หนานซีเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรสักคำ
“ชิงเหลียน พูดสิ”
ฟางชิงเหลียนทำหน้าเหมือนน่าสงสารทันที “เจี้ยนเซิน อย่าโทษหนานซีเลย โทษฉันเองที่ไร้ความสามารถ ฉันอยากลุกขึ้นยืน แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีแรงจะยืนขึ้นเลย”
“เป็นอย่างนั้นเหรอ?” ลู่เจี้ยนเซินหันไปมองหนานซี
หนานซียังคงเงียบ
ลู่เจี้ยนเซินหันไปมองฟางชิงเหลียนอีกครั้ง “ขาเธอยังไม่หายดี นั่งอยู่ดี ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากลุกขึ้นยืนล่ะ?”
“ขอโทษนะเจี้ยนเซิน เพราะว่า...” ฟางชิงเหลียนร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจ “เพราะฉันตื่นเต้นเกินไป เมื่อกี้หนานซีพูดว่า... เธอบอกว่าจะไม่พูดเรื่องหย่ากับคุณปู่ ต่อให้ตายก็จะไม่ยอมหย่ากับคุณ”
“อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ฉันพูดแบบนั้นตอนไหน?”
นี่เป็นครั้งแรกที่หนานซีโต้เถียงกับลู่เจี้ยนเซินอย่างดุเดือด ทั้งยังเสียการควบคุมถึงเพียงนี้
“เธอพูดอย่างนั้นเหรอ?” ลู่เจี้ยนเซินมองเธอด้วยแววตาเย็นชา
“ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันจะไปพูดเรื่องหย่ากับคุณปู่เดี๋ยวนี้ก็ได้” หนานซีกางมือออก ท่าทางไม่ยี่หระแม้แต่น้อย
ลู่เจี้ยนเซินยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ก่อนถอนหายใจแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน
“ชิงเหลียน ฉันรู้ว่าเธอร้อนใจ อยากให้ฉันหย่าทันที แต่เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้สุขภาพคุณปู่ไม่ค่อยดี รอให้วันเกิดของท่านผ่านไปก่อนแล้วค่อยพูดเรื่องหย่า”
“ถ้าเธอรออีกแค่ไม่กี่วันนี้ไม่ได้ ก็ขอโทษด้วย ระหว่างเธอกับคุณปู่ ฉันจำเป็นต้องเลือกคุณปู่”