"ไม่ได้ ท้องนภาเหนือน่านน้ำนี้เต็มไปด้วยกฎแห่งวายุ ไม่อาจบินออกไปได้"
เฉาซิ่งเหลือบมองเด็กหนุ่มข้างกาย แล้วหยิบยันต์แผ่นหนึ่งยื่นให้โดยไม่ลังเล
"นายน้อยอาโต้ว นี่คือยันต์เคลื่อนย้าย ท่านรีบไปเถอะ"
"ไม่นะ ลุงเฉา ข้าทิ้งพวกเจ้าไม่ได้ จะไปก็ต้องไปพร้อมกัน"
สีหน้าของลุงเฉาเต็มไปด้วยความร้อนรน เหงื่อท่วมหน้าผาก เขาคว้าแขนของนายน้อยอาโต้วไว้แน่น ออกแรงดึงแล้วเอ่ยว่า "นายน้อย แรงดูดของวังวนกฎนี่มันแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถ้ายังรั้งรอต่อไปก็ไม่ทันแล้ว ท่านมีพรสวรรค์น่าพิศวง อนาคตต้องสร้างผลงานยิ่งใหญ่ได้แน่ อย่ามาทิ้งชีวิตอยู่ที่นี่เลย"
ดวงตาของนายน้อยอาโต้วแน่วแน่ เขาออกแรงสะบัดมือลุงเฉาออก แล้วกล่าวเสียงดัง "ลุงเฉา พวกท่านเลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่เล็ก เอาใจใส่อย่างดีเยี่ยม ยามมหันตภัยมาถึงเช่นนี้ ข้าจะหนีไปตามลำพังได้อย่างไร จะตายก็ต้องตายด้วยกัน"
——เพี๊ยะ!
ทันใดนั้น หญิงสาวรุ่นพี่ในชุดเกาะอกผู้หนึ่งฟาดลงกลางกระหม่อมอาโต้วอย่างแรง นางตวาดว่า "ตายบ้าอะไรของเจ้า เจ้าตามจีบคุณหนูเฮยมาตั้งสามปีเก้าเดือน นางเพิ่งตอบรับจะแต่งกับเจ้าแท้ ๆ เจ้าจะยอมแพ้ง่าย ๆ อย่างนี้น่ะรึ"
"ฟังพี่นะ รีบไป อย่าให้คุณหนูเฮยต้องเป็นม่ายทั้งเป็น เจ้าคือความหวังสุดท้ายของตระกูลอา อย่ามาดับสูญอยู่ที่นี่"
อาโต้วมองพี่สาวของตน อาซา แววตาฉายแววลังเล แต่ก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้งอย่างรวดเร็ว
เขากัดฟันพูดว่า "พี่ ไม่ว่ายังไง ข้าก็ทิ้งพวกท่านหนีไปแต่เพียงผู้เดียวไม่ได้ อาโต้วอย่างข้าแม้ไม่ใช่ผู้กล้ายิ่งใหญ่ แต่ก็รู้ว่าคุณธรรมต้องมาก่อน ส่วนเรื่องคุณหนูเฮย ก็คงมีวาสนาอย่างนี้แหละ"