เมื่อลั่วชิงชวนจากไป บรรยากาศตึงเครียดในท้องพระโรงสำนักกระบี่มังกรเขียวก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
ผู้คนต่างหันไปจับจ้องที่ซูฉางเซิงและอู๋ชิงเฉิงอีกครั้ง หลายคนเริ่มซุบซิบกระซิบกระซาบ วิพากษ์วิจารณ์เหตุการณ์แย่งเจ้าสาวที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้
ซูฉางเซิงเก็บดาบยาว หันมามองอู๋ชิงเฉิง ในแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใย "ชิงเฉิง เธอไม่เป็นไรนะ?"
อู๋ชิงเฉิงส่ายหน้าเล็กน้อย แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ เอ่ยเสียงเบา "ไม่เป็นไร ดีนะที่มีท่านปกป้อง"
ตี๋หลงจื่อก้าวเข้ามา ตบบ่าซูฉางเซิง กล่าวชม "ฉางเซิง เจ้าทำได้ดีมากวันนี้ ไม่ทำให้สำนักกระบี่มังกรเขียวของเราต้องอับอาย"
ซูฉางเซิงยิ้มถ่อมตน "ผู้อาวุโสตี๋กล่าวเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ"
ขณะนั้น อู๋ชิงเฉิงเหลือบเห็นอวิ๋นเช่อบนที่นั่งแขกพิเศษ ในดวงตางามฉายแววประหลาดใจอย่างยิ่ง
นางเพ่งดูอีกครั้ง ถูกแล้ว ไม่ผิดแน่ คือท่านอวิ๋นเช่ออวิ๋นกงจื่อที่เคยช่วยเหลือสำนักวารีฟ้าของพวกนางไว้
อวิ๋นเช่อเห็นอีกฝ่ายมองมา เพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่มีทีท่าจะเข้าไปสนทนาด้วย อย่างไรเสียทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันนัก
ซูฉางเซิงเห็นคนรักยิ้มให้บุรุษแปลกหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ชิงเฉิง พวกเจ้ารู้จักกันหรือ?"
อู๋ชิงเฉิงพยักหน้า "ถือว่ารู้จัก เขาเคยช่วยเหลือสำนักเล็ก ๆ ที่ข้าเคยอยู่"
ซูฉางเซิงจ้องมองอวิ๋นเช่อนานขึ้นเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นตำแหน่งที่นั่งของอวิ๋นเช่อ เกิดความประหลาดใจและสงสัย
ตำแหน่งนี้ เป็นที่นั่งสงวนไว้เฉพาะผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกับผู้อาวุโสตี๋เท่านั้น