลงจากรถ”
“ประชุมบ่ายสอง ห้ามมาสาย”
หลินซีลาออกแล้ว ทั้งยังลางานสามวัน
แต่เธอไม่ได้บอกลู่จินเหยียน เพียงเปิดประตูลงจากรถไป
เมื่อลงมาแล้ว เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดินไปยังรถของตัวเอง
รถที่เธอใช้เดินทางเป็นบีเอ็มดับเบิลยูสีขาว ราคาประมาณสามแสนหยวน
ขณะที่กำลังจะเปิดประตู เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “หลินซี”
เสียงนี้...
มือของหญิงสาวที่จับมือจับประตูรถพลันแข็งค้างไปทั้งตัว
เนิ่นนานกว่าจะค่อย ๆ หันกลับไปมองอดีตคนรัก ผู้ชายที่เคยวางแผนส่งเธอขึ้นเตียงลู่จินเหยียน
—จ้าวหานจาง
ในอดีต จ้าวหานจางไม่มีอะไรติดตัวสักอย่าง
แต่ตอนนี้ เมื่ออายุ 31 ปี เขากลายเป็นประธานกลุ่มจิ่วซี เป็นผู้นำในโครงการอสังหาริมทรัพย์ของเมืองเอช มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้านหยวน ไม่ใช่ชายหนุ่มที่เคยขัดสนจนแทบชักหน้าไม่ถึงหลังอีกต่อไป เขาดูองอาจผึ่งผาย สมกับเป็นนักธุรกิจหน้าใหม่ผู้รุ่งโรจน์
เมื่อคนคุ้นเคยในอดีตกลับมาพบกัน ความผูกพันหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
กระทั่งคำว่า ‘ไม่เจอกันนาน’ ยังดูสนิทสนมเกินไป
ครู่ใหญ่ผ่านไป
หญิงสาวหันกลับ เตรียมจะขึ้นรถ
มือข้างหนึ่งยื่นมาทาบลงบนหลังมือของเธออย่างรวดเร็ว
น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความรู้สึกซับซ้อน “หลายปีมานี้คุณสบายดีไหม?”
หลินซีแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ช่วยไม่ให้น้ำตาหยดลงมา
เสียงของเธอแผ่วเบาราวเสียงถอนใจ “ฉันสบายดีหรือเปล่า คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ? ตอนนั้นคุณวางแผนให้ฉันขึ้นเตียงลู่จินเหยียน คุณไม่รู้หรือไงว่าฉันจะมีจุดจบแบบไหน? คุณไม่รู้หรือว่าลู่จินเหยียนเป็นคนยังไง? ผู้หญิงคนหนึ่งถูกย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งร่างกายและจิตใจ จ้าวหานจาง ถ้าคุณยังยืนกรานจะถาม ฉันก็บอกให้ก็ได้ว่าแค่คำว่า ‘อยู่ก็เหมือนตาย’ ยังเบาไปด้วยซ้ำ”
หญิงสาวหันกลับมาสบตาเขา “ถ้ารู้อยู่แล้วว่าฉันจะมีจุดจบแบบนี้ แล้วจะเสแสร้งมาห่วงใยมาปลอบใจทำไม? จ้าวหานจาง คุณทำให้ฉันขยะแขยงจริง ๆ”
เธอกัดฟันสะบัดมือเขาออก
ชายหนุ่มคว้าแขนเรียวของเธอไว้ทันที ลังเลอยู่นาน ก่อนจะถามคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจ “คุณรักเขาแล้วเหรอ?”
หลินซีก้มตาลง หัวเราะแผ่วเบา—
“ผู้ชายอย่างลู่จินเหยียน อยากทำให้ผู้หญิงตกหลุมรักน่ะง่ายจะตาย”
“คุณจ้าว ปล่อยมือเถอะ!”
“คุณขวางทางฉันอยู่”
…
หญิงสาวปิดประตูรถดังปัง
จ้าวหานจางมองไม่เห็นใบหน้าของเธอผ่านกระจก แต่เขายังจำเช้าวันนั้นได้
ตอนที่หลินซีไปนอนกับลู่จินเหยียน เธอยังบริสุทธิ์ เช้าวันนั้นเขาเห็นกับตาว่าเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องชุดโรงแรม หลังถูกลู่จินเหยียนทรมานมาทั้งคืน ภาพที่เห็นในตอนนั้นยังคงติดตาเขาไปตลอดชีวิต
เขาควรจะมีความสุขอย่างเต็มที่สิ
แก้แค้นได้สำเร็จ อีกไม่นานก็จะได้รุ่งเรือง แต่กลับไม่มีความสุขเลย
จ้าวหานจางนอนไม่หลับมาสี่ปีแล้ว
งานของเขารุ่งเรือง เขาเจ้าชู้และเลี้ยงผู้หญิงไว้มากมายไม่ขาดสาย แต่ทุกครั้งที่สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก ภาพหลินซีนอนอยู่บนเตียงก็จะปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขาไม่รู้ว่าตัวเองเสียใจหรือเปล่า
แต่สิ่งที่อยากรู้ยิ่งกว่าคือ เธอเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นแล้วหรือยัง เธอรักลู่จินเหยียนแล้วหรือเปล่า
หลินซีบอกว่ารักแล้ว
แสงแดดยามสารทเจิดจ้า
จ้าวหานจางรู้สึกแสบตา
…
อีกฟากหนึ่งของถนน
ระหว่างรอสัญญาณไฟแดง ลู่จินเหยียนสูบบุหรี่ไปพลาง มองฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ใส่ใจไปพลาง
วินาทีต่อมา ชายหนุ่มหรี่ตาลง
ภรรยาของเขากำลังพัวพันกับคนรักเก่า
จ้าวหานจางยืนอยู่ด้านหลังหลินซี เมื่อมองจากด้านหลัง เขาเห็นเพียงเรียวขาตรงยาวคู่หนึ่งของหญิงสาว ภาพตรงหน้าชวนให้รู้สึกคลุมเครือเกินบรรยาย
ชายหนุ่มเริ่มไม่พอใจ
พวกเขาบังเอิญเจอกัน หรือแอบนัดพบกัน?