วิวาห์ครึ่งใจ ใคร่เพียงสุข

ตอนที่ 3 ลู่จินเหยียน ฉันป่วยแล้ว!

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อสามีภรรยาคู่ทุกข์คู่แค้นอยู่กันตามลำพัง

ภายในรถยิ่งคับแคบ

ลู่จินเหยียนหยิบซองบุหรี่ออกมา เขย่าบุหรี่มวนหนึ่งออกมาคาบไว้บนริมฝีปาก จุดไฟแล้วสูบช้า ๆ ก่อนจะหันไปมองหลินซี มุมปากแต้มรอยเยาะหยันอย่างเห็นได้ชัด “ฉันนึกว่าผ่านมาหลายปี คุณคงไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของฉันแล้ว ตามฉันมาเหรอ คุณนายลู่ติดใจการจับชู้แล้วหรือไง?”

หลินซีราวกับเพิ่งได้สติ

เมื่อครู่เธอถึงกับเผลอมีความหวังขึ้นมา

คิดว่าเด็กคนนั้น...

เธอหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันไม่ได้ตามคุณมา ฉันมาที่โรงพยาบาลเพราะ...”

ชายหนุ่มไม่มีความอดทนจะฟังคำอธิบายของเธอ

เขาสะบัดปลายนิ้วไล่เถ้าบุหรี่ สายตาจับจ้องหญิงสาว พลางเริ่มคิดเงื่อนไข หลินซีเป็นผู้หญิงฉลาดและโลภ ขอแค่ข้อเสนอมากพอ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะยอมปฏิเสธลง อย่างที่ครั้งนั้นเธอร่วมมือกับจ้าวหานจาง

น้ำเสียงของลู่จินเหยียนเย็นชาไร้เยื่อใย ราวกับกำลังคุยธุรกิจ

“ถ้าคุณยอมบริจาคตับให้ชิงถังปลูกถ่าย”

“ฉันจะให้เงินบำรุงร่างกายคุณสิบล้านหยวน”

“พ่อแม่คุณอยากเปลี่ยนไปอยู่บ้านที่ใหญ่กว่านี้มาตลอดไม่ใช่เหรอ? หลินเจียว น้องสาวคุณก็อยากไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ใช่หรือไง? เงินสิบล้านหยวนแก้ปัญหาพวกนี้ได้ทั้งหมด อีกอย่างตับเป็นอวัยวะที่งอกใหม่ได้ ไม่ส่งผลต่อสุขภาพมากนักหรอก”

…

ปลายจมูกของหลินซีแดงก่ำ

สิบล้านหยวน เป็นจำนวนเงินที่ชวนให้ใจหวั่นไหวไม่น้อย

มันแก้ปัญหาในชีวิตเธอได้จริง ๆ

เพื่อซ่งชิงถัง เขากลับใจกว้างและอ่อนโยนขึ้นมา ราวกับความทุกข์ทรมานตลอดหลายปีของเธอเป็นเพียงภาพฝันที่เลือนหาย ที่แท้เขาไม่ได้ใจแข็งมาแต่กำเนิด แต่เป็นเพราะหลินซีอย่างเธอไม่คู่ควร

เขาหลอกเอาความจริงใจจากเธอไป

แล้วก็ทิ้งมันราวกับของไร้ค่า

ความจริงใจของเธอแตกสลายอยู่บนพื้นโรงพยาบาลจิตเวช แตกสลายท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัสครั้งแล้วครั้งเล่า เศษเสี้ยวแตกหักและรวดร้าว ราวกับยังมีเสียงทารกน้อยร้องไห้แว่วมา

แตกกระจายอยู่เต็มพื้น

ไม่มีวันประกอบกลับเป็นชิ้นเดิมได้อีก

สิ่งที่ลู่จินเหยียนพากลับมาจากโรงพยาบาลจิตเวชเมื่อสองปีก่อน เป็นเพียงร่างเปล่าไร้วิญญาณ

หญิงสาวเงยหน้ามองเขา

ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “ขอโทษนะ ลู่จินเหยียน ฉันป่วยอยู่ เลยบริจาคตับให้คนในดวงใจของคุณไม่ได้!”

ลู่จินเหยียนหัวเราะเย็นชา “เป็นหวัดหรือปวดท้อง? ฉันจะหาหมอมารักษาให้”

น้ำเสียงของเขาเจือแววเย้ยหยันและเย็นชา

ถ้าหลินซียังรักเขาอยู่ ตอนนี้เธอคงเจ็บจนแทบกระเด็นไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่อยากเล่นตามเกมของเขาอีก ไม่อยากเข้าไปติดอยู่ในความรักอันทรมานระหว่างเขากับซ่งชิงถังในฐานะมือที่สาม จังหวะนั้นลู่จินเหยียนรับโทรศัพท์ เลขาฯ คนที่สองโทรมาเตือนว่าบ่ายสองโมงมีประชุม

ชายหนุ่มวางสาย น้ำเสียงยังคงเย็นชา

“เรื่องที่ฉันพูดไป ลองคิดให้ดี”

“ลงจากรถ”

“ประชุมบ่ายสอง ห้ามมาสาย”

หลินซีลาออกแล้ว ทั้งยังลางานสามวัน

แต่เธอไม่ได้บอกลู่จินเหยียน เพียงเปิดประตูลงจากรถไป

เมื่อลงมาแล้ว เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดินไปยังรถของตัวเอง

รถที่เธอใช้เดินทางเป็นบีเอ็มดับเบิลยูสีขาว ราคาประมาณสามแสนหยวน

ขณะที่กำลังจะเปิดประตู เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “หลินซี”

เสียงนี้...

มือของหญิงสาวที่จับมือจับประตูรถพลันแข็งค้างไปทั้งตัว

เนิ่นนานกว่าจะค่อย ๆ หันกลับไปมองอดีตคนรัก ผู้ชายที่เคยวางแผนส่งเธอขึ้นเตียงลู่จินเหยียน

—จ้าวหานจาง

ในอดีต จ้าวหานจางไม่มีอะไรติดตัวสักอย่าง

แต่ตอนนี้ เมื่ออายุ 31 ปี เขากลายเป็นประธานกลุ่มจิ่วซี เป็นผู้นำในโครงการอสังหาริมทรัพย์ของเมืองเอช มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้านหยวน ไม่ใช่ชายหนุ่มที่เคยขัดสนจนแทบชักหน้าไม่ถึงหลังอีกต่อไป เขาดูองอาจผึ่งผาย สมกับเป็นนักธุรกิจหน้าใหม่ผู้รุ่งโรจน์

เมื่อคนคุ้นเคยในอดีตกลับมาพบกัน ความผูกพันหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

กระทั่งคำว่า ‘ไม่เจอกันนาน’ ยังดูสนิทสนมเกินไป

ครู่ใหญ่ผ่านไป

หญิงสาวหันกลับ เตรียมจะขึ้นรถ

มือข้างหนึ่งยื่นมาทาบลงบนหลังมือของเธออย่างรวดเร็ว

น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความรู้สึกซับซ้อน “หลายปีมานี้คุณสบายดีไหม?”

หลินซีแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ช่วยไม่ให้น้ำตาหยดลงมา

เสียงของเธอแผ่วเบาราวเสียงถอนใจ “ฉันสบายดีหรือเปล่า คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ? ตอนนั้นคุณวางแผนให้ฉันขึ้นเตียงลู่จินเหยียน คุณไม่รู้หรือไงว่าฉันจะมีจุดจบแบบไหน? คุณไม่รู้หรือว่าลู่จินเหยียนเป็นคนยังไง? ผู้หญิงคนหนึ่งถูกย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งร่างกายและจิตใจ จ้าวหานจาง ถ้าคุณยังยืนกรานจะถาม ฉันก็บอกให้ก็ได้ว่าแค่คำว่า ‘อยู่ก็เหมือนตาย’ ยังเบาไปด้วยซ้ำ”

หญิงสาวหันกลับมาสบตาเขา “ถ้ารู้อยู่แล้วว่าฉันจะมีจุดจบแบบนี้ แล้วจะเสแสร้งมาห่วงใยมาปลอบใจทำไม? จ้าวหานจาง คุณทำให้ฉันขยะแขยงจริง ๆ”

เธอกัดฟันสะบัดมือเขาออก

ชายหนุ่มคว้าแขนเรียวของเธอไว้ทันที ลังเลอยู่นาน ก่อนจะถามคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจ “คุณรักเขาแล้วเหรอ?”

หลินซีก้มตาลง หัวเราะแผ่วเบา—

“ผู้ชายอย่างลู่จินเหยียน อยากทำให้ผู้หญิงตกหลุมรักน่ะง่ายจะตาย”

“คุณจ้าว ปล่อยมือเถอะ!”

“คุณขวางทางฉันอยู่”

…

หญิงสาวปิดประตูรถดังปัง

จ้าวหานจางมองไม่เห็นใบหน้าของเธอผ่านกระจก แต่เขายังจำเช้าวันนั้นได้

ตอนที่หลินซีไปนอนกับลู่จินเหยียน เธอยังบริสุทธิ์ เช้าวันนั้นเขาเห็นกับตาว่าเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องชุดโรงแรม หลังถูกลู่จินเหยียนทรมานมาทั้งคืน ภาพที่เห็นในตอนนั้นยังคงติดตาเขาไปตลอดชีวิต

เขาควรจะมีความสุขอย่างเต็มที่สิ

แก้แค้นได้สำเร็จ อีกไม่นานก็จะได้รุ่งเรือง แต่กลับไม่มีความสุขเลย

จ้าวหานจางนอนไม่หลับมาสี่ปีแล้ว

งานของเขารุ่งเรือง เขาเจ้าชู้และเลี้ยงผู้หญิงไว้มากมายไม่ขาดสาย แต่ทุกครั้งที่สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก ภาพหลินซีนอนอยู่บนเตียงก็จะปรากฏขึ้นตรงหน้า

เขาไม่รู้ว่าตัวเองเสียใจหรือเปล่า

แต่สิ่งที่อยากรู้ยิ่งกว่าคือ เธอเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นแล้วหรือยัง เธอรักลู่จินเหยียนแล้วหรือเปล่า

หลินซีบอกว่ารักแล้ว

แสงแดดยามสารทเจิดจ้า

จ้าวหานจางรู้สึกแสบตา

…

อีกฟากหนึ่งของถนน

ระหว่างรอสัญญาณไฟแดง ลู่จินเหยียนสูบบุหรี่ไปพลาง มองฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ใส่ใจไปพลาง

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มหรี่ตาลง

ภรรยาของเขากำลังพัวพันกับคนรักเก่า

จ้าวหานจางยืนอยู่ด้านหลังหลินซี เมื่อมองจากด้านหลัง เขาเห็นเพียงเรียวขาตรงยาวคู่หนึ่งของหญิงสาว ภาพตรงหน้าชวนให้รู้สึกคลุมเครือเกินบรรยาย

ชายหนุ่มเริ่มไม่พอใจ

พวกเขาบังเอิญเจอกัน หรือแอบนัดพบกัน?

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป