ไม่นาน ยานเหาะเงินก็ลงจอดที่หน้าประตูใหญ่ของตระกูลหนานกง
เหล่าเวรยามเห็นยานเหาะลงจอดก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที พวกเขาถืออาวุธล้อมเข้ามา
หัวหน้าหน่วยเวรยามตะโกนเสียงดังว่า "ผู้ใดบุกรุกตระกูลหนานกง ยังไม่รีบแจ้งชื่อมา!"
หนานกงเหมิงก้าวออกจากยานเหาะ มองดูเวรยามพวกนี้อย่างเย็นชา แล้วพูดเสียงเย็นว่า "ยังไง แม้แต่ข้าก็ยังจำไม่ได้งั้นหรือ"
หัวหน้าหน่วยเวรยามจ้องดูดีๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบค้อมตัวคำนับแล้วพูดว่า "ที่แท้ก็คุณหนูสาม เหตุใดคุณหนูถึงกลับมาเองเล่า ผู้อาวุโสขาวดำทั้งสองเล่า"
หนานกงเหมิงแค่นเสียงเย็น "สองคนนั้น พวกเจ้าไม่มีวันได้เห็นอีกแล้วในชาตินี้ หลีกไป"
เหล่าเวรยามมองหน้ากันไปมา ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของหนานกงเหมิงนัก ค่อยๆ หลีกทางให้
อวิ๋นเช่อและคนอื่นๆ ตามหลังหนานกงเหมิง ก้าวเท้าใหญ่เข้าไปในตระกูลหนานกง
ในขณะนี้ หนานกงอ้าวเทียนและโกวเต๋อจูกำลังพูดคุยหัวเราะกันในห้องโถง ได้ยินความวุ่นวายข้างนอกก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
หนานกงอ้าวเทียนพูดเสียงทุ้มว่า "ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงได้เอะอะเช่นนี้"
คนรับใช้คนหนึ่งวิ่งเร็วๆ เข้ามาแล้วพูดว่า "เรียนหัวหน้าตระกูล คุณหนูสามกลับมาแล้วขอรับ"
หนานกงอ้าวเทียนยิ้มมุมปาก มองไปทางโกวเต๋อจูที่อยู่ข้างๆ "ผู้อาวุโสโกว คนที่ท่านต้องการมาถึงแล้ว"
โกวเต๋อจูก็ยิ้มอย่างพอใจ "หัวหน้าตระกูลหนานกงทำเรื่องมีประสิทธิภาพยิ่ง เช่นนี้ข้าก็ไม่รบกวนมากแล้ว"
พูดพลาง ทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก พร้อมๆ กันเหมือนผู้ตรวจสอบที่ไปตรวจของเลยทีเดียว