หนานกงเหมิงมีแววตาเย็นชา กระบี่ยาวในมือแผ่ไอสังหารเยือกเย็น นางเงื้อกระบี่ขึ้นสูง ราวกับจะระบายความแค้นและความเจ็บปวดที่เก็บกดมานานปีผ่านคมกระบี่นี้
ผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดทั้งสองเห็นดังนั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่เชื่อสายตา พวกเขาไม่เคยคิดว่าตนที่เพิ่งหยิ่งผยองเมื่อครู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนลูกแกะรอเชือด
"คุณหนูสามไว้ชีวิตด้วย พวกเรา... พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่งนะขอรับ!"
"หึ ๆ 'แค่ทำตามคำสั่ง' งั้นหรือ? เมื่อก่อนตอนข้ายังอยู่ตระกูลหนานกง ลับหลังพวกแกก็คอยแย่งชิงทรัพยากรฝึกฝนจากข้าอยู่เสมอ"
"วันนี้ ข้าจะเอาคืนพร้อมดอกเบี้ย และถือโอกาสเก็บชีวิตไอ้กระดูกสุนัขทั้งสองคนนี้ด้วย"
น้ำเสียงของหนานกงเหมิงเย็นเยียบ กระบี่ยาวพริ้วไหวด้วยอานุภาพดุดัน ฟันตรงเข้าหาชายชุดดำและชายชุดขาวขั้นสูงสุด
ทั้งสองต้องการหลบ แต่เพราะวิญญาณถูกอวิ๋นเช่อทำลายอย่างรุนแรง ตอนนี้พละกำลังถูกใช้ได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบ
เพล้ง! ป้ายหยกคุ้มกายบนตัวทั้งสองถูกกระตุ้นขึ้น ป้องกันการโจมตีถึงตายนี้ไว้ได้
ชายชุดดำตะคอกด้วยโทสะ "คุณหนูสาม ถ้าเจ้าฆ่าพวกเราจริง หัวหน้าตระกูลไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!"
หนานกงเหมิงแค่นหัวเราะ "หึ พูดเหมือนว่าเขาเคยปล่อยข้าซะที่ไหน ข้าชัดเจนว่าไม่ต้องการอะไรเลย แค่อยากตัดขาดจากตระกูล แต่ไอ้ตาแก่นั่นก็ยังจะเอาตัวข้าไปทำประโยชน์ให้ตระกูล พวกแกเป็นหมาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเขา ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย"
หนานกงเหมิงฟาดฟันกระบี่ยาวอีกครั้ง ครานี้ลำแสงกระบี่เปล่งประกายดุจแพรไหม พร้อมด้วยเจตสังหารที่เด็ดเดี่ยว
แม้ป้ายหยกคุ้มกายของทั้งสองจะแข็งแกร่ง แต่ภายใต้การโจมตีที่อัดแน่นด้วยความแค้นนานปีของหนานกงเหมิง ก็ปรากฏรอยร้าวบาง ๆ ขึ้น