“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
หนานซีไม่อยากเชื่อ ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหนาวขึ้นมา หนาวจับใจ
ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งไล่จากฝ่าเท้าขึ้นมาจนถึงกระดูกทุกชิ้น ทำเอาเธอสั่นสะท้าน
ตอนนั้นคุณปู่เคยถามเธอว่า “ซีซี ถ้าเจี้ยนเซินอยากอยู่กับหนู อยากแต่งงานกับหนู หนูยอมไหม?”
“คุณปู่คะ เขาเต็มใจเองหรือเปล่า?”
ตอนนั้นเธอรู้แล้วว่าคนที่เขารักคือฟางชิงเหลียน เธอถึงได้ถามแบบนั้น
เธอบอกตัวเองไว้ว่า ถ้าเขาถูกคุณปู่บังคับ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่มีวันตกลง เพราะเธอไม่อยากใช้ชีวิตแต่งงานผูกมัดเขาไว้
ยิ่งไม่อยากได้เขามาด้วยวิธีแบบนั้น
“เด็กโง่เอ๊ย นิสัยดื้อรั้นอย่างเจี้ยนเซิน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเต็มใจเอง คุณปู่จะไปบังคับเขาได้ยังไง?”
หลังจากนั้นเธอก็ถามลู่เจี้ยนเซินด้วย
เธอถามเขาว่า “คุณเต็มใจแต่งงานกับฉันเองหรือเปล่า? ฉันรู้ว่าคุณปู่รักและเอ็นดูฉันมาก ฉันไม่อยากให้คุณแต่งงานกับฉันเพราะคำสั่งของท่าน ยิ่งไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ”
ลู่เจี้ยนเซินตอบเธอว่าอย่างไรนะ?
เขาบอกว่า “ผมเต็มใจ ผมกับชิงเหลียนเลิกกันแล้ว เรามาทำข้อตกลงกัน กำหนดเวลาไว้สามปี ผมจะพยายามรักคุณให้ได้ ถ้าครบสามปีแล้วผมยังรักคุณไม่ได้ เราก็หย่ากันด้วยดี คุณตกลงไหม?”
“ตกลงสิ!” ตอนนั้นเธอยิ้มจนหน้าบาน
ลู่เจี้ยนเซินยังถามเธออีกว่า “ทำไมถึงยอมแต่งงานกับผม? คุณไม่มีคนที่ชอบหรือไง? ยอมให้ชีวิตแต่งงานผูกมัดไว้แบบนี้จริง ๆ เหรอ? ไม่คิดจะตามหาความรักของตัวเองบ้างหรือ?”
เธอบอกว่ามีสิ ชอบมานานแปดปีแล้ว
จากนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่ตามหาแล้ว”
เพราะเธอกลายเป็นภรรยาของเขาไปแล้ว ก้าวข้ามจากความรักมาสู่ชีวิตแต่งงานโดยตรง ราวกับได้ก้าวไปข้างหน้าอย่างยิ่งใหญ่ในชีวิต