บาไม่ได้ยินดังนั้น สีหน้าเครียดขึ้นมาทันที หรี่ตาพูดว่า: "ไอ้หนู เจ้าควรคิดให้ดีว่ากำลังพูดอะไร"
สิ้นคำ เขาก็ปล่อยกลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมา พร้อมกับผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์อีกหลายคนที่เข้าล้อมอวิ๋นเช่อไว้
ในบรรดาผู้แข็งแกร่งเหล่านี้ มีทั้งระดับขั้นสูงสุดและระดับเซียนไม่น้อย สายตาที่มองอวิ๋นเช่อเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
อวิ๋นเช่อไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เขาถือกระบี่สวรรค์อสนีบาตไว้ในมือ พลังของกระบี่วิญญาณถวนถวนไหลเวียนบนตัวกระบี่ แผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัว
"ก็แค่ปลาเล็กปลาน้อยอย่างพวกแก ไม่ว่าจะมามากแค่ไหน ก็แค่มาหาที่ตาย"
ในตอนนี้ หลงซีเยวี่ยที่แอบกลืนยาวิเศษลงไป อาการบาดเจ็บก็ฟื้นคืนมาได้เจ็ดสิบแปดสิบส่วนแล้ว
นางพุ่งตัวมาอยู่ข้างกายบาไม่ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น กล่าวว่า: "เรื่องที่เจ้าบุกรุกจักรวรรดินางเงือก ข้าจะจัดการกับเจ้าทีหลัง ตอนนี้พวกเราต้องร่วมมือจัดการเขา เขามาเพื่อหลัวเซี่ยหนิง ฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก"
บาไม่อึ้ง ร้องอย่างตกใจ: "หมายความว่า เจ้าถูกเขาทำร้าย? เจ้าเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิ กลับแพ้ให้กับเขาแค่ระดับเซียน เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อข้าเล่น?"
หลงซีเยวี่ยหัวเราะเย็น สายตามองอวิ๋นเช่อเต็มไปด้วยความแค้น ทว่ามีความหวาดกลัวมากกว่า
"เจ้าคิดว่าเรื่องแบบนี้ข้าจำเป็นต้องล้อเล่นหรือ? ถ้าไม่ใช่เรื่องจริง ข้าผู้เป็นจักรพรรดิ จะยอมรับว่าสู้ระดับเซียนไม่ได้หรือ? เขาผิดปกติยิ่งนัก พวกเราต้องร่วมมือจัดการ ไม่เช่นนั้นทั้งเจ้าและข้าต่างไม่รอด"