ใบหน้าของอวี๋เหิงซีดเผือดราวกระดาษ ขาทรงตัวไม่อยู่จนแทบทรุดลงกับพื้น
เขามองเย่ชิงซวงที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าตรงหน้า แล้วเหลือบมองอวิ๋นเช่อที่อยู่ไม่ไกลซึ่งดูราวกับเทพปีศาจ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจ
"ข้า... ข้ายอมแพ้" น้ำเสียงของอวี๋เหิงสั่นเครือ ราวกับจะร้องไห้
ไม่ใช่เพราะเขากลัวเย่ชิงซวง แต่เพราะถึงจะเอาชนะอีกฝ่ายได้ก็ไร้ความหมาย ยังไงซะข้าง ๆ ก็มีคนที่ฆ่าขั้นกึ่งเซียนในพริบตาได้ง่าย ๆ จ้องมองอยู่
ความเป็นความตายของเขา ขึ้นอยู่กับความคิดของอีกฝ่ายเท่านั้น
อวิ๋นเช่อเดินมาหยุดตรงหน้าอวี๋เหิง แล้วเอ่ยว่า "การที่เจ้าเป็นขั้นสูงสุดได้ แสดงว่าพรสวรรค์ของเจ้าไม่เลว"
อวี๋เหิงได้ยินดังนั้นก็คิดว่าอีกฝ่ายจะรับเขาไว้ จึงรีบแสดงความภักดีทันที
"ท่านอ๋องผู้พิทักษ์แคว้นชมเกินไปแล้ว ท่านวางใจได้เลย หลังจากนี้ข้าจะเป็นผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่าน"
อวิ๋นเช่อส่ายหน้าเล็กน้อย "ช่างเถอะ ข้าคิดว่าไม่ดีกว่า ในเมื่อมีพรสวรรค์ดี เจ้าอาจจะได้เป็นเซียนในอนาคต หรือกระทั่งขึ้นสู่บัลลังก์ เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เจ้าไปเกิดใหม่ซะเถอะ!"
พูดจบ อวิ๋นเช่อก็ปล่อยกระบี่จิตสังหารออกมาคร่าชีวิตอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย
"ติ๊ง! สังหารขั้นสูงสุด ค่าประสบการณ์ +2.8 ล้าน"
บรรดาระดับราชา ระดับจักรพรรดิ และทหารที่กำลังสู้รบกันอยู่ เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิและองค์ชายของตนสิ้นชีพแล้ว ก็ทิ้งอาวุธยอมจำนนกันหมด
ถึงตรงนี้ เรื่องวุ่นวายที่เริ่มเร็วจบเร็วก็สิ้นสุดลง
อวิ๋นเช่อกล่าวว่า "ชิงซวง เรื่องต่อจากนี้ฝากเจ้าด้วย ข้าต้องไปทะเลตะวันออกสักหน่อย ถ้ามีเรื่องอะไรก็ส่งข้อความหาข้า"