หยุนซูหัวเราะเย็นชา
ช่างเป็นดอกบัวขาวที่แสนดีเสียจริง
น่าเสียดายที่ต่อหน้าหล่อน ก็เป็นแค่ตัวตลกที่ดีแต่กระโดดโลดเต้น
“หนานซีเป็นภรรยาของลู่เจี้ยนเซิน เป็นสะใภ้ตระกูลลู่ คุณคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติอะไรถึงจะเอาตัวเองไปเทียบกับเธอได้?”
“เธอใช้เงินของเจี้ยนเซินก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเงินของเจี้ยนเซินเลย ต่อให้เป็นเงินทั้งตระกูลลู่ เธอจะใช้ตามใจก็ได้ ใช้เท่าไรก็ใช้ไม่หมดหรอก”
“ส่วนของขวัญ ต่อให้เธอให้แค่ใบไม้สักใบ คุณปู่ก็ยังชอบ เก็บไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า แต่ถ้าคุณให้ใบไม้ทองคำสักใบ คุณปู่ก็ไม่เห็นคุณค่าอยู่ดี มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอายเปล่า ๆ”
ฟางชิงเหลียนเพิ่งอ้าปาก ลู่เจี้ยนเซินก็คว้าข้อมือเธอไว้ พร้อมส่งสายตาให้หนานซี
หัวใจหนานซีขมขื่นขึ้นมาวูบหนึ่ง
แต่เธอก็ยังคล้องแขนหยุนซูทันที “แม่คะ หนูกับเจี้ยนเซินกำลังเลือกของขวัญให้คุณปู่พอดี แม่อยู่ที่นี่ด้วย ช่วยพวกเราดูหน่อยนะคะ!”
หนานซียิ้มสดใส น้ำเสียงอ่อนหวาน
เสียงของหยุนซูพลอยอ่อนลงไม่น้อย “จริง ๆ แม่ก็ไม่รู้จะแนะนำอะไร คุณปู่ไม่ขาดอะไรสักอย่าง พวกเธอยังไม่รู้อีกหรือว่าเขาอยากได้อะไร?”
หนานซีจะไม่รู้ได้อย่างไร เพียงแต่เธอรู้ว่าเจี้ยนเซินไม่ต้องการ
เพราะอย่างนั้น ต่อหน้าแม่สามี เธอจึงทำได้แค่แกล้งไม่รู้เรื่อง
หยุนซูหันไปมองลู่เจี้ยนเซินตรง ๆ “อย่าบอกแม่นะว่าลูกไม่รู้ ของขวัญที่คุณปู่อยากได้ที่สุดก็คือเหลนตัวน้อยสักคน”
ถ้าไม่พูดก็แล้วไป พอพูดถึงเรื่องนี้หยุนซูก็เดือดดาลขึ้นมา
“ลูกลองพูดมาสิ นี่ก็สองปีเต็มแล้ว ท้องของหนานซียังไม่มีวี่แววเลย ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป แม่คงต้องสงสัยลูกแล้วนะ”