เฉาชงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่อวิ๋นเช่อไม่ได้ให้เวลาเขาตกใจมากนัก เขาก้าวเท้าเคลื่อนขั้นเทพสุญญาตรีภพในทันที มาถึงตรงหน้าเฉาชงแล้วรีบต่อยอีกฝ่ายไปหนึ่งหมัด
หมัดนี้เร็วมาก กระทั่งได้ยินเสียงระเบิดของอากาศซ้อนกันหลายระลอก
เฉาชงรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ เขาเห็นอีกฝ่ายต่อยอย่างชัดเจน แต่กลับหลบไม่ได้เลย ได้แต่มองหมัดของอีกฝ่ายประทับลงบนอกของตนด้วยตาตนเอง
เสียงดังตุบ! จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับถูกหมัดของอวิ๋นเช่อกระแทกร่างกระเด็นลอยไป ระหว่างทางเลือดพุ่งกระจาย ร่างกายจักรพรรดิของเขาแตกระแหงไปตามแนว
——ตูม!
ชั่วพริบตา เฉาชงร่วงหล่นราวกับอุกกาบาต กระแทกลงบนพื้นอย่างแรงจนเกิดหลุมขนาดมหึมา
อวิ๋นเช่อมองหมัดของตัวเองด้วยความตกตะลึง เขารู้ว่าหลังจากทะลวงเข้าสู่ขั้นปราชญ์แล้วค่าสถานะทั้งห้าของเขาพุ่งขึ้นอย่างมหาศาล แต่ก็คาดไม่ถึงว่าจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
เฉาชงพยายามปีนขึ้นมาจากหลุมลึก เลือดไหลออกจากปากไม่หยุด เขาจ้องมองอวิ๋นเช่อด้วยความไม่อยากจะเชื่อแล้วคำรามเสียงแหบ: "มันเป็นไปไม่ได้ เจ้ามันแค่ขั้นปราชญ์ จะมีพลังน่าสะพรึงถึงเพียงนี้ได้อย่างไร มันผิดธรรมชาติชัด ๆ!"
อวิ๋นเช่อมีสีหน้าเย็นชาเอ่ยเรียบ ๆ: "ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ และสิ่งที่เจ้าเรียกว่าธรรมชาติก็ใช้กับข้าไม่ได้"
พูดจบ อวิ๋นเช่อก็ก้าวออกไปอีกก้าว มาถึงตรงหน้าเฉาชงแล้วต่อยออกไปอีกหมัด
"ข้ารู้แล้วว่าพลังของตัวเองตอนนี้เป็นอย่างไร เจ้าไปตายได้แล้ว"