อวี๋เหิงกลับถึงจักรวรรดิห้วงลึกในทันทีที่เดินทางถึง และเล่ารายงานให้อวี๋เมิ่งหลง จักรพรรดิห้วงลึกฟังถึงความไม่รู้จักดีของเล่อเจิ้งเซียงหลิง และความอวดดีโอหังของอวิ๋นเช่อ
เมื่ออวี๋เมิ่งหลงได้ฟัง สีหน้าก็บึ้งตึงดำทะมึน ตัวเขาเป็นถึงจักรพรรดิห้วงลึก ผู้แข็งแกร่งกึ่งขั้นจักรพรรดิ เคยถูกใครดูหมิ่นเช่นนี้มาก่อนหรือ?
เพียงแค่จักรวรรดิชิงเชวี่ยเล็ก ๆ ไม่เพียงเมินเฉยต่อข้อเสนอการอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธ์จากจักรวรรดิห้วงลึกของพวกเขา ยังสังหารผู้คนของพวกเขาอีก นี่เป็นการท้าทายอย่างร้ายแรงต่อจักรวรรดิห้วงลึกของพวกเขาโดยแท้
“เสด็จพ่อ เล่อเจิ้งเซียงหลิงนางไม่รู้จักดีจริง ๆ เราต้องสั่งสอนพวกเขาให้หลาบจำ ให้พวกเขารู้ถึงความน่าเกรงขามของจักรวรรดิห้วงลึกของเรา” อวี๋เหิงพูดด้วยความขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
อวี๋เมิ่งหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยปากอย่างช้า ๆ ว่า “จักรวรรดิชิงเชวี่ยสามารถวางค่ายกลปกป้องแคว้นที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ รากฐานของพวกเขาน่าทึ่งจริง ๆ แต่อย่างไรก็ตาม แม้เป็นเช่นนั้น จักรวรรดิชิงเชวี่ยก็ไร้ผู้แข็งแกร่งระดับขั้นจักรพรรดิคอยคุ้มกัน เมื่อใดที่ค่ายกลปกป้องแคว้นไร้ผล การที่ข้าจะทำลายอาณาจักรธรรมดาเล็ก ๆ สักแห่ง ยังไม่ใช่เรื่องง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือหรอกหรือ”
อวี๋เหิงตื่นเต้นพลางกล่าวว่า “ท่านพ่อหมายความว่า จะใช้ไพ่ตายนั่นแล้วใช่หรือไม่?”
อวี๋เมิ่งหลงพยักหน้า “ยันต์ทลายค่ายกล สมบัติพิเศษชิ้นนี้ แม้ว่าจะล้ำค่า แต่ใช้เพื่อทลายค่ายกลปกป้องแคว้นที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ของจักรวรรดิชิงเชวี่ย ก็ไม่นับว่าใช้เสียเปล่า”