เพียงเห็นในราชรถมังกรสีทองนั้น มีชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าเย็นชา ก้าวออกมาอย่างช้า ๆ เขาสวมชุดคลุมปักสีทองหรูหรา บนชุดปักลวดลายลึกลับ เปล่งประกายแสงจาง ๆ ดูแล้วรู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา
แววตาของลั่วชิงชวนเผยความดุดันที่ไม่ยอมให้ใครสงสัย เขาจ้องมองผู้คนในห้องโถงใหญ่อย่างเย็นชา
“ลั่วชิงชวน วันนี้เป็นวันมงคลของสำนักกระบี่มังกรเขียวของเรา เจ้าอย่ามาหาเรื่องที่นี่”
ตี๋หลงจื่อขมวดคิ้วแน่น ตะคอกด้วยเสียงทุ้ม กลิ่นอายแห่งปราชญ์ที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านออกจากร่าง ตั้งใจใช้พลังบีบคั้นให้ลั่วชิงชวนยอมถอย
ลั่วชิงชวนกลับไม่หวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย เขาแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “ผู้อาวุโสตี๋ ท่านคงไม่ได้ลืมสถานะของข้าแล้วกระมัง ข้าคือองค์ชายสามแห่งจักรวรรดิจิ้นใหญ่ ท่านกล้าไม่เคารพข้าหรือ?”
“เจ้า…” ตี๋หลงจื่อพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ จักรวรรดิจิ้นใหญ่ได้ก้าวเข้าสู่ระดับจักรวรรดิปราชญ์แล้ว ย่อมมีถึงสามปราชญ์ จักรพรรดิหลัวผู้กุมอำนาจชีวิตและความตายตลอดมาก็เป็นกึ่งจักรพรรดิ ไม่ใช่สิ่งที่สำนักกระบี่มังกรเขียวของพวกเขาจะหาเรื่องได้ตามอำเภอใจ
“พอเถอะ เรื่องระหว่างรุ่นน้อง ก็ให้พวกเขาจัดการกันเองเถิด!”
ในเวลานี้ หวงสยง เจ้าสำนักกระบี่มังกรเขียวซึ่งนั่งอยู่บนแท่นสูงพลางหลับตาพักผ่อนมาตลอดกล่าวขึ้น ชัดเจนว่าไม่คิดจะขัดแย้งกับจักรวรรดิจิ้นใหญ่เพราะเรื่องนี้
อู๋ชิงเฉิงยิ้มขมขื่น ไม่กล้าปริปากใด ๆ ไม่ว่าสำนักกระบี่มังกรเขียวหรือจักรวรรดิจิ้นใหญ่ นางก็ไม่อาจหาเรื่องได้ ชะตาชีวิตของนางมีเพียงให้อีกฝ่ายเป็นผู้กำหนด
ซูฉางเซิง บุตรศักดิ์สิทธิ์มังกรเขียว ก้าวไปข้างหน้า ตบไหล่อู๋ชิงเฉิงเบา ๆ อย่างอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล มีข้าอยู่ที่นี่”