ช่วงเช้า
หลินซีเช่าอพาร์ตเมนต์ไว้ห้องหนึ่ง
พื้นที่ไม่ใหญ่ แค่ 80 ตารางเมตร แต่ทำเลดีมาก
เธอไม่มีทางเลือก ชีวิตแต่งงานหลายปีที่ผ่านมา เธอถูกลู่จินเหยียนปฏิบัติอย่างเย็นชา เงินที่มีอยู่ทั้งหมดก็นับได้เพียงราว 2 ล้านหยวน ส่วนใหญ่ต้องเอาไปรักษาโรค และหลังจากนี้เธอคงต้องตกงานไปสักระยะ
เมื่อจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อย เธอก็แวะไปที่บริษัทเพื่อยื่นใบลาออกต่อฝ่ายบุคคล
หลินซีกับลู่จินเหยียนถือว่าแต่งงานกันอย่างลับ ๆ
ผู้จัดการฝ่ายบุคคลรู้เรื่องนี้ดี เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วพูดเลี่ยงอย่างช่ำชองว่า “เลขาหลิน เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้หรอกค่ะ ไม่อย่างนั้นคุณกลับไปคุยกับคุณลู่ที่บ้านอีกครั้งดีไหมคะ คุณลู่มีงานรัดตัวขนาดนั้น ขาดคุณไปไม่ได้หรอกค่ะ”
หลินซีเพียงวางใบลาออกลงบนโต๊ะทำงาน
ผู้จัดการหญิงรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง
ครู่ต่อมา เธอก็โยนใบลาออกลงในลิ้นชัก ตั้งใจจะปล่อยเรื่องนี้ไว้ก่อน
สามีภรรยาทะเลาะกันเดี๋ยวเดียวก็คืนดีกัน เธอไม่อยากเข้าไปอยู่ตรงกลางจนลำบากใจ
ที่หลินซีทำเรื่องวุ่นวายแบบนี้ คงเป็นเพราะสวี่จือจือ เลขานุการลำดับที่ห้าแห่งสำนักงานประธานคนใหม่เสียมากกว่า
……
ก่อนสิบโมง หลินซีแวะไปโรงพยาบาล
แพทย์เจ้าของไข้ตรวจดูผลซีทีอย่างละเอียดก่อนกล่าวว่า “ผมแนะนำให้ทำหัตถการผ่านสายสวนก่อน เพื่อลดขนาดจาก 6 มิลลิเมตรให้เหมาะสม แล้วค่อยผ่าตัดเอาออก ตอนนี้เซลล์มะเร็งยังไม่ลุกลามเข้าเส้นเลือดดำพอร์ทัล สถานการณ์ยังนับว่าดีมากครับ”
หลินซีพยักหน้าเบา ๆ
เธอกำใบผลซีทีแล้วเดินออกไปด้านนอก
ร่างค่อย ๆ ทรุดลงนั่งบนม้านั่งยาวตรงทางเดิน
เธอคิดถึงหลายเรื่อง ทั้งอนาคตของตัวเอง รวมถึงพ่อแม่บุญธรรมและน้องสาว
ไม่ไกลนัก
คู่รักคู่หนึ่งดูเหมือนกำลังทะเลาะกัน
ผู้ชายเดินนำหน้า ส่วนผู้หญิงไล่ตามอยู่ด้านหลัง ในที่สุดเธอก็ตามทันตรงบริเวณลิฟต์ ก่อนจะกอดเขาไว้แน่น แล้วแนบแก้มกับแผ่นหลังของชายหนุ่ม พลางพึมพำอะไรบางอย่าง ภาพนั้นงดงามราวกับฉากในละครรักของตระกูลร่ำรวย ผู้ชายหล่อเหลาและดูภูมิฐาน ส่วนผู้หญิงก็สวยสะพรั่งมีเสน่ห์ ช่างเหมือนฉากในละครจริง ๆ
แต่หลินซีกลับเหม่อมองภาพนั้น
ลู่จินเหยียน สามีของเธอ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเอช คงไม่จำเป็นต้องออกหน้าให้ใครเห็นกระมัง
ผู้หญิงอ่อนหวานเย้ายวน ส่วนผู้ชายก็คำนึงถึงสถานะของตัวเอง จึงได้แต่ข่มกลั้นและยับยั้งชั่งใจ
ช่างเป็นคู่รักที่น่าสงสารเสียจริง
ฉากแบบนี้หลินซีเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปจริง ๆ!
เวลาลู่จินเหยียนหยอกเย้ากับผู้หญิงคนอื่น เขามักวางท่าราวกับดอกไม้บนยอดเขาสูง ดูรับมือได้อย่างสบาย ๆ แตะต้องเพียงร่างกาย ไม่เกี่ยวข้องกับหัวใจ มีเพียงซ่งชิงถังเท่านั้นที่ทำให้เขาเผยธาตุแท้ออกมา เหมือนตอนนี้ที่เขาข่มกลั้นจนแทบระเบิด ราวกับอีกเพียงชั่วพริบตา เขาก็จะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น โอบกอดผู้หญิงคนนั้นแล้วจูบอย่างเร่าร้อน ระบายทุกสิ่งที่เก็บกดมาตลอดแปดปีออกมา
ทั้งสองยังคงพัวพันกันไม่เลิก
หญิงสาวสั่นสะท้านพลางสะอื้นเบา ๆ “จินเหยียน ฉันรู้ว่าคุณโกรธฉัน ตอนนั้นฉันยังเด็กและไม่รู้ความ ทำเรื่องผิดพลาดลงไปจริง ๆ แต่จินเหยียน…แปดปีแล้ว คุณยังให้อภัยฉันไม่ได้อีกเหรอคะ? ที่ฉันกลับมาหาคุณ ไม่ใช่เพราะอยากได้ตับของหลินซี แต่เป็นเพราะในใจฉันมีคุณมาตลอด”
ลู่จินเหยียนค่อย ๆ แกะมือหญิงสาวออก
เขากำลังจะพูด แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหลินซีที่อยู่ไม่ไกล
หลินซีมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เธอตามเขามาหรือ?
สายตาทั้งสี่ประสานกัน
สีหน้าของลู่จินเหยียนพลันลึกลับขึ้นมา
หลินซีกลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก
เธอถึงขั้นยอมช่วยให้พวกเขาสมหวังได้ด้วยซ้ำ
แต่ตับของเธอไม่มีส่วนไหนจะตัดให้ซ่งชิงถังได้จริง ๆ
หลินซีไม่อยากพัวพันต่อ จึงหมุนตัวเดินจากไปทันที
หลังรับยาและลงมาชั้นล่าง หลินซีก็พบลู่จินเหยียนอีกครั้ง
เขายืนคุยกับป้าคนหนึ่งอยู่ข้างรถโรลส์-รอยซ์สีดำ
ป้าคนนั้นอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กอายุราวสองสามขวบ ผิวขาวนุ่มนวล ดูบอบบางเอาแต่ใจ ท่าทางคล้ายกำลังป่วย จึงซบอยู่บนไหล่ของป้าอย่างหมดแรง ครู่ต่อมา ลู่จินเหยียนก็รับเด็กหญิงมาอุ้ม เด็กน้อยแนบตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างวางใจ ทั้งคู่มีใบหน้าคล้ายกันและมีบุคลิกไม่ต่างกัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อลูกกัน
หลินซีชะงักงัน
เธอมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
แต่งงานกันมาสี่ปีแล้ว เธอกลับไม่รู้เลยว่าลู่จินเหยียนมีลูกสาว
ใครเป็นคนคลอดลูกนอกสมรสให้ลู่จินเหยียนกัน?
ซ่งชิงถังหรือ?
หรือเป็นชู้รักคนอื่น?
เธอพลันนึกถึงลูกที่เคยตั้งครรภ์ตอนสติเลือนราง หากคลอดออกมา ตอนนี้ก็คงอายุพอ ๆ กันใช่ไหม?
ขณะที่หลินซีกำลังเหม่อลอย ลู่จินเหยียนก็ส่งเด็กให้ป้า แล้วจัดการให้ขึ้นรถจากไป
ตอนที่เขาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้
หลินซีก็ได้สติกลับคืนมาในทันที
ลู่จินเหยียนไม่ได้อธิบายเรื่องเด็กคนนั้น
เขาลากหญิงสาวขึ้นรถทันที เสียงเบา ๆ ดังขึ้น ประตูรถก็ล็อกจากด้านใน