ภายในกระดูกขั้นเซียนแก้วผลึก จางต้าโปจ้องมองอวิ๋นเช่ออย่างเงียบงัน มุมปากกระตุกยิ้มเย็นชาตลอดเวลา
"หึ คิดจะได้สืบทอดของข้าต้าโป๋ขั้นเซียน มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก"
"คุกเข่าคำนับสิ! รอให้เจ้าคุกเข่าครบหนึ่งร้อยครั้ง ก็จะกระตุ้นพลังแห่งกฎที่ข้าทิ้งไว้ เมื่อส่งจิตวิญญาณเข้าไปในกระดูกขั้นเซียนของข้า เจ้าก็จะเป็นร่างสถิตย์ที่เก้าของข้าแล้ว"
พูดตามตรง จางต้าโปเสียใจมาก เขาเสียใจที่เลือกสถานที่แห่งโชควาสนาไว้ในก้นบ่อมังกรที่ยากจะเข้าถึงนี้
ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ไม่มีผู้ใดในหมู่ผู้อัจฉริยะกล้าลงมาเลยสักคน ไม่ก็หวาดกลัวน้ำในบ่อที่เย็นเฉียบเสียดกระดูก ไม่ก็ถูกมังกรดำนั่นสังหาร
หากเขาเลือกในถ้ำที่ง่ายหน่อย บางทีเมื่อห้าร้อยปีก่อน เขาอาจทะลวงขั้นเซียนเป็นเทพไปแล้ว
แต่จะว่าไปแล้ว ถ้าไม่ทำให้มันยากหน่อย ไม่ทำให้เหมือนจริงหน่อย แล้วจะทำให้พวกผู้อัจฉริยะที่หยิ่งยะโสพวกนี้ยอมจำนนได้อย่างไร!
"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ยังไงก็ได้เห็นเดือนแจ่มหลังจากเฝ้ารอ เด็กนี่สามารถเอาชนะมังกรดำนั่นได้และไม่กลัวบ่อน้ำเย็น ต้องเป็นอัจฉริยะขั้นยอดหนึ่งในหมื่นคนแน่ เส้นทางเทพของข้าจางต้าโปกำลังจะเปิดแล้ว ฮี่ฮ่าฮ่าฮ่า...เอิ๊กๆๆๆ...หึๆๆๆ"
จางต้าโปหัวเราะอย่างได้ใจ เกือบจะให้รางวัลตัวเองด้วยดาวแดงและกดไลค์แล้ว
แต่น่าเสียดาย เขาไม่รู้เลยว่า คนที่เขารอคอยมาอย่างยากลำบากนั้น ไม่ใช่ดาวนำโชค หากแต่เป็นหายนะตัวฉกาจ
ระหว่างที่หัวเราะลั่น จู่ๆ จางต้าโปก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้พัดพาเขา ในพริบตาเดียวก็ถูกดึงออกจากกระดูกขั้นเซียน