อวิ๋นเช่อแววตาเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานี ดาบฟ้าอัสนีบาตรฟาดฟันใส่หลงซีเยวี่ยด้วยพลังทำลายล้างโลกา
ในจังหวะที่ดาบกำลังจะฟาดลงมา หลงซีเยวี่ยก็ส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งขึ้นว่า “ข้ายอมเป็นวิญญาณพิทักษ์ของท่าน ขอเพียงไว้ชีวิตข้า! ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!”
อวิ๋นเช่อชะงักเล็กน้อย สายตาพินิจมองหลงซีเยวี่ย แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ขอโทษด้วย ความสามารถของเจ้าไม่อยู่ในขอบเขตที่ข้าจะพิจารณา”
สิ้นคำพูด ดาบยาวในมือก็ฟาดลงมาอย่างไม่ลังเล หลงซีเยวี่ยเบิกตากว้าง ด้วยความไม่ยินยอมและความแค้นอันไม่มีสิ้นสุด ถูกดาบนี้ทำลายสิ้น
“ติ๊ง! สังหารขั้นเซียนระดับต้น ค่าประสบการณ์ +300 ล้าน”
“ติ๊ง! ยินดีด้วย ทะลวงขอบเขต ปัจจุบันอยู่ในขั้นนักปราชญ์ระดับกลาง”
อวิ๋นเช่อเก็บดาบยืนขึ้น สายตามองไปยังผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์ที่ยังไม่ทันตั้งสติ
พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่า ในเวลาเพียงไม่ถึงสามนาทีนี้ สองขั้นเซียนที่พวกเขาทำได้เพียงมองขึ้นไป กลับตายไปแล้วเช่นนี้
“นักปราชญ์สามคน ขั้นสูงสุดห้าคน และระดับจักรพรรดิอีกสิบกว่าคน นับเป็นรายได้ที่ไม่น้อยเลย กำจัดไปพร้อมกันเสียเถอะ!”
ทุกคนได้ยินคำพูดของอวิ๋นเช่อ ก็ตกใจจนวิญญาณทั้งสามและเจ็ดต่างสั่นสะท้าน ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใช้วิชาเวทมนตร์ทุกอย่าง กระจายตัวหนีไปคนละทิศละทาง
“มังกรอสูร เขาต้องเป็นมังกรอสูรระดับสุดยอดแน่ หนีเร็ว!”
อวิ๋นเช่อโบกมืออัญเชิญบัลลังก์อสุนีบาตรออกมา หลังจากนั่งลงแล้ว อัสนีนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไป ผู้แข็งแกร่งที่ถูกอัสนีฟาดใส่ กลายเป็นเถ้าดำในชั่วพริบตา หายวับไป