ลู่จินเหยียนมองอยู่นาน ก่อนจะโทรหาหลินซี
หญิงสาวไม่รับสาย เสียงสัญญาณดังติ๊ด... ติ๊ด... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอโทรไปอีกครั้ง โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องแล้ว
ลู่จินเหยียนวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง
กระดาษไร้ค่านั่นก็เหมือนกัน
เขาค่อย ๆ หันตัว ใช้มือทั้งสองข้างยันโต๊ะเครื่องแป้งแคบ ๆ แล้วโน้มใบหน้าลงจ้องคนในกระจกอยู่นานราวครึ่งนาที... ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพแผ่วเบา
……
เย็นวันถัดมา
หลินซีซื้อผักกับเนื้อจากร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ แล้วหิ้วกลับอพาร์ตเมนต์ที่เช่าไว้ พอเดินมาถึงใต้ตึก ฝีเท้าของเธอก็ชะงัก
รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอมคันหนึ่งจอดอยู่ใต้ต้นไทร
ลู่จินเหยียนพิงตัวรถอยู่
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงสแล็กสีดำเข้ารูปที่ขับเน้นเรียวขาให้ดูตรงยาว ราวกับนายแบบบนหน้าปกนิตยสาร ชวนมองอย่างยิ่ง ตอนนี้เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วคีบบุหรี่จ่อริมฝีปากอย่างไม่ใส่ใจ หลังพ่นควันออกมาคำหนึ่ง สายลมยามเย็นก็พัดกลุ่มควันบาง ๆ ให้สลายไป
หลินซีมองอยู่นาน
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ ชายหนุ่มหันมามองทางนี้ พลางกวาดตามองชุดที่เธอสวมในวันนี้
เสื้อเชิ้ตสีเทาควันบุหรี่กับกระโปรงยาวผ้าไหมสีดำ ผมดำถูกรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ใบหน้าและเครื่องหน้าดูงดงามกำลังพอดี ไม่มีตรงไหนที่ไม่งาม ในฐานะสามี ลู่จินเหยียนรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร
ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวท่ามกลางเมฆสีแดงยามเย็น
เนิ่นนานกว่าจะเดินเข้ามา เขาเงยหน้ามองตึกธรรมดา ๆ แล้วถามว่า “อยู่ที่นี่เหรอ?”
หลินซีตอบว่า “ห้องนอนในคฤหาสน์ยังกว้างกว่าที่นี่แค่ 10 ตารางเมตรเอง”
ลู่จินเหยียนจ้องเธอด้วยแววตาลึกล้ำ
หลินซีคิดว่าเขาคงโมโห
แต่ชายหนุ่มกลับพูดเรียบ ๆ ว่า “ขึ้นไปคุยกันก่อน”
หลินซีมองเขาแล้วมองรถของเขา ทั้งคนทั้งรถสะดุดตาเกินไป อีกอย่างเธอก็มีเรื่องต้องคุยกับเขาจริง ๆ จึงพาเขาขึ้นไปเงียบ ๆ
พอเข้าห้อง หลินซีก็หยิบรองเท้าแตะใส่ในบ้านมาให้เขาคู่หนึ่ง
ลู่จินเหยียนหลุบตามองแวบหนึ่ง
เป็นรองเท้าแตะผู้หญิงแบบใช้แล้วทิ้ง
— เขาพอใจขึ้นมาเล็กน้อย
ลู่จินเหยียนไม่ยอมสวม ไม่ใช่ของแบรนด์ที่ทำด้วยมืออย่างประณีตก็ไม่คู่ควรกับเขา ของราคาถูกแค่ไม่กี่หยวนแบบนี้เขารังเกียจ หลินซีอยู่กับเขามาหลายปี ย่อมรู้จักนิสัยดี จึงไม่ฝืนอีกและเปลี่ยนรองเท้าแตะของตัวเองเงียบ ๆ
ตอนเธอก้มตัว แนวเอวทอดยาวตรงเพรียว ช่วงเอวทั้งคอดทั้งอิ่ม แม้ลู่จินเหยียนจะเคยมีความสัมพันธ์กับเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังอดมองซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้
หลินซีใส่กระโปรงตัวนี้แล้วดูดีจริง ๆ
สวยกว่าชุดเลขาฯ ด้วยซ้ำ!
ลู่จินเหยียนเก็บสายตากลับมาอย่างแนบเนียน
ดูเหมือนเขาจะไม่รีบร้อนคุยธุระ จึงให้หลินซีทำอาหารก่อน กินเสร็จแล้วค่อยคุย
หลินซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตกลง
……
ระหว่างที่หลินซีกำลังทำอาหาร ลู่จินเหยียนก็มองไปรอบ ๆ อพาร์ตเมนต์มีขนาดเล็กแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น บนโต๊ะอาหารไม้มีแจกันสีฟ้าครามปักดอกไม้เหมยนำเข้าไว้หนึ่งกิ่ง ผ้าม่านที่เพิ่งติดใหม่เป็นลูกไม้สีขาวสามชั้น มองออกเลยว่าเจ้าของห้องใส่ใจตกแต่ง
เธอตั้งใจจะอยู่ยาวหรือไง?
ลู่จินเหยียนมองหญิงสาวที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว
หลินซีกำลังล้างผัก ยังสวมกระโปรงผ้าไหมชุดเดิมอยู่ คงกลัวเขา ถึงไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า
หึ เธอจะกลัวอะไรล่ะ?
ชายหนุ่มเดินไปหยุดด้านหลังหญิงสาวอย่างไร้เสียง มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดของเธอไว้อย่างง่ายดาย ร่างหญิงสาวพลันแข็งทื่อ เขาแนบปากกับใบหู กระซิบเสียงแผ่วราวกับคนรักว่า “ย้ายออกจากคฤหาสน์ เปลี่ยนมาใส่กระโปรงสวย ๆ นี่เตรียมกลับไปใช้ชีวิตปกติแล้วเหรอ?”
มือของหลินซีหยุดชะงัก
สัญญาหย่าถูกยื่นมาตรงหน้าเธอ
“คุณนายลู่ อ่านให้ผมฟังหน่อยสิ?”
“ไม่เอาอะไรเลย ขอแค่ให้ฉันไปจากคุณ”
“เสียสละขนาดนั้นเชียว?”
……
หลินซีรู้จักนิสัยของเขาดีที่สุด ยิ่งน้ำเสียงอ่อนโยนเท่าไร ไฟโทสะก็ยิ่งแรงเท่านั้น
ลู่จินเหยียนไม่ได้มาหาอะไรกิน
เขามาหาเรื่องชัด ๆ
หลังเงียบไปพักหนึ่ง เธอก็พูดเสียงเบาว่า “ไม่ใช่เรื่องเสียสละอะไรหรอก แค่เบื่อแล้วก็เหนื่อย อยากหย่าแล้ว”
ลู่จินเหยียนเอียงหน้าจ้องเธอ
วินาทีต่อมา สัญญาหย่าก็ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เศษกระดาษปลิวว่อนกระทบใบหน้าหญิงสาว ราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง ราวกับท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อเธอมาตลอดหลายปี ทั้งเรื่องบนเตียงก็หยาบคาย ท่าทีที่มีต่อเธอก็หยาบกระด้างเช่นกัน เธอไม่เคยมีสิทธิ์เท่าเทียมกับเขาเลยสักครั้ง เธอไม่เหมือนภรรยาของเขา แต่เหมือนเลขาควบตำแหน่งคู่นอนฟรีมากกว่า
เสียงของลู่จินเหยียนเย็นชา “เพราะจ้าวหานจางเหรอ? พวกคุณพลอดรักกันอยู่ในลานจอดรถ ไม่คิดจะอธิบายหน่อยหรือไง?”
หลินซีกะพริบตาเบา ๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอปัดเศษกระดาษออกจากใบหน้า เงยหน้าสบตาสามีผู้มั่งคั่งของเธอตรง ๆ ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า “ใช่ ต่อให้เป็นเพราะเขาแล้วจะทำไม? คุณเองก็อยากให้ฉันควักตับให้คนที่คุณรักไม่ใช่เหรอ? ลู่จินเหยียน ทำไมคุณทำอะไรได้ แต่คนอื่นกลับทำไม่ได้ล่ะ?”
ลู่จินเหยียนค่อย ๆ คลายเนกไท
เขายิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพแผ่วเบา
“หลินซี เธอคิดว่าเธอจะหนีไปได้หรือไง?”